(που καιρός για αισιοδοξία Χρήστο;…)
.
Η ειρήνη και ο ιμπεριαλισμός είναι ασυμβίβαστα –όπως καθίσταται ολοένα και πιο σαφές από τα πολλαπλά μέτωπα της παγκόσμιας σύρραξης που εξαπλώνεται. Για να μην ξεχνιόμαστε όμως, ας ξεκινήσουμε από τα θεμελιώδη:
Ο πόλεμος είναι η πιο βρωμερή αρρώστια του ανθρώπινου είδους· μια παρέκκλιση από την ανθρώπινη συμπεριφορά. Ο πόλεμος και η βία εμφανίστηκαν στην πορεία του ανθρώπινου είδους μαζί με την ατομική ιδιοκτησία, όταν ο πρώτος πρωτόγονος άνθρωπος είπε «αυτό είναι δικό μου». Ο πόλεμος θα υπάρχει όσο υπάρχουν κοινωνίες χωρισμένες σε τάξεις με υπέρτατο νόμο τους, αυτόν του μέγιστου κέρδους, όσο θα υπάρχουν εκμεταλλευτές κι εκμεταλλευόμενοι. Ο πόλεμος θα υπάρχει, όσο οι ταξικές κοινωνίες είναι συγκροτημένες σε κράτη, με εθνική ή πολυεθνική σύνθεση, με μοναδική σκοπιμότητα την υπεράσπιση και επέκταση των συμφερόντων της κυρίαρχης τάξης και την εκμετάλλευση και καταπίεση άλλων εθνών ή τάξεων. Η αποικιοκρατία, ο ρατσισμός, το απαρτχάιντ, ο ιμπεριαλισμός, είναι ακριβώς εκφράσεις αυτής της σκοπιμότητας, διαφορετικές μορφές τηςκαπιταλιστικής κυριαρχίας. Ο φασισμός σε όλες τις εκδοχές του, είναι η πιο ακραία, η πιο επιθετική, η πιο εγκληματική συμπεριφορά των κυρίαρχων αστικών τάξεων, με βασικό στόχο τον ολοκληρωτικό έλεγχο των καταπιεζόμενων τάξεων, κοινωνικών ομάδων και εθνών αλλά και την επικράτηση σε νέους πολέμους…
Τον φασισμό της εποχής μας εκφράζει σαν κύριος παράγοντας ο τραμπισμός και ο νέος αποικιοκρατικός – φασιστικός Άξονας της Συλλογικής Δύσης. Δευτερεύοντα εργαλεία αποτελούν ο σιωνιστικός ναζισμός του τεχνητού κράτους του ισραήλ, ο Ουκροναζισμός του Κιέβου κι από κει και πέρα επιπλέον τα διάφορα ναζίδια σπαρμένα στις πέντε ηπείρους.
Καθώς η δυτική πορεία προς την γενίκευση του πολέμου επιταχύνεται συστηματικά, οι εργαζόμενοι πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο εχθρός τους δεν είναι οι εργαζόμενοι σε άλλες χώρες, αλλά η άρχουσα τάξη, ο καπιταλισμός στην ιμπεριαλιστική του μορφή. Για να διατηρήσουν την παγκόσμια κυριαρχία τους και τα κέρδη τους οι ιμπεριαλιστές, είναι έτοιμοι να θυσιάσουν αμέτρητες ζωές, γεγονός που καθιστά την κυριαρχία τους τη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα.
Ο πόλεμος στη Δυτική Ασία και οι ιμπεριαλιστικοί στόχοι σε όλον τον κόσμο
Στις 28 Φλεβάρη 2026, οι ΗΠΑ και ο γενοκτονικός σιωνιστικός σύμμαχός τους, το τεχνητό κρατικό μόρφωμα του ισραήλ, ξεκίνησαν την επιχείρηση που ονομάστηκε από την Ουάσινγκτον «Επιχείρηση Επική Οργή» (Operation Epic Fury) και από το Τελ Αβίβ «Επιχείρηση Βρυχώμενος Λέων» (Operation Roaring Lion)· έναν απρόκλητο, επιθετικό πόλεμο εναντίον του Ιράν, στην καταστροφική αντίδραση του οποίου οι Ιρανοί που αμύνονταν έδωσαν το όνομα «Επιχείρηση Αληθινή Υπόσχεση» (Operation True Promise).
Η επίθεση έγινε ακόμη πιο καταδικαστέα λόγω της απροκάλυπτης προδοσίας της, καθώς εξαπολύθηκε ενώ ήταν σε εξέλιξη διαπραγματεύσεις με τις ΗΠΑ σχετικά με το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν και άλλα ζητήματα που η αμερικανική πλευρά ισχυριζόταν ότι αποτελούσαν λόγους για την εχθρότητά της.
Η αλήθεια είναι ότι η ύπαρξη του Ιράν ως κυρίαρχης, ανεξάρτητης και κατά της γενοκτονίας και υπέρ των Παλαιστινίων οντότητας, είναι αυτό που οι ιμπεριαλιστές δεν μπορούν να ανεχθούν· η κατοχή ειρηνικής πυρηνικής τεχνολογίας αποτελεί απλώς μία από τις πολλές αποδείξεις του επιτυχημένου προγράμματος ανεξάρτητης ανάπτυξης της χώρας.
Όσοι μελετούν τον ιμπεριαλισμό, δηλαδή τον παγκόσμιο μονοπωλιακό καπιταλισμό γνωρίζουν ήδη ότι ο παγκόσμιος πόλεμος αποτελεί την αναπόφευκτη απάντηση στην εμφάνιση και την επιδείνωση μιας βαθιάς κρίσης υπερπαραγωγής στην παγκόσμια καπιταλιστική οικονομία. Σηματοδοτεί μια προσπάθεια «επαναφοράς» της οικονομίας μέσω μαζικής καταστροφής, συμβάσεων πολέμου και μεταπολεμικής ανοικοδόμησης. Αποτελεί επίσης μια απελπισμένη προσπάθεια διατήρησης των ιμπεριαλιστικών σχέσεων εκμετάλλευσης σε έναν κόσμο, όπου αυτές απειλούνται όλο και περισσότερο.
Ουσιαστικά πρόκειται για έναν πόλεμο για τη διατήρηση ή την ανατροπή του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού συστήματος. Αυτό εξηγεί γιατί ολόκληρη η συλλογική Δύση έχει συσπειρωθεί, παρά τις πολλές αντιφάσεις και αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντά της, για να προσπαθήσει να νικήσει και να διαλύσει όλες τις σημαντικές δυνάμεις της αντιιμπεριαλιστικής ανάπτυξης και αντίστασης. Ειδικότεροι στόχοι τους αποτελούν η Σοσιαλιστική Λαϊκή Δημοκρατία της Κορέας, η Κίνα, η σοσιαλιστική Κούβα, η Μπολιβαριανή Βενεζουέλα, το αντιιμπεριαλιστικό Ιράν, το οποίο εκφράζει και τον ευρύτερο Άξονα Αντίστασης της Μέσης Ανατολής, την Ρωσική Ομοσπονδία, και επιπλέον επίσης τα αντιιμπεριαλιστικά αφρικανικά έθνη όπως της Ερυθραίας και της συμμαχίας του Σαχέλ.
