1) Σύμφωνα με τους πομπώδεις τίτλους σε ενημερωτικές ιστοσελίδες, οργή σε όλη την Ελλάδα για τον 20χρονο στο Άργος που τελικά δεν κατάφερε να κρατηθεί στη ζωή ύστερα από τη δολοφονική καταδίωξη των αστυνομικών.
Αυτή η περίφημη οργή της ελληνικής κοινωνίας, μεταφράζεται σε οργή στα social media για λίγες ώρες ή το πολύ μία μέρα. Είναι η ίδια ανύπαρκτη οργή για τον Σαμπάνη, τον Φραγκούλη, τον Μιχαλόπουλο, τον Καργιώτη.
Η ίδια οργή για τα θύματα του μεγάλου “θεατράνθρωπου” (με τη μεγάλη υποκριτική ικανότητα) που αυτές τις μέρες βιώνουν ανελέητα από τους συνηγόρους του, επαναλαμβανόμενο βιασμό και εξευτελισμό.
Κοινός παρονομαστής ότι όλα τα παραπάνω θύματα δεν ήταν “δικοί” μας. Όχι πως αν ήταν, θα πλημμύριζαν οι δρόμοι, αλλά ένα παραπάνω.
Αν θέλουμε, πάντως, να μιλήσουμε για οργή ας ρίξουμε μια ματιά δίπλα μας, σε Αλβανία, Σερβία.
2) Με συλλήψεις απαντά η δημοκρατία, είπε ο πρωθυπουργός, αναφερόμενος στις συλλήψεις για τη Marfin.
Έτσι είχε απαντήσει η δημοκρατία όταν συλλάμβανε και φυλάκιζε τον Ρωμανό, την Ηριάννα, τον Περικλή, τον “Ινδιάνο”. Μήπως μπορεί να μας πει πως αποκατέστησε η δημοκρατία τον χαμένο χρόνο από τις ζωές αυτών των ανθρώπων που συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν “δημοκρατικά”;
Πάντως, στο ΟΑΚΑ, στον τελικό της Ευρωλίγκας, η δημοκρατία δεν απάντησε με συλλήψεις στην ανταλλαγή “μπουκέτων” μεταξύ επιφανών προσωπικοτήτων, παρουσία δεκάδων μπράβων. Ο εισαγγελέας, μάλιστα, διέταξε έρευνα. Προφανώς για να αρχειοθετηθεί δημοκρατικά.
Μήπως, μπορεί ο πρωθυπουργός να μας πει πόση δημοκρατία και κράτος δικαίου του αποπνέει η εικόνα του πρώην διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου που δίνει συνεντεύξεις – πλυντήρια και μιλάει για “τη σφαίρα που έφαγε ώστε να μείνει πάνω το αφεντικό”;
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, με στοιχειώδη δημοκρατία, οι δικαστικές αρχές θα τον είχαν ήδη τσιμπήσει. Έστω και για να δώσει εξηγήσεις για όλα τα εξωφρενικά που διαλαλεί δημόσια και παρουσιάζονται ως απολύτως φυσιολογικά και κανονικά.
Για άλλη μια φορά, η προκλητική ασυλία που απολαμβάνει η οικογένεια και το προνόμιο να βρίσκει φιλόξενο βήμα ώστε όταν χρειάζεται να κουνάει το δάχτυλο, να στέλνει τα μηνύματα που θέλει ή να της πλέκουν αγιογραφίες.
Αλαζονεία, θράσος, η χώρα ως φέουδο της οικογένειας και των φίλων της.
Το πέρασμα των τελευταίων 60 χρόνων, έχει δείξει – επαναλαμβανόμενα, σε διαφορετικές χρονικές περιόδους – ότι η συγκεκριμένη οικογένεια και η δημοκρατία δε χωράνε στην ίδια πρόταση. Με μόνη εξαίρεση όταν στην ίδια πρόταση υπάρχει και η λέξη “κατάλυση”.
3) Χρήσιμοι ηλίθιοι του αντιεξουσιαστικού χώρου ή προβοκάτορες του πάντα ετοιμοπόλεμου παρακράτους αυτοί που αφαιρούν ζωές με γκαζάκια, υπόσχονται θανάτους και γενικότερα έχουν βαλθεί – προεκλογικά – να αναδείξουν με το ζόρι τη δεξιά ως στοχοποιημένη, διωκόμενη και κυνηγημένη; Γελάνε και οι πέτρες με το δράμα των δεξιών που διώκονται για τις απόψεις τους. Δεν έχουν πρόβλημα να πουν οτιδήποτε, οπότε δε θέλει πολύ να ακούσουμε ότι άνοιξαν πάλι Μακρόνησος, Γυάρος, Αη Στράτης, Γεντί Κουλέ.
