Ο Μανουέλ Βάθκεθ Μονταλμπάν γεννήθηκε στη Βαρκελώνη στις 27 Ιουλίου 1939. Ήταν συγγραφέας, δημοσιογράφος, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας. Σπούδασε φιλολογία και δημοσιογραφία. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με πολλά δημοσιογραφικά έντυπα της χώρας του, ανάμεσά τους και η γνωστή ισπανική εφημερίδα El Pais.
Δημιούργησε τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέπε Καρβάλιο,τον πιο γνωστό ήρωα στο χώρο του αστυνομικού μυθιστορήματος στην ισπανόφωνη λογοτεχνία. Πρωτοεμφανίστηκε στο μυθιστόρημά του “Εγώ σκότωσα τον Κέννεντυ”. Μέσα από τα βιβλία με πρωταγωνιστή τον Πέπε Καρβάλιο, ο Μονταλμπάν χάρισε στη λογοτεχνία ένα ευρύ κοινωνικοπολιτικό, ιστορικό και πολιτισμικό χρονικό του τελευταίου τρίτου του 20ου αιώνα. Τα μυθιστορήματά του μεταφράστηκαν σε πολλές γλώσσες και πολλά από αυτά αποδόθηκαν στον κινηματογράφο ή στην τηλεόραση. Έχει δημοσιεύσει 58 βιβλία (μυθιστορήματα, δοκίμια και ποίηση) και άλλα δεκαοκτώ με ήρωα τον Πέπε Καρβάλιο. Τιμήθηκε με πολυάριθμα βραβεία, μεταξύ των οποίων σημαντική θέση κατέχει το Εθνικό Βραβείο των Ισπανικών Γραμμάτων, το 1995, για το σύνολο του έργου του. Το 2000 ο Μονταλμπάν κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Grinzane-Cavour, για την προσφορά του στην παγκόσμια λογοτεχνία. Πέθανε ξαφνικά από καρδιακή προσβολή τον Οκτώβριο του 2003, περιμένοντας μια πτήση στο αεροδρόμιο της Μπανγκόκ.
Στο “Κουιντέτο του Μπουένος Άιρες” ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Πέπε Καρβάλιο αναλαμβάνει να ταξιδέψει μέχρι την αργεντίνικη πρωτεύουσα, για να ψάξει τα ίχνη του εξαδέρφου του Ραούλ Τουρόν, ενός από τους αγνοούμενους της περιόδου της στρατιωτικής χούντας. Μέσα από μια αριστοτεχνική αστυνομική πλοκή και με το γνωστό χιούμορ που τον χαρακτηρίζει, ο Καρβάλιο-Μονταλμπάν προσγειώνεται στο σημερινό Μπουένος Άιρες των τάνγκο, των αγνοουμένων και του Μαραντόνα, για να διεισδύσει με την κοφτερή ματιά του σε μια από τις πιο περίπλοκες, γοητευτικές και αντιφατικές κοινωνίες του σύγχρονου κόσμου.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
ΝΙΚΟΣ Α. ΜΑΝΤΗΣ – “ΤΟΞΙΚΗ ΑΡΡΕΝΩΠΟΤΗΤΑ”
Εκδόσεις Καστανιώτη
Ο Νίκος Μάντης, από τους πιο ταλαντούχους συγγραφείς της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, στο πιο πρόσφατο βιβλίο του “Τοξική Αρρενωπότητα” αφηγείται ιστορίες για άνδρες που ζουν δίπλα μας και βιώνουν την καθημερινότητά τους στην Ελλάδα του σήμερα.
Ιστορίες-Διηγήματα για άντρες που πέφτουν, που είναι ήδη πεσμένοι ή που ετοιμάζονται για την πτώση. Αφηγήσεις που μπορεί να τις δει κανείς ως τραγικές, ως κωμικές, ή –ακριβέστερα– ως κωμικοτραγικές. Ιστορίες ανδρών από το θέατρο των σχέσεων του σήμερα, σ’ έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία. Είκοσι και μία ιστορίες γραμμένες με αμεσότητα, νεύρο, χιούμορ, λεπτή ειρωνεία, τόλμη και ειλικρίνεια, ιστορίες που μοιάζουν με μελαγχολικό γέλιο στο σκοτάδι.
Ο συγγραφέας σε συνέντευξη του λέει για τα διηγήματά του: «Σ’ αυτά οι ανδρικοί χαρακτήρες που πρωταγωνιστούν δεν αποτελούν περιπτώσεις καθαρής “τοξικότητας”, δεν είναι κακοποιητές, βίαιοι, επιθετικοί ή κάτι παρόμοιο. Σκοπός μου ήταν πιο πολύ να δείξω, από μια μάλλον εσωτερική σκοπιά, τις ρωγμές της ανδρικής ταυτότητας, ακόμα και σε περιπτώσεις που σε πρώτη όψη όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά».
Ο Νίκος Λαμπρόπουλος, όπως είναι το πραγματικό όνομα του Νίκου Α. Μάντη, γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1973 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται. Σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε με το θέατρο. Το βιβλίο “Το μάτι του άνθους” ήταν η πρώτη του ποιητική συλλογή.
Έχει τιμηθεί με το βραβείο μυθιστορήματος της Ακαδημίας Αθηνών (Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη) για το βιβλίο του “Οι τυφλοί” και έχει αποσπάσει δύο φορές το βραβείο μυθιστορήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού Ο Αναγνώστης, για τα βιβλία “Οι τυφλοί” και “Άγρια Ακρόπολη”.
Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη κυκλοφορούν τα βιβλία του: Ψευδώνυμο (διηγήματα, 2006), Το χιόνι του καλοκαιριού (μυθιστόρημα, 2010), Άγρια Ακρόπολη (μυθιστόρημα, 2013), Πέτρα Ψαλίδι Χαρτί (σπονδυλωτό μυθιστόρημα, 2014), Οι τυφλοί (μυθιστόρημα, 2017), Σφάλμα Συστήματος (μυθιστόρημα, 2019), Κιθαιρώνας (μυθιστόρημα, 2022), Αδύνατες πόλεις – Τα χρονικά της προσομοίωσης (μυθιστόρημα, 2024).
FEDERICO TOZZI – “ΤΡΕΙΣ ΣΤΑΥΡΟΙ”
μτφ. Χρίστος Κρεμνιώτης. Εκδόσεις Ίνδικτος
Οι “Τρείς Σταυροί”, έργο που γράφτηκε το 1918, είναι ένα από τα πιο συμπυκνωμένα και σκληρά αριστουργήματα της ιταλικής λογοτεχνίας. Έχει ως βάση του μία από τις αναρίθμητες πραγματικές ιστορίες των ανθρώπων, και έλαβε χώρα στη γενέθλιο πόλη του συγγραφέα.
Η αφήγηση διερευνά λεπτομερώς τα πάθη και τις δυσλειτουργίες ατόμων που διχάζονται ανάμεσα στην απληστία και σε εξουθενωτικές ψυχολογικές αδυναμίες, καθώς αγωνίζονται μάταια να αποκτήσουν και να διατηρήσουν περιουσία και να πραγματοποιήσουν όνειρα που, τελικά, το μόνο που καταφέρνουν είναι να τους καταστρέψουν.
Σε μια Σιένα πνιγμένη από στενότητα και κακεντρέχεια, τρία αδέρφια –ο Giulio με τα παλιά βιβλία, ο Niccolò με τις ψεύτικες αρχαιότητες, ο Enrico με την αόριστη καλοσύνη του– ζουν μια φαινομενικά ήσυχη ζωή μέσα σε ένα παλαιοβιβλιοπωλείο που μυρίζει σκόνη και χρέη. Μέχρι που η πραγματικότητα χτυπάει την πόρτα: τα χαρτιά λήγουν, οι υπογραφές πλαστογραφούνται, η ντροπή απλώνεται σαν σκιά.
Με αμείλικτη καθαρότητα και ρυθμό που κόβει την ανάσα, ο Federigo Tozzi σκαλίζει την τραγωδία μιας οικογένειας που καταρρέει όχι από κακία, αλλά από αδυναμία να αλλάξει – μια σύγχρονη σταύρωση τριών ψυχών που δεν βρίσκουν λύτρωση ούτε στον θάνατο.
O Federigo Tozzi γεννήθηκε στη Σιένα την πρώτη Ιανουαρίου του 1883. Ο πατέρας του διατηρούσε εστιατόριο στο κέντρο της πόλης. Σε αυτό εργαζόταν και η μητέρα του, που πέθανε όταν ο συγγραφέας ήταν δώδεκα ετών. Οι σχέσεις με τον πατέρα του, ο οποίος έκανε και δεύτερο γάμο, ήταν συγκρουσιακές. Αρχικά εργάστηκε ως σιδηροδρομικός υπάλληλος, αλλά ανέλαβε τη διεύθυνση του οικογενειακού πανδοχείου μετά τον θάνατο του πατέρα του. Το 1900 ίδρυσε το εθνικιστικό, δεκαπενθήμερο περιοδικό La Torre μαζί με τον φίλο και επί σειρά ετών συνεργάτη του, Ντομένικο Τζουλιότι.
Το 1914 ξεκίνησε μια αβέβαιη διαβίωση ως λογοτεχνικός δημοσιογράφος στη Ρώμη, όπου γνώρισε τον Πιραντέλο, ο οποίος στη συνέχεια τον υποστήριξε. Οι λογοτεχνικές του γνωριμίες διευρύνθηκαν συμπεριλαμβάνοντας τους Γκράτσια Ντελέντα, Γκοφρέντο Μπελόντσι και Σιμπίλα Αλεράμο. Εκείνη την περίοδο ολοκλήρωσε τα σημαντικότερα έργα του: Con gli occhi chiusi (Με κλειστά μάτια, 1919), Tre croci (Τρεις σταυροί, 1920) και Il podere (Το αγρόκτημα, 1921). Και τα τρία είναι βαθιά ριζωμένα στην ύπαιθρο γύρω από τη Σιένα, η οποία αποτελεί το σκηνικό και θέτει τους βασικούς περιορισμούς για τους χαρακτήρες, αν και υπάρχει επίσης ένα ισχυρό αυτοβιογραφικό στοιχείο που πηγάζει από τις συγκρούσεις του Tozzi με τον αγρότη πατέρα του.
Το πρωτότυπο μείγμα νατουραλισμού, ψυχολογισμού και αυτοβιογραφίας που δημιούργησε άσκησε ισχυρή επιρροή σε μεταγενέστερους Τοσκανούς συγγραφείς, όπως οι Μπενεντέτι, Μπιλένκι, Κασόλα και Πρατολίνι. Ο Τότσι πέθανε το 1920 από έναν συνδυασμό γρίπης και πνευμονίας. Ο Ίταλο Καλβίνο τον θεωρούσε έναν από τους μεγάλους Ευρωπαίους συγγραφείς ιταλικής καταγωγής.
