Αντιγράφω τον τίτλο γιατί είναι απόλυτα εύστοχος. Σήμερα έγινε μια πολύ ουσιαστική κουβέντα για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Οχι στη Βουλή. Στο ραδιόφωνο. Αφορμή ήταν η εξαιρετική ανακοίνωση των καθηγητών του Ηρακλείου που ανέδειξαν μια “κρυφή” αλλά τραγική διάσταση του σκανδάλου. Που μίλησαν για εκείνους τους μαθητές τους, που στο όνομα του εύκολου πλουτισμού παραγράψανε το δικαίωμά τους στη μόρφωση. Τα “χαμένα παιδιά” του νησιού που κάποιοι (οι γονείς τους συνήθως) τα πήραν απ’ το χεράκι και τα οδήγησαν σε ένα πολιτικό γραφείο, ώστε με διάφορες μεθοδεύσεις να ενταχθούν σε ευρωπαϊκά προγράμματα και να εκταμιεύουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως, χωρίς να κουνάνε ούτε το δαχτυλάκι τους.
Το κείμενο είναι εξαιρετικό και πάει πολύ πιο πέρα από τις συνήθεις συνδικαλιστικές ανακοινώσεις. Ακουμπάει ακριβώς στην καρδιά του προβλήματος του πελατειακού κράτους, περισσότερο νομίζω απ’ ότι όλες οι ομιλίες των αρχηγών σήμερα στη Βουλή.
Θα παραμένουν πάντα αμείλικτα τα ερωτήματα των παιδιών:
«Και γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να καταντήσω σαν κι εσένα;». (Θα μπορούσες να βάλεις κι άλλα όπως «Γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να έρθει ένα μαϊμούνι σαν τον Λαζαρίδη να γίνει επιστημονικός συνεργάτης από το παράθυρο και ‘γω να καταλήξω επιστήμονας – ντελίβερι;)
Με τον ίδιο τρόπο διαιωνίζεται το πελατειακό κράτος. Ετσι γίνεται η Κρήτη μπλε ή πράσινη ή ό,τι άλλο χρώμα ανάλογα ποιος έχει το… κόζι. Και τα ίδια παιδιά θα δώσουν στα δικά τους παιδιά το know how. Και να είστε σίγουροι πως όταν ένας 18χρονος βρίσκεται με καμιά τριανταριά χιλιάρικα στον λιογαριασμό του κάθε χρόνο, έτσι επειδή μπορεί, δεν θα αργήσουν να έρθουν και τ’ άλλα, τα ακόμα πιο παράνομα, τα καπετανιλίκια και τα νταηλίκια.
Ακούστε τους δασκάλους των παιδιών μας. Ισως να ξέρουν καλύτερα από εμάς τις δυνατότητες που έχουν να κάνουν κάτι καλύτερο από το να γίνουν πελατάκια βουλευτικών γραφείων.
Βάζω παρακάτω το πλήρες κείμενο της Εκπαιδευτικής Προοπτικής. Μπορείτε να το διαβάσετε όλο για να μάθετε τι γίνεται στην Κρήτη (και όχι μόνο εδώ προφανώς). Μιλήσαμε σήμερα και με τον καθηγητή Lefteris Kougioumoutzis (τον άνθρωπο που συνένταξε την ανακοίνωση) και είπαμε αρκετά περισσότερα. Κυρίως για το αν υπάρχει έστω μια ελπίδα να αλλάξουμε τα πράγματα. Μου είπε: «Να στρίψουμε μια μοίρα μόνο το τιμόνι στο καράβι. Μπορεί να μοιάζει ασήμαντο αλλά στην πορεία του ταξιδιού θα μας πάει εντελώς αλλού».
Εδώ και η συνέντευξη:
—-
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ 5/4/2026
Τα «χαμένα» παιδιά του ΟΠΕΚΕΠΕ
Μια από τις σημαντικές παραμέτρους του σκανδάλου με τις παράτυπες επιδοτήσεις του ΟΠΕΚΕΠΕ η οποία δεν έχει αναδειχθεί επαρκώς, αφορά τα «χαμένα» μας παιδιά.
Τους μαθητές μας εκείνους, δηλαδή, που μετά την αποφοίτησή τους από το σχολειό, αντί να συνεχίσουν τις σπουδές τους ή να καταπιαστούν με την άσκηση ενός επαγγέλματος, κάποιος τα πήρε απ’ το χεράκι και τα οδήγησε σε ένα πολιτικό γραφείο, ώστε με διάφορες μεθοδεύσεις να ενταχθούν σε ευρωπαϊκά προγράμματα και να εκταμιεύουν δεκάδες χιλιάδες ευρώ ετησίως, συνήθως χωρίς να κουνάνε ούτε το δαχτυλάκι τους.