Ο πόλεμος κατά της καπιταλιστικής Ρωσίας στην Ουκρανία, ο ευρύτερος πόλεμος στη Δυτική Ασία, η πρόσφατη απόπειρα πρόκλησης πολέμου στην Κορεατική χερσόνησο, ο στραγγαλισμός της Μπολιβαριανής Βενεζουέλας και η επιθετική ένταση της επιχείρησης του μακροχρόνιου ασφυκτικού αποκλεισμού της Κούβας, οι συνεχείς προσπάθειες ανατροπής των επαναστατικών κυβερνήσεων των κυρίαρχων κρατών του Σαχέλ, όλα αυτά αποτελούν πολεμικά θέατρα που εξελίσσονται. Παράλληλα παραμένουν οι συγκρούσεις σε πολλές Αφρικανικές χώρες, εντείνονται οι προσπάθειες για την κυριαρχία και πολεμικές αναφλέξεις στις πρώην σοβιετικές χώρες της Κεντρικής Ασίας, στην Άπω Ανατολή, τη Νότια Θάλασσα της Κίνας, στην περιοχή της Ινδίας, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Μιανμάρ, Ταϊλάνδης, όπως και στα κράτη της περιοχής της Υπερκαυκασίας κλπ. Όλα αυτά αποτελούν ηφαίστεια που εκρήγνυνται κατά μήκος μετακινούμενων γεωπολιτικών τεκτονικών πλακών, σε περιοχές όπου ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να περικυκλώσει και να συντρίψει κράτη που έχουν απελευθερωθεί ή προσπαθούν να απελευθερωθούν από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
Το μέτωπο στο Ιράν
Οι εχθροπραξίες εναντίον του Ιράν πρέπει να εξεταστούν στο σωστό τους πλαίσιο. Αυτός ο τελευταίος πόλεμος δεν αποτελεί μεμονωμένο γεγονός, αλλά συνιστά ένα μέτωπο του μέχρι στιγμής αδήλωτου τρίτου παγκοσμίου πολέμου, που εκτυλίσσεται επί του παρόντος σε πολλαπλά θέατρα.
Αυτή τη στιγμή η προσοχή μεγάλου μέρους του κόσμου έχει στραφεί προς ένα μόνο από αυτά τα μέτωπα. Τον επισφαλώς «παγωμένο» θερμό πόλεμο στη Δυτική Ασία. Και βέβαια υπάρχει ένας σταθερά αυξανόμενος πανικός για την προοπτική ενός αόριστου κλεισίματος του στενού του Ορμούζ, με όλες τις ολέθριες συνέπειες που αυτό θα έχει για την παγκόσμια οικονομία και τα μέσα διαβίωσης των λαών σε κάθε γωνιά του κόσμου.
Εντωμεταξύ στα κατεχόμενα εδάφη της Παλαιστίνης ο σιωνιστικός ναζισμός με τις πλάτες της Συλλογικής Δύσης συνεχίζει να επιχειρεί τον αφανισμό, με γενοκτονία κι εθνοκάθαρση, κάθε μορφή αντίστασης των ντόπιων πληθυσμών, σαν πρώτο βήμα για τη συγκρότηση μιας πανίσχυρης αποικίας ρατσιστών «από τον Νείλο μέχρι τον Ευφράτη».
Όσον αφορά τον πόλεμο κατά του Ιράν, δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση οι ΗΠΑ να εφαρμόσουν το «μνημόνιο κατανόησης» ή τον «Οδικό χάρτη» για την οριστική συμφωνία, που αναγκάστηκαν να δεχτούν και που περιέχει όλες τις απαιτήσεις του Ιράν και κανένα από τα αιτήματα των ΗΠΑ· στην ουσία αποτελεί ένα έγγραφο «παράδοσης άνευ όρων» των Αμερικανών ιμπεριαλιστών προς το Ιράν.
Και εννοείται ότι δεν θα το εφαρμόσουν, όχι μόνο επειδή θα το σαμποτάρει το σιωνιστικό-ναζιστικό μόρφωμα του ισραήλ, αλλά και επειδή κάτι τέτοιο θα ισοδυναμούσε με αποδοχή μιας στρατηγικής ήττας των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ στον αγώνα τους να σταματήσουν την πορεία προς μια πολυπολική παγκόσμια καπιταλιστική τάξη.
Οι όροι του «μνημόνιου» που επέβαλε η Τεχεράνη, έγιναν κάτω από την έντονη πίεση της εξάντλησης των αποθεμάτων πετρελαίου των ιμπεριαλιστικών χωρών. Ο παιδόφιλος Τραμπ το είπε καθαρά, ότι υποχρεώθηκε να το υπογράψει επειδή τα αποθέματα τελειώνουν σε μερικές βδομάδες. Επίσης λόγω της εξάντλησης του πολεμικού υλικού, της ανεπάρκειας της αναπλήρωσης με νέα παραγωγή, αλλά και εξαιτίας της καταστροφής όλων των Αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων και όλων των επιχειρησιακών ραντάρ στην περιοχή, καθώς και λόγω των μεγάλων ζημιών στον 5ο Αμερικάνικο Στόλο, από Ιρανικά χτυπήματα.
Ακόμη λόγω της απελπισίας των συμμάχων των Αμερικάνων και των σιωναζί στην περιοχή (Σαουδική Αραβία, Κατάρ, Εμιράτα, Μπαχρέιν, Κουβέιτ, Ιορδανία, Β. Κουρδιστάν) που μετά τα Ιρανικά χτυπήματα σε κρίσιμες υποδομές τους, όπως διυλιστήρια, λιμάνια, αεροδρόμια, πετρελαϊκές εγκαταστάσεις κλπ, αποδείχτηκαν «χάρτινες τίγρεις» (όπως έλεγε ο Μάο), που δεν μπορούν καν να λειτουργήσουν, αλλά και πρόθυμες κάποιες απ’ αυτές ν’ αλλάξουν στρατόπεδο!
Επομένως η υπογραφή της συμφωνίας από τους Αμερικάνους έγινε για να δοθεί μια ανάσα στη Δύση και ειδικότερα στις ΗΠΑ ώστε να ξαναγεμίσουν τις αποθήκες τους με πετρέλαιο, να ανασυγκροτήσουν την κατεστραμμένη πολεμική μηχανή τους μετά τις στρατιωτικές ήττες και στη συνέχεια να προχωρήσουν στην ακύρωση των όποιων προβλέψεων του «μνημονίου κατανόησης» και του «οδικού χάρτη».
