Καταρχάς θέλω να ξεκινήσω με μια αναφορά στον Νίκο Σερβετά που έτυχε, σήμερα 11 Ιουνίου, που ήταν το δικαστήριο το δικό μου, το πρωί, να φύγει ένας πολύ συνεπής, πολύ μαχητικός συνάδελφος. Θέλω να πω συλλυπητήρια ασφαλώς στην οικογένειά του.
Εμείς τώρα που μένουμε εδώ ακόμα στο… «Καμίνι» το καθημερινό: Ήμασταν εδώ σήμερα να δώσουμε μια μάχη. Η πλευρά Μελισσανίδη διάλεξε ένα φυγομαχήσει με μια δικαιολογία ότι δεν είχε προλάβει να ετοιμαστεί για το δικαστήριο και ότι υπήρχε ένα ταξίδι του δικηγόρου. Ο βασικός λόγος ήταν ότι θέλουν αυτή η υπόθεση να ξεχαστεί, να πάει πιο πίσω. Πήραμε μια αναβολή για πέντε μήνες μετά, τον Νοέμβριο. Εδώ θα είμαστε και πάλι.
.
Στην ουσία της υπόθεσης: Στην Κρήτη αυτή τη στιγμή οι εργολάβοι κάνουν πάρτι. Αυτό το πάρτι των εργολάβων ήταν κάτι για το οποίο αυτά τα 13 χρόνια έγραφα στην εφημερίδα μαζί με το υπόλοιπο ρεπορτάζ και από τη στιγμή που η εφημερίδα πέρασε στα χέρια Μελισσανίδη, δεν είναι πλέον ανεκτή καμία τέτοια φωνή. Ο αέρας, οι βουνοκορφές, οι θάλασσες του νησιού αυτή τη στιγμή ξεπουλιούνται. Αυτός είναι ο λόγος της απόλυσής μου. Για αυτά τα πράγματα, για τα οποία πλέον κάνουν συνέδρια, για τη… «μεταμόρφωση» της Κρήτης, για τα αιολικά, για τον ΒΟΑΚ με διόδια, για το παράλογο και καταστροφικό αεροδρόμιο, για τις εξορύξεις, για τα σκουπίδια, για τις τεράστιες ξενοδοχειακές μονάδες. Όλα αυτά είναι ζητήματα για τα οποία αυτά τα 13 χρόνια διάλεγα να μιλάω στην Εφημερίδα των Συντακτών.
Πλέον δεν μπορεί να γίνει αυτό. Σε αυτό προσχώρησε και η διεύθυνση της εφημερίδας μαζί με διάφορους άλλους πρόθυμους που πάντα υπάρχουν. Και δυστυχώς η κατάσταση πλέον είναι εντελώς διαφορετική.
Είναι μια άνιση μάχη αυτή που δίνουμε. Προφανώς τα μεγέθη είναι εντελώς διαφορετικά. Όμως, όπως λέει και ο δικηγόρος μου ο Κώστας Παπαδάκης, που τον ευχαριστώ πολύ για τη στήριξη: «Οι άνθρωποι δεν κρίνονται από τις μάχες που κερδίζουν ή χάνουν, αλλά από τις μάχες που διαλέγουν να δώσουν».
Είμαι εδώ και για τη Βάννα Σφακιανάκη, τη μητέρα των κινημάτων μας στην Κρήτη, εκείνη που μας έμαθε να βάζουμε πάρα πολλά εισαγωγικά όταν συναντάμε τη λέξη ανάπτυξη.
Θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους που είναι εδώ σήμερα και όσους με βοήθησαν και για τη συλλογή χρημάτων για τα δικαστικά έξοδα. Αυτές τις μάχες διαλέγουμε να δώσουμε.
Σε αυτές τις μάχες θα σταθούμε και θα είμαστε ξανά εδώ τον Νοέμβριο για να διεκδικήσουμε το αυτονόητο: Δεν είναι ούτε η πρώτη, μάλλον ούτε η τελευταία δουλειά από την οποία θα απολυθώ. Σε αυτή την εφημερίδα όμως, που κάνει επίκληση του ονόματος της Αριστεράς, που υποτίθεται ότι είναι, που ήταν, «των Συντακτών», δεν μπορεί να μην χωράνε οι φωνές μας. Και αυτό είναι που ερχόμαστε να διεκδικήσουμε, πέρα από τη δική μου την εργασία.
Και πάλι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ο κόσμος που στήριξε αυτή την υπόθεση είναι για μένα μια πολύ μεγάλη τιμή. Δουλεύω 32 χρόνια. Είναι η μεγαλύτερη τιμή που μου έχει γίνει στην επαγγελματική μου πορεία.
ΚΩΣΤΑΣ ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ,
ΣΥΝΗΓΟΡΟΣ ΜΑΡΙΟΥ ΔΙΟΝΕΛΛΗ
.
