1) Oι κατηγορίες – από επίσημα κυβερνητικά χείλη – εναντίον της ευρωπαϊκής εισαγγελίας για ασχετοσύνη, προσωπικά οφέλη (ανανέωση θητείας εισαγγελέων), υπονόμευση της δημοκρατίας και παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα της χώρας είναι κάτι παραπάνω από σοβαρές και βαριές. Όση σοβαρότητα μπορεί να έχουν τύποι σαν τον υπουργό Υγείας που καμώνονται τα λιοντάρια με συνοδεία λατρευτών ΟΠΚΕ μπροστά σε γιατρούς δεμένους με χειροπέδες ή βρυχώνται μέσα από το στοργικό περιβάλλον των μεγάλων ιδιωτικών ελληνικών ΜΜΕ.
Μπροστά σ’ ένα τέτοιο κίνδυνο, στην απειλή κατά της πατρίδας, θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη αντίδραση από μια παράταξη που έχει αυτοχριστεί αποκλειστικός εκπρόσωπος του πατριωτισμού.
Το πατριωτικό καθήκον θα επέβαλε το λιγότερο επίσημες διαμαρτυρίες και πρωτοβουλίες προς τους αρμόδιους φορείς της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άλλωστε έχουμε πολύ καλές διασυνδέσεις με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα όπως ηΟύρσουλα. Οι μηνύσεις ειδικά προς την εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου θα έπρεπε να έχουν ήδη δρομολογηθεί. Όπως κάποτε δρομολογήθηκαν πολύ εύκολα προς την Τουλουπάκη και προς δημοσιογράφους.
Όμως, όλοι αυτοί οι γενναίοι πατριώτες, αυτοί με το μότο “θα τους πάω μέχρι τέλους”, αυτοί της “αντρικής σχολής που δεν τους αρέσει η τεθλασμένη”, μόνο τσιρίζουν ή βελάζουν όπως τα αιγοπρόβατα του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ο Σαμαράς θυμήθηκε μετά από δύο ολόκληρα χρόνια ότι τον παρακολουθούσαν, άστραψε και βρόντηξε ζητώντας απαντήσεις από τον πρωθυπουργό αλλά δεν τολμάει να προχωρήσει σε αγωγή εναντίον ιδιωτών που τον παρακολουθούσαν. Ιδιωτών που εκπροσωπούν ξεκάθαρα ισραηλινά συμφέροντα. Αφού δεν πρόκειται για τη Μακεδονία ή τον πειρατή Ερντογάν τότε “άσε, θα μαλώσω όσο τόσο”. Όπως δε μαλώνει πολύ τελευταία (εκτός και αν πρόκειται για πρόσφυγες) ο σκληρός κομάντο των Εξαρχείων. Το ένα από τα πολλά γατάκια συντροφιάς της ισραηλινής πρεσβείας.
Κερασάκια στην τούρτα της δεξιάς πολυκατοικίας:
- Να είναι είδηση για το τι θα κάνει ο Βορίδης στην ψηφοφορία για την άρση ασυλίας. Αφού ξεφτιλίστηκε το Σύνταγμα και η Βουλή για να βγει ατσαλάκωτος και αθώος, τώρα ασφαλώς μπορεί να δίνει και συμβουλές. Ακόμα και για την εξυγίανση του ΟΠΕΚΕΠΕ.
- Η κυρία Μπακογιάννη προφανώς δε γνώριζε τι εστί Μακάριος Λαζαρίδης. Καινούργια είναι στα πράγματα, δε γνωρίζει καλά τους συνοδοιπόρους της στο κόμμα. Από τον αδερφό της ακούει μόνο για τα μπετά στη γέφυρα του Κερίτη, όχι για τους συνεργάτες του. Αυτή τη φορά λειτούργησε – όχι ως ιδιοκτήτρια της χώρας – όπως συνηθίζει τα τελευταία χρόνια κουνώντας το δάχτυλο – αλλά ως ιδιοκτήτρια του κόμματος.
- Κάποιοι είχαν επώνυμα και κυβερνούσαν το 2007, έτσι έλεγαν τουλάχιστον. Ο ωραίος της παράταξης, ο Λαζαρίδης, πέρασε πολύ εύκολα κάτω από τα ραντάρ της Μαριέττας Γιαννάκου. Τότε που τα ραντάρ έπιαναν μόνο όσους δεν έπιαναν τη βάση στις πανελλαδικές. Ναι, τότε που επανιδρύθηκε το κράτος. Μάλλον ήταν φαντασίωση ή λεκτική μπαρούφα του Κώστα Καραμανλή. Η πραγματική επανίδρυση και αναβίωση του κράτους και παρακράτους της δεξιάς, αποδεδειγμένα, ξεκίνησε το 2019. Και έχει λαμπρό μέλλον.
2) Ο Αλέξης Τσίπρας βγήκε μπροστά. Σηκώνει στους ώμους του τη βαριά ευθύνη για επιστροφή στην κανονικότητα και τη σταθερότητα.
Αναγνωρίζει την ανάγκη μείωσης της φορολογίας για τους ασθενέστερους. Θολό και ασαφές το τοπίο για σοβαρή αύξηση της φορολογίας στους καρχαρίες που κανένα μνημόνιο ή κρίση δε σταμάτησαν το αβγάτισμα είτε των προβλεπόμενων είτε των απρόσμενων κερδών τους.
Το καταπληκτικό του σχέδιο είναι ότι θα τους πείσει μέσα από τα παραδείγματα με τις αμοιβέςγιατρών και δασκάλων. Θα τους πείσει όχι να φορολογηθούν αλλά θα ζητιανέψει “ό,τι έχετε ευχαρίστηση” ποντάροντας στο πατριωτικό τους φιλότιμο.
Χρησιμοποιώντας, αρκετές φορές, την Αριστερά στο λόγο του, συνειδητά ή μη, δίνει κι άλλα χτυπήματα σε ότι έχει απομείνει στην έρμη Αριστερά.
Αν ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει ταξικό μένος – όπως είπε – αλλά πατριωτική ευθύνη, τότε ξεχνάει ότι υπάρχουν πολύ καλύτεροι απ’ αυτόν για αυτή τη δουλειά. Είναι χρόνια πιστοποιημένοι και έχουν την τεχνογνωσία να πείθουν.
Σταθερότητα και κανονικότητα είναι η αγαπημένη ρητορική όλων όσων κρατούν τα κλειδιά αυτού του τόπου. Και ο Μητσοτάκης εγγυάται κάτι ανάλογο, και μάλλον πειστικότερα.
Με τέτοια “προοδευτική” αντίληψη από τη μια και τόσο απελπιστική απουσία και αδυναμία της Αριστεράς από την άλλη, βαδίζουμε ολοταχώς ακροδεξιά. Σταθερά και κανονικά.