Το ουσιαστικό πρόβλημα για τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές και τους σιωναζί του ισραήλ είναι ότι το Ιράν, μετά από 47 χρόνια κυρώσεων και «απομόνωσης», αποδείχθηκε πιο καλά προετοιμασμένο από τους επιτιθέμενους αντιπάλους του. Και είναι καθαρό ότι όπως έγινε και μετά τον πόλεμο των 12 ημερών πέρσι το καλοκαίρι, το Ιράν θα αξιοποιήσει την «ανάπαυλα» του πολέμου προετοιμάζοντας νέες οδυνηρές εκπλήξεις για τους επιτιθέμενους ιμπεριαλιστές.
Πίσω από την αποδεδειγμένη πολεμική ικανότητα του Ιράν, κρύβεται όχι μόνον ένας περήφανος ιστορικός λαός, μια κοινωνία και μια οικονομία πλήρως κινητοποιημένη, αλλά και μια ηγεσία που, ανεξάρτητα από την ιδεολογία τους και τα πρόσωπα (οι προκάτοχοι όλων των τωρινών ηγετών έχουν δολοφονηθεί από τους Αμερικάνους και τους σιωνιστές), είναι αφοσιωμένη στη νίκη, αντί στα παζάρια και το γλύψιμο να γίνει «αποδεκτή» από τη Δύση!
Το ουκρανικό μέτωπο
Παρά τη μειωμένη πολιτική και δημοσιογραφική προσοχή, λόγω και της μεγάλης του διάρκειας, ο πόλεμος του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας συνεχίζεται. Μπορεί οι ΗΠΑ να έχουν επικεντρώσει το μεγαλύτερο μέρος της προσοχής και των πόρων τους στη Δυτική Ασία, αλλά οι Βρετανοί και Γερμανοί ιμπεριαλιστές, μαζί με τα «τσιράκια» τους στην Ευρώπη, δεν δείχνουν κανένα σημάδι ότι θα αποσυρθούν από την Ουκρανία. Συνεχίζουν να χρηματοδοτούν και να κατευθύνουν δυνάμεις-μαριονέτες για τη διατήρηση των γραμμών του μετώπου και τη διεξαγωγή κάθε είδους τρομοκρατικών επιθέσεων σε ρωσικό έδαφος.
Δεν υπάρχει αμφιβολία, ωστόσο, ότι το άνοιγμα του μετώπου της Δυτικής Ασίας έχει αποδυναμώσει περαιτέρω την ήδη επιδεινούμενη θέση της πλευράς του ΝΑΤΟ. Για παράδειγμα, οι ουκρανικές δυνάμεις δεν έχουν πλέον πρόσβαση στους αμερικανικής κατασκευής πυραύλους αεράμυνας Patriot, καθώς όλοι αυτοί έπρεπε να μεταφερθούν προς τα νότια και τα ανατολικά, σε μια βεβιασμένη και ντροπιαστικά ανεπιτυχή προσπάθεια να προστατευθούν οι ισραηλινοί και η τεράστια στρατιωτική υποδομή των ΗΠΑ στον Κόλπο.
Ο συνεχιζόμενος πόλεμος δια αντιπροσώπων του ΝΑΤΟ εναντίον της Ρωσίας, η πρώτη μεγάλη σύγκρουση στην οποία κυριαρχεί η χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) σε μεγάλη κλίμακα και από τις δύο πλευρές, συνεχίζει να διεξάγεται ως πόλεμος εξάντλησης. Χαρακτηρίζεται από σταδιακές εδαφικές προόδους της Ρωσίας και την πρόκληση συνεχών βαριών απωλειών στο ουκρανικό ανθρώπινο δυναμικό και τον εξοπλισμό.
Πρόσφατες αξιοσημείωτες ρωσικές προωθήσεις σημειώθηκαν στην περιοχή Σούμι (Сумы), καθώς και στην περιοχή Ντανιέτσκ (Донецкая народная республика) γύρω από την Κωνσταντινόβκα (Константиновка), σηματοδοτώντας τα αρχικά στάδια της μάχης για τα εναπομείναντα οχυρωμένα αστικά κέντρα της περιοχής. Η τελική απελευθέρωση του Κραματόρσκ (Краматорск) και του Σλαβιάνσκ (Славянск) οδηγήσει τη Ρωσία να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο του Ντανμπάς (Донбасс) –του λίκνου της αντιφασιστικής και αντι-ΝΑΤΟϊκής αντίστασης.
Τον Φλεβάρη, οι ουκρανικές δυνάμεις ξεκίνησαν μια αντεπίθεση στην περιοχή Ζαπαρόζιε (Запорожье). Αν και κατάφεραν να ανακαταλάβουν κάποια εδάφη, μέχρι τα τέλη Μάη η κατάσταση ακολουθεί το καθιερωμένο μοτίβο των εξαιρετικά δαπανηρών και βραχύβιων «προωθήσεων» που εξαντλούνται μετά από μερικούς μήνες –για να ακολουθήσει η εδραίωση του ρωσικού ελέγχου.
Η Ρωσία φαίνεται να κερδίζει τον πόλεμο· τα μόνα ερωτήματα που απομένουν είναι πώς και πότε θα τελειώσει. Η έκβαση καθορίζεται, όπως συμβαίνει σε κάθε πόλεμο εξάντλησης, από τη στρατιωτικο-βιομηχανική παραγωγή και την ικανότητα αντικατάστασης και επέκτασης του στρατιωτικού δυναμικού. Και από τις δύο αυτές απόψεις, η Ρωσία διατηρεί αποφασιστικό πλεονέκτημα έναντι του ΝΑΤΟ και του αντιπροσώπου του, του νεοφασιστικού καθεστώτος της Ουκρανίας.
Το καθεστώς του υποστηριζόμενου από τη Δύση μαριονέτα-προέδρου, του γνωστού και ως Εβραίου ναρκοφυρερίσκου, Βολοντίμιρ Ζελένσκι αντιμετωπίζει ολοένα και μεγαλύτερες δυσκολίες στην εξεύρεση νέων στρατολογημένων. Το πρόβλημα έχει γίνει τόσο οξύ, ώστε εδώ και καιρό καταφεύγει στην αναγκαστική στρατολόγηση πολιτών, πολλοί από τους οποίους είναι άνω των 50 ετών. Αφού τους αρπάζει από τους δρόμους, τους παρέχει μια υποτυπώδη στρατιωτική «εκπαίδευση». Στη συνέχεια τους στέλνει στην πρώτη γραμμή, όπου το προσδόκιμο ζωής τους μετριέται σε ημέρες πλέον, όχι σε μήνες. Άλλωστε από την αρχή που πολέμου ήταν γνωστό ότι οι Ευρωπαϊκές-ΝΑΤΟϊκές μιλιταριστικές ηγεσίες σκοπεύουν να πολεμούν κατά της Ρωσίας «μέχρι τον τελευταίο Ουκρανό»…
Η κλίμακα των δυσκολιών της Ουκρανίας σε ανθρώπινο δυναμικό καταδεικνύεται περαιτέρω από τη στρατολόγηση τουλάχιστον 2.000 εγκληματιών Κολομβιανών μισθοφόρων για την ενίσχυση των δυνάμεων στην πρώτη γραμμή. Είναι γνωστό ότι στρατολογούνται πολλοί περισσότεροι μισθοφόροι σε πολλές χώρες ακόμη, όπως από την Ισπανία, τη Βραζιλία, την Αργεντινή και το Περού· η σημασία αυτής της είδησης σχετικά με τα στρατεύματα από την Κολομβία έγκειται στην επίσημη αναγνώριση της παρουσίας τους, η οποία μπορεί μόνο να υποδηλώνει πιθανή αύξηση του αριθμού τους.
