ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Αν το κενό τριγύρω σου βαθαίνει
σαν απειλή,
αυτοστιγμεί στο χάος σε πηγαίνει.
Άκου απ’ τα βάθη μια φωνή που αυστηρά φωνάζει,
μη φοβηθείς, μην αφεθείς στο κρύο, στο μαράζι.
Τα χέρια σήκωσε ψηλά πρόσταξε τα ποτάμια
το δάκρυ τους να χύσουνε στου χάους την αφάνεια.
Πρόσταξε και τον άνεμο μέσα του να φυσήξει
σκόνη κι’ άρωμα ανθών στην άβυσσο να ρίξει.
Στο τέλος, μόλις κουραστείς και τά’ χεις χάσει όλα
κάλεσε και τη ποίηση να λάμψει αστραποβόλα.
