ΑΣΤΟ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΑΡΕΙ ΤΕΛΙΚΑ…

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ

Εχει και η υπομονή τα όριά της. Σε κάθε αναμονή υπάρχει ένα τέλος. Εσύ κάνεις ό,τι περνάει από το χέρι σου. Πέφτεις στα πατώματα. Ραβασάκια, λουλούδια, γλυκόλογα, μηνύματα μέσω κοινών γνωστών. Φροντίζεις να βρίσκεσαι μπροστά στον πόθο σου τυχαία, του στυλ «α, και εσείς εδώ…;».

Στο τέλος εξευτελίζεσαι και χάνεις την αξιοπρέπειά σου, αφού σε έχουν αφήσει στον εξώστη να περιμένεις και στη σκηνή δεν πρόκειται να ανέβεις ποτέ. Κάποια στιγμή το παίρνεις απόφαση. Ασε, δεν θα τηλεφωνήσει. Μπορεί σε λίγο να τα κάνεις και κρεμαστάρια… «Σιγά, και να μου τηλεφωνούσε δεν θα πήγαινα…»

Τι να κάνεις όμως. Όπως λέει και ο ποιητής, «καθένας μονάχος πορεύεται στον έρωτα και στον θάνατο (της Αριστεράς)».