Ένα άρθρο του Αμερικάνικου ανεξάρτητου, μη κερδοσκοπικού οργανισμού μέσων ενημέρωσης NPR που δημοσιεύθηκε το περασμένο φθινόπωρο, περιέγραφε λεπτομερώς τις σκληρές συνθήκες που αντιμετωπίζουν οι Κολομβιανοί και τα υψηλά ποσοστά απωλειών στο μέτωπο. Από διάφορες έρευνες προέκυψε ότι στους ξένους μαχητές καταβάλλονται επιπλέον μπόνους για την υπηρεσία τους στην «πρώτη γραμμή» – υπό την προϋπόθεση, φυσικά, ότι θα επιβιώσουν αρκετά ώστε να λάβουν τους μισθούς τους. Παρά το κίνητρο αυτό, πολλοί ξένοι μαχητές επιστρέφουν στην πατρίδα τους όσο πιο γρήγορα μπορούν, αφού βιώσουν την πραγματικότητα του καταστροφικού πολέμου στον οποίο έχουν εμπλακεί. Μπορείτε να δείτε το άρθρο της Natalie Leticia Gallón στο WLRN Public Media «Γιατί Κολομβιανοί στρατιώτες πολεμούν και πεθαίνουν στην Ουκρανία, 28/10/2025)
Ενώ στο μέτωπο επικρατεί σε μεγάλο βαθμό η συνέχεια, ο πόλεμος με τα UAV συνεχίζει να κλιμακώνεται, με την Ουκρανία καθοδηγούμενη από τους ΝΑΤΟϊκούς πολεμόκαυλους και κύρια του Βρετανούς, να στοχεύει όλο και περισσότερο ενεργειακές υποδομές και στρατιωτικές εγκαταστάσεις βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος. Χρησιμοποιώντας UAV, που λειτουργούν με ψηφιακή καθοδήγηση από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέσω του δικτύου Starlink για τις επικοινωνίες τους και ενσωματωμένα στη συλλογική υποδομή πληροφοριών και επικοινωνιών του ΝΑΤΟ, αυτές οι επιθέσεις συνιστούν ουσιαστικά επίθεση του ΝΑΤΟ κατά του ρωσικού εδάφους.
Τέτοιες προκλητικές ενέργειες επιδεινώνονται από τις πολυάριθμες επιθέσεις με UAV που έχουν εισέλθει στον ρωσικό εναέριο χώρο μέσω των κρατών της Βαλτικής και της Φινλανδίας. Ουκρανικά UAV διασχίζουν τακτικά τον εναέριο χώρο που ελέγχεται από το ΝΑΤΟ καθ’ οδόν προς στόχους εντός της Ρωσίας, ενώ μερικά από αυτά καταλήγουν να συντρίβονται στις «φιλικές» χώρες διέλευσης.
Οι επιπτώσεις αυτών των περιστατικών προκαλούν σοβαρές εντάσεις που έχουν ήδη οδηγήσει στην πτώση μιας κυβέρνησης. Όταν αρκετά UAV με προορισμό τη Ρωσία έπεσαν στη Λετονία, αφού τα σήματά τους είχαν χακαριστεί, ξέσπασε δημόσια κατακραυγή. Ο κυβερνητικός συνασπισμός διαλύθηκε, οδηγώντας αρχικά στην παραίτηση του υπουργού Άμυνας Άντρις Σπρούδς (Andris Sprūds) και τελικά στην πτώση της κυβέρνησης της Εβίκα Σιλίνα (Evika Silina). Ενδεικτικό το άρθρο της Λάουρα Γκότσι (Laura Gozzi) στο BBC News, στις 14 Μάη 2025: «Η πρωθυπουργός της Λετονίας παραιτείται μετά από διαμάχη για ουκρανικά drones που εκτροχιάστηκαν.»
Πιθανώς η σοβαρότερη κλιμάκωση και πρόκληση της σύγκρουσης σημειώθηκε τη νύχτα της 21ης Μάη 2026, όταν η Ουκρανία πραγματοποίησε τριπλή επίθεση με UAV εναντίον κτιρίου φοιτητικής εστίας που αποτελούσε μέρος του Παιδαγωγικού Πανεπιστημίου του Λουγκάνσκ (Луганский государственный педагогический университет) στην πόλη Σταρομπίλσκ (Старобельск), σκοτώνοντας 21 φοιτητές και τραυματίζοντας άλλους 42.
Αυτό που μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο ως ένα τερατώδες έγκλημα πολέμου επιδεινώθηκε σημαντικά από το γεγονός ότι η αρχική επίθεση ακολουθήθηκε από δεύτερο και τρίτο κύμα με μικρά χρονικά διαστήματα –μια τακτική που αποσκοπεί στη μεγιστοποίηση των θυμάτων, ιδίως των πρώτων διασωστών (πυροσβεστών και ιατρικού προσωπικού). Μια τέτοια βαρβαρότητα δεν αποτελεί κάτι καινούργιο για τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού· η πρόσφατη επίθεση των ΗΠΑ στο δημοτικό σχολείο θηλέων στο Μινάμπ (Minab) του Ιράν ήταν επίσης μια τριπλή επίθεση. Ο σχεδιασμός των δολοφόνων είναι κοινός.
Χωρίς καμία σχέση ή εγγύτητα με οποιαδήποτε στρατιωτική δραστηριότητα, η σφαγή προφανώς δεν είχε άλλο σκοπό παρά τη συλλογική τιμωρία και τον τρόμο και αποτελούσε ένα υπολογισμένο δόλωμα με στόχο την προώθηση της δυσαρέσκειας, της αποθάρρυνσης και της διχόνοιας εντός της Ρωσίας, καθώς και την πρόκληση της ρωσικής κυβέρνησης, ώστε να διατάξει μια μαζική αντίδραση. Κατά προτίμηση, μια αντίδραση επαρκούς κλίμακας που θα μπορούσε να αποκαταστήσει τη διαλυμένη συνοχή του ΝΑΤΟ, να εξασφαλίσει ανανεωμένη στρατιωτική εμπλοκή των ΗΠΑ και να παράσχει αφηγηματικές δικαιολογίες για περαιτέρω κλιμάκωση των δυτικών ιμπεριαλιστών εναντίον της Ρωσίας – μέχρι και έναν ολοκληρωτικό, μετωπικό πόλεμο που θα αντικαταστήσει τον αποτυχημένο πόλεμο μέσω αντιπροσώπων.
