Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας, με μια πολυσέλιδη διάταξή του και αφού μελέτησε (μελέτησε;) την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, έκρινε, ότι δεν συντρέχει ικανός λόγος προκειμένου να ανασυρθεί από το Αρχείο η δικογραφία των υποκλοπών, επικαλούμενος “οιονεί δεδικασμένο”. Απ’ αυτό το πρίσμα, η επίμαχη δικογραφία, παραμένει επί της ουσίας, στο “συρτάρι” της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου.
Τώρα θυμάμαι και άλλο ” συρτάρι”, αυτό του Κώστα Τασούλα, στο οποίο “αναπαύεται” άλλο σκάνδαλο από τα πολλά που μας ταλανίζουν στις μέρες μας.
Την ίδια ώρα, πληθαίνουν τα ερωτήματα που πυροδοτούν την αγανάκτηση νομικών κύκλων, οι οποίοι μιλούν για ξεκάθαρη θεσμική εκτροπή. Και επειδή στην απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, αναφέρεται και το σοβαρό αδίκημα της κατασκοπείας, (δεν είναι λίγες οι φορές που συλλαμβάνονται άτομα για το συγκεκριμένο αδίκημα, μόνο και μόνο επειδή φωτογράφησαν στρατιωτικές εγκαταστάσεις), αφού παρακολουθούμενοι ήταν, αρχηγός ΓΕΕΘΑ, αρχηγός ΕΛ.ΑΣ. υπουργοί αλλά και άλλοι πολιτικοί παράγοντες, οι οποίοι χειρίζονται καίρια χαρτοφυλάκια με κρατικά απόρρητα και μυστικές πληροφορίες, στα δε κινητά τους τηλέφωνα, υπάρχουν αποθηκευμένα κρίσιμα και απόρρητα στοιχεία, τα οποία δεν ανιχνεύτηκαν και ούτε εξετάστηκαν.
Και τώρα ερχόμαστε στην επίμαχη δικαιολογία του Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, ο οποίος προκειμένου να υπερβεί τον σκόπελο της κατασκοπείας, επικαλείται ονομαστικά τον Λάκη Λαζόπουλο και τον Μένιο Φουρθιώτη από τη λίστα των στόχων του Predator, για να καταλήξει στην απόφαση, ότι “επ’ ουδενί δεν θα μπορούσαν να αποτελούν στόχο κατασκόπων” και φυσικά ότι “δεν στοιχειοθετείται η αξιόποινη πράξη της κατασκοπείας”.
Σοβαρά τώρα; και καλά αυτοί, οι άλλοι όμως;
Με λίγα λόγια, η δικαιολογία του ανώτατου δικαστικού λειτουργού, απεδείχθη, χειρότερη από την πράξη της μη ανάσυρσης της υπόθεσης των υποκλοπών από το Αρχείο.
Και μη χειρότερα! Κάτι όμως, αναπόφευκτο…
