Η οικογένεια – γιατί να το κρύψωμενάλλωστε – πάντα αισθανόταν συνιδιοκτήτης της χώρας. Συνιδιοκτήτης μαζί με τα μεγάλα επιχειρηματικά τζάκια.
Σε αυτά τα 7 χρόνια, δε διστάζει – όποτε της δίνεται η αφορμή – να το δείχνει κυνικά, αλαζονικά, με οποιονδήποτε τρόπο. Τράβηγμα αυτιού στη Ροδόπη που δεν ξέρει να ψηφίζει, απευθείας αναθέσεις που ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, ιδιωτικά πανεπιστήμια με το έτσι θέλω, εξωτερική πολιτική που ασκήθηκε με καθαρά προσωπική ατζέντα, χωρίς ούτε μία σύγκληση συμβουλίου πολιτικών αρχηγών παρά τα καυτά διεθνή ζητήματα ειδικά τα τελευταία 4 χρόνια. Μέχρι και το Σύνταγμα – με το πρόσχημα της υγιούς και συναινετικής αναθεώρησης – οφείλει πλέον να εκφράζειτις επιθυμίες της οικογένειας και των φίλων της αλλά και της ευρύτερης δεξιάς παράταξης.
Η έπαρση και αλαζονεία της εξουσίας, η απουσία αντιπολίτευσης, η απογοήτευση και παραίτηση των πολιτών, ο φανατισμός του 1/3 που ορκίζεται στο νεοφιλελευθερισμό είτε γιατι αυγατίζει κέρδη είτε γιατί δεν πλήττεται όσο η πλειοψηφία, η κατάκτηση του απόρθητου πράσινου κάστρου της Κρήτης με την αύξηση αιγοπροβάτων και γιδο-ψηφοφόρων, γιγάντωσαν ακόμα περισσότερο αυτή τη βεβαιότητα ιδιοκτησίας της χώρας.
Τι πιο συνεπές, λοιπόν, η οικογένεια να διοργανώσει ένα πάρτι για τους φίλους της, προσκαλώντας τους, στο εξοχικό της, την Κρήτη. Στο εξοχικό που πλέον το βλέπει ως αποκλειστική κατοχυρωμένη ιδιοκτησία. Βοηθάνε φυσικά σ’ αυτό και οι ψηφοφόροι.
Η οικογένεια δεν έχει πρόβλημα να λειτουργεί ως διορισμένος διαχειριστής της αποικίας, ακόμα και έτσι νιώθει ιδιοκτήτης της. Πιθανόν, ξεχνάει ότι οι ισχυροί φίλοι της έχουν μεταξύ τους αντικρουόμενα συμφέροντα και κάποια στιγμή αλλάζουν τον διαχειριστή. Μπορεί, να μην το ξεχνάει και απλά κάνει την ύστατη προσπάθεια να τους αλλάξει γνώμη για τη διαχειριστική της ικανότητα, κερνώντας τους – μεταξύ των άλλων – και κρητικό φιλέτο. Ακόμα και να αποτύχει η προσπάθειά της, το ζητούμενο είναι να κλείσουν οι δουλειές προτού αλλάξουν τα κόζια. Η πολιτική άλλωστε κάνει κύκλους και οι φίλοι δεν πρόκειται να ξεχάσουν – όταν μελλοντικά χρειαστεί – τη γενναιοδωρία του διαχειριστή της αποικίας.