Αυτή είναι η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από τις πολυαναφερόμενες φράσεις για τον «πολιτισμένο τρόπο ζωής μας», τη «μεγάλη δημοκρατία μας» και τις «πολιτισμένες αξίες» της συλλογικής Δύσης.
Η ρωσική αντίδραση, όταν ήρθε, ήταν αυστηρή αλλά περιορισμένη. Πολλοί πύραυλοι χτύπησαν για πρώτη φορά στρατιωτικές εγκαταστάσεις στο κέντρο του Κιέβου. Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας: «Μεταξύ των στόχων που χτυπήθηκαν στις 24/5/26 κατά τη διάρκεια μιας μαζικής επίθεσης στο Κίεβο και στην περιοχή του Κίεβου με βαλλιστικούς πυραύλους «Орешник», βαλλιστικών πυραύλων «Искандер» που εκτοξεύονται από αέρος, υπερηχητικών βαλλιστικών πυραύλων «Кинжал» που εκτοξεύονται από αέρος, καθώς και πυραύλων κρουζ «Циркон», πυραύλων κρουζ αεροπορικής, ναυτικής και χερσαίας βάσης και μη επανδρωμένων αεροσκαφών επίθεσης, περιλαμβάνονταν εγκαταστάσεις της ουκρανικής αμυντικής βιομηχανίας, στρατιωτικών υποδομών, καθώς και θέσεις διοίκησης της γενικής διοίκησης των ουκρανικών χερσαίων δυνάμεων, της κεντρικής διεύθυνσης πληροφοριών του υπουργείου Άμυνας της Ουκρανίας και άλλων θέσεων διοίκησης των Ουκρανικών Ένοπλων Δυνάμεων. Δεν προγραμματίστηκαν ούτε πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις κατά των υποδομών πολιτικής χρήσης της Ουκρανίας.
Η επιχειρησιακή-τακτική αεροπορία, τα επιθετικά UAV, οι πυραυλικές δυνάμεις και το πυροβολικό των ρωσικών ομάδων δυνάμεων προκάλεσαν ζημιές από πυρκαγιές σε εγκαταστάσεις διύλισης πετρελαίου, υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας και μεταφορών που υποστηρίζονται από τις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας, αποθήκες πυρομαχικών και καυσίμων, καθώς και σε περιοχές προσωρινής ανάπτυξης των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων και ξένων μισθοφόρων σε 149 περιοχές.» (Ανακοίνωση του υπουργείου Άμυνας της Ρωσίας, 24/6/2026)
Κατά την αξιολόγηση των πρόσφατων κλιμακώσεων, πρέπει να αναρωτηθούμε σε ποιο βαθμό οι επιθέσεις με UAV από την Ουκρανία αποτελούν κυρίως μια «παράσταση» για το δυτικό κοινό. Αν και αποτελούν ενόχληση για τη Ρωσία και η αναχαίτισή τους είναι δαπανηρή —παρότι η Ρωσία σημειώνει σταθερή πρόοδο στην αυτοματοποίηση και τη μείωση του κόστους αυτής της διαδικασίας—, δεν μεταβάλλουν τη στρατιωτική ισορροπία ούτε απειλούν το αναπόφευκτο της ρωσικής κυριαρχίας στο πεδίο.
Ωστόσο, στοχεύουν επίσης να υπονομεύσουν τη λαϊκή υποστήριξη της Ρωσίας για την ήττα του φασιστικού καθεστώτος-μαριονέτα της Ουκρανίας και των υποστηρικτών της στο ΝΑΤΟ. Είναι σαφές ότι οι δυτικοί ιμπεριαλιστές ελπίζουν ότι μια σταθερή ροή διασυνοριακών «ελαφρών» επιθέσεων με UAV θα εξαντλήσει σταδιακά τη βούληση του λαού και θα τον ωθήσει να ασκήσει μεγαλύτερη πίεση στην ρωσική άρχουσα τάξη για να τερματιστεί γρήγορα ο πόλεμος με οποιουσδήποτε όρους.
Οι επιθέσεις με UAV αποτελούν πλέον τη μόνη μορφή δράσης που έχει κάποιο αποτέλεσμα για την Ουκρανία. Αν και αυτό το αποτέλεσμα είναι περιορισμένο, συμβάλλει στη διατήρηση της προπαγανδιστικής αφήγησης του Δυτικού κόσμου ότι η Ουκρανία εξακολουθεί να έχει την ευκαιρία να αποτρέψει την ήττα και ότι, ως εκ τούτου, η Βρετανία και η διεφθαρμένη ηγεσία της —χιτλερικής έμπνευσης— Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να συνεχίσουν να παρέχουν αμείωτη ροή οπλισμού και χρηματοδότησης.
Εάν εξασφαλιστεί αυτή η χρηματοδότηση και καταστεί δυνατή η μεταφορά μισθοφόρων από άλλα μέρη του κόσμου, η Δύση θα είναι σαφώς σε θέση να συνεχίσει τον πόλεμο για κάποιο ακόμη χρονικό διάστημα, δεδομένου ότι η εξωτερική χρηματοδότηση προς τους αξιωματούχους του διεφθαρμένου καθεστώτος του Κιέβου αναστέλλει τεχνητά την κατάρρευση του κράτους. Όσο και αν πολλοί Ρώσοι θα ήθελαν να δουν μια πολύ ταχύτερη και πιο αποφασιστική νίκη, υπάρχουν εκείνοι που προειδοποιούν πλέον ότι η χώρα πρέπει να προετοιμαστεί για έναν μακρύ πόλεμο εξάντλησης.
Η εκφασισμένη Ευρώπη προωθεί εντατικά τον πόλεμο
Στην πραγματικότητα, δεδομένου ότι η Ρωσία δεν πολεμά την Ουκρανία αλλά ολόκληρον τον συλλογικό Δυτικό κόσμο, ο οποίος διαθέτει όχι μόνο τα αποθέματα όπλων του, αλλά και τα δίκτυα πληροφοριών και τους ειδικούς στρατιωτικών επιχειρήσεων, καθώς και τους τεράστιους κεφαλαιακούς πόρους του, ο πόλεμος ενδέχεται τελικά να κριθεί όχι μόνο από το τι συμβαίνει στην Ουκρανία, αλλά και από το τι συμβαίνει στα άλλα μέτωπα του παγκόσμιου πολέμου και από το τι συμβαίνει στο εσωτερικό των επιτιθέμενων χωρών, ειδικά στη Βρετανία, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τη Γαλλία.
Για πόσον καιρό ακόμα οι εργατικές τάξεις στις μεγάλες ιμπεριαλιστικές χώρες θα επιτρέπουν στις άρχουσες τάξεις τους να έχουν ελεύθερο πεδίο δράσης για να διεξάγουν καταστροφικό πόλεμο σε ολόκληρο τον πλανήτη;
Εν τω μεταξύ, για να εξυπηρετήσει την πολεμική ατζέντα, η μιλιταριστική Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχίζει την ολοένα και βαθύτερη λιτότητα για τους λαούς της και για τη στρατιωτικοποίηση των οικονομιών και των κοινωνιών. Τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν ολοένα και πιο δυνατά και προωθούνται ασταμάτητα οι αφηγήσεις σχετικά με την «υπαρξιακή απειλή» που δήθεν αποτελεί η Ρωσία για τη Δυτική Ευρώπη.
