Και περπατούσα!..
Μέσα σε στενά κακοφώτιστα σοκάκια.
Μέσα σε πολύβουες λεωφόρους,
όπου άπειρα φώτα διαπερνούσαν σαν λόγχες το σκοτάδι.
Μέσα σε καταπράσινα άγνωστα μονοπάτια,
με το θολωμένο μάτι του φεγγαριού να με παρακολουθεί, να με κατασκοπεύει.
Περπατούσα!..
Μέσα στον χρόνο, στους αιώνες, πάνω στ’ αποτυπώματα του παρελθόντος.
Τότε που έψαχνα απεγνωσμένα την κρύπτη της λήθης.
Τότε που καιγόμουν σε μιά κόλαση από μπαγιάτικες σκέψεις.
Περπατούσα!..
Ανάμεσα σ’ ένα άγνωστο πλήθος,
τα βράδια που το χρώμα ξεθωριάζει και η πόλη ανελέητα το σφετερίζεται.
Περπατούσα!..
Στην άκρη ενός γκρεμού, στη θάλασσα, με το κρώξιμο των γλάρων να σκίζει το γαλάζιο και να διαλύεται σ’ ένα μείγμα από παφλασμό και κουρελιασμένα σύννεφα.
Και κραύγασα!..
Άφησα τις λέξεις να κατασταλάξουν πάνω στα κύματα, παρέα με το Αόριστο.
Περπάτησα!..
Εκεί όπου στέκονται τα μυστικά. Εκεί όπου ακόμα και το φώς είναι επιφυλακτικό. Εκεί όπου η συντριβή είναι καθολική και η πύρινη ρομφαία της αλήθειας πίπτει επί δικαίους και αδίκους
/αθόρυβο
