ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
– Τα ποιήματά μας (μου)
Μοσχοβολιστά γιασεμιά
και κλεφτά φιλιά
και θροΐσματα φύλλων.
Βάλσαμο, συντροφιά
στης μοναξιάς το νύγμα.
Αντίδοτο κι ανάταση.
– Τα ποιήματά μας ( μου)
Σειρά από ξεφτίδια στου νου τ’ ακρόθυρα.
Κυνηγημένα πουλιά της καταιγίδας.
Βότσαλα της άμμου,
χαϊδεμένα της αρμύρας
Αλωμένες καστροπολιτείες.
– Τα ποιήματά μας ( μου)
σαϊτιές στην ψυχή του κόσμου.
Κουβάρι πλάνης κι ανασεμιά.
Βγάζουν φτερά.
Πετούν πάνω από πελάγη σαν τον Ίκαρο,
όλο και κοντύτερα στον ήλιο, ώσπου καίγονται.
Σκορπίζουν τις στάχτες τους στον Γάγγη.
Πηγαινοέρχονται μέσα στις εποχές,με το δέρμα γεμάτο χαρακιές.
– Τα ποιήματά τους (μας)
σπιτικά μ’ ορθάνοιχτα παράθυρα
κι αρώματα λεμονανθών.
Της Άνοιξης δραπέτες.