Ο Γερμανός καγκελάριος, απόγονος των ναζί, Φρίντριχ Μερτς (Friedrich Merz) ανακοίνωσε ένα σημαντικό πρόγραμμα επανεξοπλισμού και επέκτασης των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή κάλεσε όλες τις χώρες της ΕΕ να είναι «έτοιμες» για πόλεμο με τη Ρωσία έως το 2030. Στην πράξη, η ευρωπαϊκή στρατηγική πολιτική εντάσσεται όλο και περισσότερο στον σχεδιασμό του ΝΑΤΟ, με τον επανεξοπλισμό και τον συντονισμό να ευθυγραμμίζονται με τους στρατιωτικούς στόχους υπό την ηγεσία των ΗΠΑ.
Ο βρετανικός ιμπεριαλισμός έχει εντείνει τη ρητορική σύγκρουσης και την αντιρωσική στάση του, παραμένοντας στην πρώτη γραμμή των απαιτήσεων για τη συνέχιση του πολέμου και για μια γενικευμένη κλιμάκωση εναντίον της Ρωσίας.
Όσοι αναζητούν παρηγοριά στο μικρό μέγεθος των εναπομεινάντων ενόπλων δυνάμεων της άλλοτε κραταιάς Βρετανίας θα έκαναν καλά να θυμηθούν ότι αυτές οι δυνάμεις έχουν μετατραπεί σε εξειδικευμένες μονάδες, ο ρόλος των οποίων δεν είναι η αποστολή μεγάλων δυνάμεων στο έδαφος, αλλά η εκπαίδευση, η παροχή συμβουλών και η καθοδήγηση στρατών-αντιπροσώπων, καθώς και η διεξαγωγή επιδρομών κομάντο, τρομοκρατικών επιθέσεων κ.λπ. με τη χρήση εξοπλισμού υψηλής τεχνολογίας και εξειδικευμένων δυνάμεων.
Όσο η εργατική τάξη της Βρετανίας επιτρέπει να συνεχίζεται αυτό και όσο το βρετανικό χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο διατηρεί τη δυνατότητα να αγοράζει «τροφή για κανόνια» από τους απελπισμένους νεοαποικιακούς πληθυσμούς, ακόμη και μια δύναμη φαινομενικά τόσο αμελητέα δύναμη όσο ο βρετανικός στρατός και το ναυτικό, διατηρεί πολύ μεγαλύτερη δύναμη, ώστε να επηρεάσει τα αποτελέσματα, σε σχέση με το τι φαίνεται εκ πρώτης όψεως.
Μπορούμε επίσης να αναμένουμε ότι ο αριθμός των εφέδρων στη Βρετανία θα αυξάνεται σταθερά. Ενώ φοβούνται μια γενική επιστράτευση και έχουν πλήρη επίγνωση της αντιδημοφιλίας μιας τέτοιας κίνησης, όπως η επαναφορά της υποχρεωτικής στρατολόγησης ή της εθνικής θητείας (όπως γίνεται και στη Γερμανία), είναι πιθανό να εισαχθούν άλλοι μηχανισμοί –για παράδειγμα, συνδέοντας τη θητεία στον Εδαφικό Στρατό με υψηλότερες παροχές.
Για να μην νομίζετε ότι η αστική τάξη της ελληνόφωνης αποικίας υστερεί στην πολεμική προετοιμασία, εκτός όλων των άλλων, η άθλιαελληνική κυβέρνηση πρωτοστατεί εκ νέου σε επιθετικές κινήσεις κατά τηςΡωσίας και των συμμάχων της, τώρα και στην Υπερκαυκασία! ΗΑρμενία φιλοξενεί τα στρατιωτικά γυμνάσια «Eagle Partner 2026» από τις 17 έως τις 25 Ιούνη με συμμετοχή ειδικών στρατιωτικών από τιςΗΠΑ, τηΓαλλία και τηνΕλλάδα. Συνολικά συμμετάσχουν 343 στρατιωτικοί. Η Αρμενία εκπροσωπείται από 250 στρατιωτικούς της «ειρηνευτικής» της ταξιαρχίας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες με 58 στρατιωτικούς από το Στρατό των ΗΠΑ στην Ευρώπη, την Αφρική, αλλά και την Εθνοφρουρά του Κάνσας, η Γαλλία με 24 στρατιωτικούς και η Ελλάδα με 11. Οι ασκήσεις περιλαμβάνουν εκπαίδευση σχετικά με την «προετοιμασία και την εκτέλεση ειρηνευτικών καθηκόντων» σε περιοχές της Ρωσίας…
Καθώς οι αποτυχίες συσσωρεύονται
Μέσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις υπάρχει πλήρης συμφωνία ως προς τα θεμελιώδη στοιχεία της ιμπεριαλιστικής επέκτασης και την αναγκαιότητα της πολεμικής προώθησης. Ωστόσο υπάρχουν σοβαρές διαφωνίες ως προς τις προτεραιότητες και τις τακτικές. Αυτό αντανακλάται σαφώς στις διαφορετικές προτεραιότητες των ΗΠΑ και των Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, καθώς και στην φαινομενικά «αντιπολεμική» στάση ενός σημαντικού τμήματος των Αμερικανών σχολιαστών.
Μεγάλο μέρος των συζητήσεων επικεντρώνεται σε αυτό που ονομάζεται «στρατηγική αλληλουχία». Δεδομένου ότι δεν είναι δυνατόν να νικηθούν όλοι οι εχθροί της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας ταυτόχρονα, πρέπει να αντιμετωπίζονται ένας-ένας. Ιδανικά με τέτοιον τρόπο, ώστε να απομονώνονται ο ένας από τον άλλον και να διακόπτεται κάθε στρατιωτική, ενεργειακή, οικονομική, διπλωματική και ακόμη και προπαγανδιστική βοήθεια από τον έξω κόσμο.
Όταν η συμμορία του Μπάιντεν εγκαταστάθηκε στον Λευκό Οίκο, αυτό αποτέλεσε σαφές σημάδι ότι τα «γεράκια» της Ρωσίας είχαν «βάλει χέρι» στην κυρίαρχη τάξη των ΗΠΑ. Για την ώρα είχαν κερδίσει τη διαμάχη σχετικά με το ποια χώρα ήταν ο ευκολότερος στόχος· ο πιο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα της αντίστασης στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.