Η υποστήριξη της αγωγής του Μάριου Διονέλλη είναι απαραίτητη για την προάσπιση της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας και της δυνατότητας ενός δημοσιογράφου να συγκρούεται με τα μεγάλα συμφέροντα, ιδίως όταν αρθρογραφεί σε μία αριστερή εφημερίδα.
Η υποστήριξη της αγωγής του είναι ακόμα μία μάχη για την προάσπιση του συνεταιριστικού χαρακτήρα της εφημερίδας αυτής, την οποία ο νέος ιδιοκτήτης υποσχέθηκε ότι θα σεβαστεί και υποσχέθηκε ότι για δύο χρόνια δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει απολύσεις, αν αυτές δεν υπαγορεύονται από κάποιον σοβαρό λόγο. Ήδη όμως, προτού περάσει ακόμα και ο ένας χρόνος, έχει προχωρήσει στην πρώτη απόλυση.
Η ιστορία του Μάριου Διονέλλη στη δημοσιογραφία στην Κρήτη και όχι μόνο είναι γνωστή. Πιστεύουμε ότι θα έχει την απαιτούμενη κοινωνική και πολιτική συμπαράσταση που του αντιστοιχεί και ότι αυτός ο δικαστικός αγώνας θα είναι νικηφόρος.
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ,
ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΩΝ, ΠΡΩΗΝ ΣΥΝΕΡΓΑΤΙΣ ΕΦΣΥΝ
.
Σε όλη αυτή την κρίση της δημοκρατίας που ζούμε, ένα κομμάτι της είναι και η τύχη των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Εγώ στάθηκα από πάντα, από την αρχή της κρίσης, στο πλευρό των ανθρώπων που ήθελαν να φτιάξουν συνεταιριστικά εγχειρήματα Τύπου για να μην υπάρχει η εξάρτηση των μέσων μαζικής ενημέρωσης είτε από ολιγάρχες, είτε από πολιτικά κόμματα, από ομάδες αλήθειας και πάει λέγοντας.
Δυστυχώς τόσα χρόνια μετά και ενώ ένα εγχείρημα τέτοιο κατάφερε να επιβιώσει και ήταν η Εφημερίδα των Συντακτών, δυστυχώς όχι μόνο αναγκάστηκε να πουληθεί σε έναν ολιγάρχη, αλλά αυτή τη στιγμή αυτός ο ολιγάρχης θέλει να μετατρέψει μια ιστορική εφημερίδα με ένα ιστορικό όνομα Εφημερίδα των Συντακτών σε μια εφημερίδα λογοκρισίας. Η απόλυση του Μάριου Διονέλλη δεν αφορά μόνο τον Μάριο. Αφορά και τον Μάριο. Και όλοι στηρίξαμε τον Μάριο γιατί ήταν η φωνή των κινημάτων στην Κρήτη και όχι μόνο.
Ήταν όμως ένα μήνυμα, Ήταν ένα μήνυμα σε όλους τους συντάκτες, είτε είναι σε αυτή την εφημερίδα είτε αλλού, ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα πράγματα είναι όπως σε όλη τη λίστα Πέτσα και πλέον δικαίωμα να μιλούν έχουν μόνο οι γνωρίζοντες. Οι γνωρίζοντες ποια θέματα θα παίζουν από εδώ και πέρα και ποια θέματα δεν θα παίζουν. Το ότι συγκυριακά αυτή η εφημερίδα αυτή τη στιγμή υποστηρίζει ένα κόμμα υποτίθεται της Αριστεράς, δηλαδή το ξεκίνημα, το νέο ξεκίνημα του Αλέξη Τσίπρα, δεν σημαίνει κάτι για το συνολικό πολιτικό σκηνικό. Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν ΜΜΕ τα οποία δείχνουν να είναι αντίπαλα όταν τα ΜΜΕ δεν είναι ανεξάρτητα, αλλά εξαρτώνται από τον ιδιοκτήτη τους.
Και όταν δημοσιογράφοι σαν τον Μάριο Διονέλλη δεν μπορούν να γράψουν σε αυτά αυτά που πιστεύουν και αυτά που συμβαίνουν, τότε πραγματικά έχουμε ένα τεράστιο πλήγμα στη δημοκρατία. Γι’ αυτό είμαστε εδώ σήμερα. Γι’ αυτό εγώ στέκομαι στο πλευρό του Μάριου και όχι μόνο εγώ. Πάρα πολλά σωματεία και κινήσεις πολιτών, ειδικά από την Κρήτη, αλλά και όχι μόνο, όπως ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, γιατί τον βρήκαμε πάντα δίπλα μας στα δίκαια αιτήματά μας, να μεταδίδει τους αγώνες μας και τα αιτήματά μας με εντιμότητα και με αντικειμενικότητα και με μαχητικότητα. Και γι’ αυτό χρειάζεται και εμείς με τη σειρά μας να ανταποκριθούμε σε αυτό το καθήκον της αλληλεγγύης στον Μάριο.