Τους μαθητές μας εκείνους, που στο όνομα του εύκολου πλουτισμού παραγράψανε το δικαίωμά τους στη μόρφωση. Πόσοι συνάδελφοι, άραγε, με θητεία σε σχολεία της ενδοχώρας δεν έχουν ακούσει το απαράμιλλο «και γιάντα να διαβάζω δάσκαλε, για να καταντήσω σαν κι εσένα;».
Τους μαθητές μας εκείνους, που κάποιοι τους δασκαλέψανε να παρασιτούν σε βάρος της κοινωνίας, αντί να γίνουν τα πιο δυναμικά της κύτταρα. Που πετάξανε τα πιο παραγωγικά τους χρόνια στη χωματερή της ψευτοκαπετανιάς, που αντί να αλλάξουν τον κόσμο –όπως ορίζει η νεανική τους φύση – έγιναν, άθελά τους οι περισσότεροι, φορείς της μεγαλύτερης συντήρησης.
Τους μαθητές μας εκείνους, που κάποιοι τους πείσανε ότι η πολιτική πατρωνία μπορεί να τους πάει πιο μακριά από τα γράμματα, κι απαξιώσανε το σχολειό για να υποδουλωθούν στον κομματικό τοπάρχη.
Ένα σχολειό που πρώτη η κομματοκρατούμενη Πολιτεία φρόντισε να απαξιώσει, αφήνοντάς το υποστελεχωμένο και με ταλαιπωρημένο προσωπικό, ανέμπνευστα προγράμματα σπουδών, αδιάφορο στα μάτια των νεαρών εφήβων κι ανήμπορο να αναπτύξει την οποιαδήποτε ουσιαστική και βαθιά επιδραστικότητα με τις τοπικές μικροκοινωνίες. Να παλεύει με τα θεριά, κατά κανόνα χάρη στην ευσυνειδησία των εκπαιδευτικών και στις εναπομείνασες αντοχές τους.
Βλέπετε, ένα απαξιωμένο σχολειό, ένας ανασφαλής κι ευάλωτος εκπαιδευτικός, βολεύει πολλαπλά τους εμπνευστές αυτών των κυκλωμάτων, που στο όνομα μιας εύκολης «αποκατάστασης», οδηγούν τα παιδιά μας στα δόκανα της πελατειακής πολιτικής σχέσης και της πολιτικής βαρονίας. Κι αν πλήττεται η πρωτογενής παραγωγή, κι αν απονεκρώνεται η κοινωνία, κι αν το παρασιτικό χρήμα οδηγεί σε αξιακό εκφυλισμό και παραβατικές συμπεριφορές, δε βαριέσαι• τα ψηφαλάκια να παίρνουμε, κι όλα καλά.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ αφήνει πολύ βαθύτερο κοινωνικό αποτύπωμα από τους ρηχούς τίτλους των ιστοσελίδων και τις εφήμερες ατάκες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Φουρνιές μαθητών μας, εξαναγκάστηκαν στ’ αλήθεια στο κοινωνικό περιθώριο και βούλιαξαν στην κινούμενη άμμο του εύκολου χρήματος και της κομματικής εξάρτησης.
Σε μια χώρα όπου η Παιδεία θα ήταν πραγματική αξία και όχι απλώς πολιτικό σύνθημα, όπου η Πολιτεία θα ενδιαφερόταν ουσιαστικά να επενδύσει στο μέλλον της έχοντας το Δημόσιο Σχολείο στην πρώτη γραμμή, όπου ο εκπαιδευτικός θα είχε πραγματική στήριξη, ρόλο και υπόσταση, τέτοιου είδους σκάνδαλα μπορεί να μην ξεσπούσαν ποτέ ή, έστω, να μην έφτανε σε τέτοια βάθη ο εκφυλισμός και η παράλυση που προκαλούν στην κοινωνία.
Μόνο η Παιδεία μπορεί να πείσει για τα οφέλη της ισονομίας, για τα ευεργετήματα της σωστής λειτουργίας των θεσμών, για την τοξικότητα του ατομισμού και της ιδιοτέλειας, για το γεγονός ότι κανείς δε μπορεί να είναι στ’ αλήθεια καλά μέσα σε μια άρρωστη κατάσταση. Μόνο η Παιδεία μπορεί να εκπαιδεύσει στη συνύπαρξη και τον αλληλοσεβασμό, να δημιουργήσει έναν κοινό τόπο αξιών και αρχών μέσα στον οποίο θα μπορέσει να ανθίσει το κάθε διαφορετικό λουλούδι, με στέρεες ρίζες και οξυγόνο.
Όσο η Παιδεία αντιμετωπίζεται ως το ενοχλητικό αποπαίδι από το οποίο πρέπει να κόψουμε πόρους για να τους κατευθύνουμε στους «δικούς μας» με απευθείας ανάθεση, ο επόμενος ΟΠΕΚΕΠΕ θα είναι θέμα χρόνου.