Εγκρίθηκε η αφήγηση που παρουσίαζε τη Ρωσία ως ένα αδύναμο κράτος χωρίς την οικονομική ανθεκτικότητα να επιβιώσει από έναν οικονομικό πόλεμο· δημιουργήθηκαν μια σειρά προκλήσεων που ανάγκασαν τη Ρωσία να ξεκινήσει τη στρατιωτική της επιχείρηση στην Ουκρανία (η δίωξη του ρωσικού πληθυσμού της ανατολικής Ουκρανίας· η άρνηση εφαρμογής των όρων ειρήνης για την επίλυση της σύγκρουσης στο Ντονμπάς, και στη συνέχεια η συγκέντρωση ουκρανικών στρατευμάτων για εισβολή και κατάληψη των απελευθερωμένων εδαφών). Η έναρξη της στρατιωτικής επιχείρησης από τη Ρωσία χρησιμοποιήθηκε ως πρόσχημα για να πυροδοτηθεί ένας ολοκληρωτικός προπαγανδιστικός και οικονομικός πόλεμος, στόχος του οποίου ήταν να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο, να «καταστρέψει το ρούβλι» και να ανατρέψει την κυβέρνηση του δεξιού αντικομμουνιστή προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν.
Η αποτυχία του οικονομικού πολέμου και η στρατιωτική ήττα, που προφανώς επέφερε η Ρωσία στις ενωμένες στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ, ανάγκασαν σε επανεξέταση της κατάστασης. Η κυβέρνηση Μπάιντεν ήταν γεμάτη από μονομανείς ρωσοφοβικούς και συνδεόταν ανεξίτηλα με την αποτυχία στην Ουκρανία. Ο πολυεκατομμυριούχος παιδόφιλος Ντόναλντ Τραμπ ανέλαβε την προεδρία, σηματοδοτώντας ότι οι προτεραιότητες θα μετατοπίζονταν πλέον προς τα ανατολικά.
Κύριος στόχος παραμένει η Κίνα
Πολλές από αυτές τις φωνές της Δύσης που σήμερα καταδικάζουν με θόρυβο τον «πόλεμο του ισραήλ» ήταν, πριν από λίγο καιρό, εξίσου πεπεισμένες ότι «δεν πρέπει να επιτραπεί» στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και ότι η κυβέρνησή του και οι ηγέτες του ήταν εξαιρετικά αντιδημοφιλείς «αυταρχικοί». Οι περισσότερες από αυτές τις φωνές είναι δια βίου φίλοι του σιωνιστικού κρατικού μορφώματος του ισραήλ. Το γεγονός ότι φαινομενικά «είδαν το φως», έχει λιγότερη σχέση με μια μεταστροφή τύπου Δαμασκού σχετικά με την απερίγραπτη βαρβαρότητα του σιωνιστικού κράτους, παρά με την επιθυμία τους να αποσύρουν τις αμερικανικές δυνάμεις από μια ακόμη στρατιωτική καταστροφή, ώστε να επικεντρώσουν εκ νέου όλες τις προσπάθειες και τους πόρους στην πολύ πιο επείγουσα ανάγκη να «σταματήσουν», δηλαδή να καταστρέψουν την εδαφική ακεραιότητα και την οικονομική κυριαρχία της Κίνας.
Για όλες τις διαφορετικές αστικές τάξει της Δύσης, η ανάγκη να υπονομεύσουν με κάποιον τρόπο την οικονομική ανάπτυξη της Κίνας και να καταστρέψουν την ικανότητά της να υποστηρίζει την ανάπτυξη και την οικονομική εξάπλωσή της σε άλλες χώρες, αποτελεί στην πραγματικότητα την πρώτη προτεραιότητα. Αυτό για το οποίο διαφωνούν είναι ο τρόπος με τον οποίο θα επιτευχθεί αυτό.
Η οικονομική και στρατιωτική ισχύς της Κίνας, η τεράστια έκτασή της, καθώς και ο τεράστιος πληθυσμός και οι πόροι της, σημαίνουν ότι μια μετωπική σύγκρουση θα οδηγούσε σε καταστροφή. Όλα τα πολεμικά παιχνίδια που προσομοιώνουν ένα τέτοιο σενάριο δείχνουν τις αμερικανικές δυνάμεις να ηττώνται και να εξαντλούν τα όπλα τους σε σύντομο χρονικό διάστημα. Επομένως πρέπει να βρεθούν άλλα μέσα για να προσπαθήσουν να εξαντλήσουν τις δυνάμεις της Κίνας, να υπονομεύσουν την οικονομία και την κοινωνική της συνοχή, να την εμπλέξουν σε «μικρές» συγκρούσεις και να την απομονώσουν από τους συμμάχους της.
Μια προσδοκώμενη γρήγορη νίκη επί της Ρωσίας θα είχε βοηθήσει πάρα πολύ σε αυτή την προσπάθεια, όπως και μια γρήγορη νίκη επί της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κορέας και μια γρήγορη νίκη επί του Ιράν. Ελλείψει οποιασδήποτε από αυτές τις νίκες, οι στρατηγοί των ιμπεριαλιστών αναζητούν απεγνωσμένα άλλους τρόπους για να πετύχουν τον στόχο τους.
Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι η ώθηση προς τον πόλεμο δεν μειώνεται από αυτές τις αποτυχίες και τις ήττες, από τις όποιες «εκεχειρίες» υπογράφονται, αλλά αντιθέτως αυξάνεται. Η οικονομική κρίση των ιμπεριαλιστών επιδεινώνεται με κάθε αποτυχία και, ως εκ τούτου, η απελπισία τους να προκαλέσουν μεγαλύτερο πόλεμο και να εξασφαλίσουν για τον εαυτό τους ένα χρυσωρυχείο για λεηλασία γίνεται όλο και πιο επείγουσα.
Η ανάγκη των ιμπεριαλιστών να καταστρέψουν τη ρωσική, τη βορειοκορεατική και την ιρανική κυριαρχία δεν έχει μειωθεί και δεν θα μειωθεί. Γι’ αυτό και δεν μπορούν και δεν θα κάνουν απλά το πιο «λογικό πράγμα» και να αποσυρθούν. Δηλαδή να παραδεχθούν την ήττα τους και να υπογράψουν μια γνήσια ειρηνευτική συνθήκη με όρους που θα τηρούν και οι οποίοι θα είναι αποδεκτοί από τις νικήτριες πλευρές.
Οι πόλεμοι στην Ουκρανία και στη Δυτική Ασία είναι πιθανόν να συνεχίσουν να μαίνονται, ακόμη και καθώς δημιουργούνται περισσότερες προκλήσεις σε άλλα μέρη του κόσμου. Ο στόχος όλων αυτών των προκλήσεων είναι:
► Να εξασφαλιστούν γρήγορες «νίκες», που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την ενίσχυση του προπαγανδιστικού αφηγήματος περί ανίκητης δύναμης των ΗΠΑ και του ιμπεριαλισμού.
► Να καταστραφούν οι πηγές έμπνευσης και υποστήριξης για τα κινήματα και τα έθνη που αγωνίζονται να απαλλαγούν από την ιμπεριαλιστική κυριαρχία.
