Ο Αλμπέρτο Μανγκέλ γεννήθηκε στις 13 Μαρτίου 1948 στο Μπουένος Άιρες.
Είναι ένας σπουδαίος και καταξιωμένος συγγραφέας, μυθιστοριογράφος, ανθολόγος, μεταφραστής, επιμελητής. Μιλά 6 γλώσσες.
Σημαντικό γεγονός που επηρέασε τον Μανγκέλ, ήταν η γνωριμία του με τον συγγραφέα Χόρχε Λουίς Μπόρχες, πελάτη του αγγλο-γερμανικού βιβλιοπωλείου Pygmalion στο Μπουένος Άιρες, όπου ο Μανγκέλ εργαζόταν μετά το σχολείο. Επειδή ο Μπόρχες ήταν σχεδόν τυφλός, ζητούσε από τους άλλους να του διαβάζουν δυνατά και ο Μανγκέλ έγινε ένας από τους αναγνώστες του Μπόρχες, αρκετές φορές την εβδομάδα από το 1964 έως το 1968. Έζησε σε αρκετές χώρες και από το Δεκέμβριο του 2015 έως τον Αύγουστο του 2018 ήταν διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Αργεντινής.
Τον Σεπτέμβριο του 2020 δώρισε τα 40.000 βιβλία της προσωπικής του συλλογής, για την δημιουργία Κέντρου Έρευνας της Ιστορίας της Ανάγνωσης στη Λισσαβόνα.
Έγραψε δεκάδες έργα, κερδίζοντας πολλές και σπουδαίες διεθνείς λογοτεχνικές διακρίσεις και βραβεία για το σύνολο του έργου του και την προσφορά του στα γράμματα.
Στο βιβλίο του “Η ιστορία της ανάγνωσης”, ο Αλμπέρτο Μανγκέλ μας υπενθυμίζει με ενδιαφέρον, διασκεδαστικό και μαγευτικό τρόπο το λόγο που λατρεύουμε την πράξη της ανάγνωσης, παρ’ όλους τους περισπασμούς από την Ιερά Εξέταση ως τα θέλγητρα του διαδικτύου.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
CLAUDIA PINEIRO – “Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΜΥΓΩΝ”
μτφ. Ασπασία Καμπύλη, Χριστίνα Φιλήμονος. Εκδόσεις Carnivora
.
«Γεννιέσαι γυμνή, οπότε για ποιο λόγο να πάρει μαζί της οτιδήποτε, σκέφτηκε όταν της είπαν να μαζέψει τα πράγματά της, όταν έμαθε ότι φεύγει. Αυτό σκέφτεται και τώρα. Γεννιέσαι γυμνή».
Πρόκειται για το καινούργιο μυθιστόρημα της Κλαούδια Πινέιρο, γνωστής ως η «Βασίλισσα του αργεντίνικου νουάρ» που αποτελεί την τρίτη πιο μεταφρασμένη συγγραφέα της Αργεντινής μετά τον Μπόρχες και τον Κορτάσαρ.
Δεκαπέντε χρόνια μετά την καταδίκη της για τη δολοφονία της ερωμένης του άντρα της, η Ινές αποφυλακίζεται. Η ζωή της είναι διαφορετική, αλλά το ίδιο και η κοινωνία: η εξέλιξη του φεμινισμού, οι νόμοι για τις αμβλώσεις, η συμπεριληπτική γλώσσα. Η Ινές καταλαβαίνει πως πρέπει να φανεί πρακτική και να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα, όσο κι αν της κοστίζει. Συνεταιρίζεται με τη μοναδική φίλη που απέκτησε στη φυλακή, την Κουλή, και μαζί ιδρύουν μια διττή επιχείρηση: εκείνη αναλαμβάνει απεντομώσεις, ενώ η συνέταιρός της δουλεύει ως ιδιωτική ντετέκτιβ. Σαν άλλες Θέλμα και Λουίζ, η Ινές και η Κουλή προσπαθούν να βρουν τα βήματά τους, μέχρι τη στιγμή που μία από τις πελάτισσες της Ινές τής προτείνει μια εξαιρετικά ανησυχητική ανταλλαγή· ως διέξοδος από τα σκοτάδια του παρελθόντος, η πρόταση μπορεί να γείρει επικίνδυνα τη ζυγαριά προς τη λάθος πλευρά. Μπορεί όμως και να τους αλλάξει τη ζωή.
Ένα από τα ευρήματα του βιβλίου είναι η εμμονή της κεντρικής ηρωίδας, της πρόσφατα αποφυλακισμένης Ινές με τις μύγες, η ζωή και ο χρόνος των οποίων, ο οποίος μετράται, όπως θα δούμε, διαφορετικά από των ανθρώπων.
Το βιβλίο “Ο χρόνος των μυγών”, έγινε πριν λίγο καιρό ισπανόφωνη σειρά στο Netflix.
Η Κλαούδια Πινέιρο γεννήθηκε στις 10 Απριλίου 1960 στο Μπουζάρκο, ένα προάστιο του Μπουένος Άιρες, στην Αργεντινή.
Σπούδασε οικονομικά και όχι κοινωνιολογία, όπως ήθελε, καθώς η στρατιωτική δικτατορία του Βιδέλα είχε καταργήσει όλα τα τμήματα ανθρωπιστικών σπουδών στη χώρα. Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε στον χρηματοοικονομικό τομέα και στα μέσα ενημέρωσης. Αργότερα, σπούδασε κινηματογραφική και θεατρική γραφή. Σήμερα, έχοντας πίσω της μια συγγραφική καριέρα είκοσι χρόνων, μετρά δέκα βιβλία ενηλίκων, αρκετά σενάρια και θεατρικά έργα και μερικά παιδικά βιβλία. Έχει τιμηθεί μεταξύ άλλων με τα βραβεία Clarín, LiBeraturpreis, Pléyade, Latinoamericano de Literatura Infantil y Juvenil, ACE, Sor Juana Inés de la Cruz και Pepe Carvalho.
