Κάποια στιγμή οι καινούργιοι προσωποπαγείς κομματικοί σχηματισμοί (Καρυστιανού, Τσίπρας) θα πρέπει να εξειδικεύσουντις γενικόλογες εύηχες διακηρύξεις τους. Κοινώς να τις κάνουν ταληράκια, έστω και σε επίπεδο υποσχέσεων (που στην πράξη θα μείνουν υποσχέσεις). Προφανώς, θα το κάνουν κάποια στιγμή.
Η Μαρία Καρυστιανού, λίγο λίγο έχει ξεκινήσει. Με υποσχέσεις που άνετα μπορούν να υλοποιηθούν και να γίνουν πράξη. Άλλωστε υλοποιούνται ήδη από τους νυν κυβερνώντες.
Είπεσε σημερινή συνέντευξη στον Αντέννα ότι «υποχρέωσή μας είναι η διαφύλαξη των συνόρων της χώρας», και ότι «το κόμμα μας θα είναι αμείλικτο απέναντι στους διακινητές».
Αμείλικτο; Ας υποθέσουμε ότι το κόμμα της θα έχει τη διακυβέρνηση της χώρας.
Θα στέλνει δυνάμεις ασφαλείας στην Τουρκία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο κλπ ώστε να συλλαμβάνουν τους διακινητές απελπισμένων ψυχών; Ή θα απαιτεί από τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών να τους συλλαμβάνουν και να τους παραδίδουν στην κυβέρνησή της ώστε να τους δικάσει και να τους καταδικάσει αμείλικτα με αυστηρές ποινές;Ή μήπως η αμείλικτη στάση του κόμματός της θα αφορά τους φτωχοδιάβολους πάνω στις βαρκες;
Δεν είναι δυνατόν, η Μαρία Καρυστιανού να μη γνωρίζει το αυτονόητο και αυταπόδεικτο. Ότι στις βάρκες αυτές υπάρχουν μόνο απελπισμένοι άνθρωποι και ότι οι πραγματικοί διακινητές βρίσκονται στις χώρες αναχώρησης και απολαμβάνουν τα κέρδη της εκμετάλλευσης του ανθρώπινου πόνου και δυστυχίας.
Προφανώς, οι απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα είναι γνωστές.
Οι “παράνομοι εισβολείς” της Χίου, σήμερα, έγιναν “διακινητές”. Αύριο, αν χρειαστεί, θα γίνουν “¨λάθρο”. Αν μη τι άλλο, ας πιστώσουμε στη Μαρία Καρυστιανού ότι υπερασπίζεται τις ιδέες της.
Σε αντίθεση με τους “αριστερούς” της Νέας Αριστεράς που αποχώρησαν, εντελώς συμπτωματικά με την εξαγγελία του κόμματος Τσίπρα. Πριν δύο χρόνια αποχώρησαν από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α εξαιτίας του Κασσελάκη τον οποίο προσπάθησε να επιβάλλει ο Τσίπρας. Σήμερα, πήραν θέση στην ουρά, προσδοκώντας να περάσουν το face control του Τσίπρα, του κληρονόμου και συνεχιστή των αγώνων της Αριστεράς.
Οπορτουνιστέςσε τιμή ευκαιρίας.
Ένα είναι βέβαιο, από απελπισία μπορεί να πεθάνουμε, από βαρεμάρα και πλήξη ποτέ!