► Να εξασφαλιστούν πόροι που θα διατηρήσουν σε λειτουργία τον ιμπεριαλιστικό οικονομικό και πολεμικό μηχανισμό, αποφέροντας περαιτέρω κέρδη.
► Να διακοπεί η προμήθεια πρώτων υλών και ενέργειας προς την Κίνα, τον τελικό στόχο όλων αυτών των προσπαθειών.
► Να απομονώσουν την Κίνα καταστρέφοντας τους κύριους συμμάχους της.
► Να αποσταθεροποιήσουν την Κίνα δημιουργώντας πολέμους στα σύνορά της.
Ο πόλεμος δεν μπορεί να σταματήσει όσο υπάρχει ο ιμπεριαλισμός
Τόσο στην Ουκρανία όσο και στο Ιράν, πρέπει να γίνει κατανοητή μια πραγματικότητα: η ειρήνη δεν μπορεί να διαπραγματευτεί με τον ιμπεριαλισμό. Οποιαδήποτε συνθήκη υπογραφεί θα αγνοηθεί τη στιγμή που οι ιμπεριαλιστές θα αντιληφθούν μια αδυναμία ή μια ευκαιρία που μπορούν να εκμεταλλευτούν.
Η Ρωσία απαντά μεν με νέες επιθέσεις κατά του καθεστώτος του Κιέβου, πράγμα που όμως δεν λειτουργεί αποτρεπτικά για το ΝΑΤΟ, καθώς αυτό δεν πλήττεται και δεν «πληρώνει» για τις επιθέσεις που οργανώνει σε βάρος των ρωσικών εδαφών.
Παράλληλα εδώ και μήνες οι ρωσικές δυνάμεις συνεχίζουν ένα σχεδόν «σημειωτόν» στο έδαφος, ενώ πληθαίνουν οι εκκλήσεις για βοήθεια από τους μαχητές και οι καταγγελίες και ο θυμός για την εφοδιαστική ανεπάρκεια τόσο σε οπλισμό όσο και σε είδη ανάγκης!
Είναι μαθηματικά βέβαιο, ότι η σημερινή καπιταλιστική Ρωσία, δεν μπορεί να κερδίσει ουσιαστικά αυτόν τον πόλεμο! Όχι μόνο γιατί δεν είναι επαρκώς προετοιμασμένη έχοντας ουσιαστικά διαλύσει τον πρώην Σοβιετικό Στρατό, αλλά και γιατί πνίγεται στη μίζα και τη διαφθορά. Να θυμίσουμε ότι πάνω από 50 υπουργοί και στρατηγοί φυλακίστηκαν μόνον τα τελευταία τέσσερα χρόνια για τεράστια οικονομική διαφθορά. Επίσης γιατί η κυρίαρχη ελίτ των Ρώσων ολιγαρχών δεν το επιδιώκει, ενώ ταυτόχρονα έχει γίνει περισσότερο φιλοτραμπική από τον ίδιο τον Τραμπ!
Η νίκη του Ιράν σ’ αυτήν τη φάση του πολέμου και η έλλειψη επιτυχίας της Ρωσίας μετά από πέντε χρόνια στρατιωτικών επιχειρήσεων, επιβεβαιώνουν αυτό που έλεγε ο Λευκορώσσος Αντρέι Γκρομίκο (Андрей Андреевич Громыко), υπουργός Εξωτερικών για πολλά χρόνια της ΕΣΣΔ —και να μην ξεχνάμε, «δάσκαλος» του σημερινού υπουργού εξωτερικών Λαβρόφ (Сергей Викторович Лавров) και των υψηλόβαθμων σημερινών Ρώσων διπλωματών: «Η επιρροή της διπλωματίας χωρίς το στρατιωτικό δυναμικό ενός κράτους είναι ίση με την αξία της τιμής του μελανιού με το οποίο γράφονται οι συνθήκες!»
Εκτός από τον Γκρομίκο, φαίνεται ότι η σημερινή ηγεσία της καπιταλιστικής Ρωσίας έχει ξεχάσει κι ένα άλλο ιστορικό δεδομένο. Ότι τόσο η Ρωσία όσο και η Σοβιετική Ένωση ενώ έχουν κερδίσει όλους τους Μεγάλους Πολέμους —Ναπολεόντειοιπόλεμοι του 1812, την δυτική επέμβαση του 1918-1921, τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο του 1941-1945— με κύριο όπλο την παλλαϊκή κινητοποίηση, έχουν ηττηθεί σε όλους σχεδόν τους περιφερειακούς πολέμους, όπως τον Κριμαϊκό Πόλεμο του 1853-56, τον Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο του 1904-05, τον Πολωνοσοβιετικό πόλεμο του 1919-21, τον πόλεμο του Αφγανιστάν του 1979-89, τον πρώτο πόλεμο της Τσετσενίας το 1994-96, για να μην πάμε και πιο παλιά στην ιστορία…
Τελικά…
Ο ιμπεριαλισμός είναι ουσιαστικά, ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, και όχι απλά ένα ουσιαστικό, μια πράξη ή μια πολιτική απόφαση. Η ίδια η εσωτερική λογική αυτού του συστήματος είναι που το οδηγεί προς τον πόλεμο. Πρόκειται για ένα οικονομικό σύστημα αμείλικτα εχθρικό προς την λαϊκή κυριαρχία και την ανεξάρτητη οικονομική ανάπτυξη. Όλα τα σύνορα πρέπει να παραβιαστούν για την πρόσβαση του μονοπωλιακού κεφαλαίου με την αρπακτική του δίψα για λεηλασία και υπέρμετρο κέρδος.
Τελικά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι, για να μπορέσουν οι λαοί του κόσμου να ζήσουν με ειρήνη και ευημερία, η ιμπεριαλιστική μηχανή πρέπει να σταματήσει, μέσω της συντονισμένης δράσης των μαζών σε πολλές χώρες —τόσο στις χώρες-στόχους όσο και στις επιτιθέμενες χώρες. Οι στρατιωτικές ήττες από μόνες τους δεν θα τερματίσουν την αιμοδιψή κυριαρχία του ιμπεριαλισμού. Θα φέρουν μόνο προσωρινή ανάπαυλα στην μία ή την άλλη χώρα, με κόστος τεράστιων θυσιών.
Οι αιμοδιψείς ενέργειες των χρηματοοικονομικών παρασίτων θα σταματήσουν πραγματικά μόνον όταν οι εργατικές τάξεις στα επίκεντρα του ιμπεριαλισμού εξεγερθούν και απαλλοτριώσουν τα παράνομα κέρδη τους, τερματίζοντας την εξουσία τους και για πάντα την ικανότητά τους να χρησιμοποιούν τον παγκόσμιο πλούτο εναντίον των ίδιων των ανθρώπων που τον παράγουν.#
Σημ.: Η εικόνα που συνοδεύει το κείμενο είναι σκίτσο του αγαπημένου Βραζιλιάνου πολιτικού γελοιογράφου και καρτουνίστα Κάρλου Λατούφ (Carlos Latuff)