Η Πινιέιρο είναι ένθερμη υποστηρίκτρια του φεμινιστικού κινήματος, των ΛΟΑΤΚΙΑ+ διεκδικήσεων και των δικαιωμάτων των αυτόχθονων της Αργεντινής, ενώ συμμετέχει ενεργά στο κίνημα Ni Una Menos και τον αγώνα του Πράσινου Μαντηλιού για τη νομιμοποίηση της άμβλωσης. Έχει υψώσει τη φωνή της κατά διαστήματα κατά της έμφυλης βίας, των γυναικοκτονιών, της διαφθοράς, της ακροδεξιάς ρητορικής.
Όλα τα βιβλία της Πινιέιρο ξεκινούν με έναν θάνατο, μια πιθανή δολοφονία ή αυτοκτονία προς διερεύνηση, την οποία η συγγραφέας διαχειρίζεται διαφορετικά, χτίζοντας γύρω της ένα οικογενειακό δράμα, ένα σατιρικό ψυχόδραμα, ένα νουάρ ή μια τραγωδία. Όμως, η διαλεύκανση του μυστηρίου δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά εξυπηρετεί την ανάδυση παγιωμένων παθογενειών, όπως η διαφθορά, οι ταξικές ανισότητες, η ανελευθερία, ο απολυταρχισμός. Το έγκλημα στην Πινιέιρο δεν είναι ένα μυστήριο προς επίλυση, αλλά μια ακραία έκφανση της βίας στην οποία ομνύει η κοινωνία.
PIERRE JEAN JOUVE – “ΕΚΑΤΗ”
μτφ. Σοφία Λεωνίδη. Εκδόσεις Άγρα
.
Η “Eκάτη” είναι ένα μυθιστόρημα του σπουδαίου Γάλλου ποιητή και μυθιστοριογράφου Πιερ Ζαν Ζουβ, που γράφτηκε το 1928 και μεταφράζεται για πρώτη φορά στα ελληνικά.
Η ΕΚΑΤΗ είναι το πρώτο μέρος από το δίπτυχο: Εκάτη και Ουαγκαντού – Περιπέτεια της Κατρίν Κρασά. Ο Ζουβ αφηγείται την ιστορία σε πρώτο πρόσωπο, ως γυναίκα και ως Εκάτη, την ουράνια θεά που ανοίγει την πύλη του ασυνειδήτου και του Άδη.
Μια σταρ του σινεμά αναζητά τη μοίρα της στους κοσμικούς χώρους της διανόησης, της τέχνης και του φεμινιστικού κύματος της δεκαετίας του 1920 στην Ευρώπη, μέσα από πολλαπλές ερωτικές περιπέτειες.
Η πρωταγωνίστρια βρίσκει τον μεγάλο της έρωτα στο πρόσωπο του Πιέρ Ιντεμινί. Τον χάνει σ’ ένα κοσμικό κοκτέιλ και τον ξαναβρίσκει στη Βιέννη, στον κύκλο μιας παθιασμένης αριστοκράτισσας, της Φάννυ Φελίσιτας.
Οι δυναμικές και ταυτόχρονα ευάλωτες γυναίκες και οι άνδρες που πρωταγωνιστούν στις σελίδες του θυμίζουν ταινίες του βωβού κινηματογράφου με την Γκρέτα Γκάρμπο. Υπάρχει κάτι το μοιραίο στη ζωή τους, όπως υποδηλώνεται άλλωστε από τα αρχικά του ονόματος μίας εξ αυτών της Φάννυ Φελίσιτας (femme fatale). Ωστόσο, ο τίτλος Εκάτη μας παραπέμπει στην κόλαση ή στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, στην ταλάντευση των συναισθημάτων και στις ενορμήσεις της ζωής και του θανάτου.
Ο Πιερ Ζαν Ζουβ, Γάλλος ποιητής, μυθιστοριογράφος, μεταφραστής και κριτικός, γεννήθηκε στο Αρράς της Γαλλίας στις 11 Νοεμβρίου 1887 και πέθανε στο Παρίσι στις 8 Ιανουαρίου 1976. Η ζωή και το έργο του χαρακτηρίζονται από ρωγμές και συνεχείς αναζητήσεις.
Κατά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο έγινε ενεργό μέλος του κινήματος για την ειρήνη. Εκείνη την περίοδο υπάρχουν στα έργα του σαφείς επιρροές και αναφορές θρησκευτικού και μυστικιστικού χαρακτήρα. Από το 1921 συντελείται μια καθοριστική τομή στη ζωή και στο έργο του, χάρη στη συνάντησή του με τη δεύτερη σύζυγό του Blanche Reverchon, μεταφράστρια ήδη από το 1923 του Ζίγκμουντ Φρόυντ και φίλη της Μαρίας Βοναπάρτη και του Ζακ Λακάν. Μέσα από την ανακάλυψη στην ψυχανάλυση ενός νέου ορίζοντα, ο Ζουβ καθίσταται ένας από τους πρώτους συγγραφείς που αναδεικνύουν, ήδη από τα μέσα του 1920, τη σημασία του ασυνειδήτου στην καλλιτεχνική δημιουργία.
Από το 1938 και κατά τη διάρκεια της φυγής του στην Ελβετία συνέβαλε σημαντικά στη διανοητική αντίσταση εναντίον του ναζισμού.
