Ας προσπαθήσουμε με μια υπόθεση, να αντιληφθούμε τον καθημερινό πόλεμο που ζούμε, άσχετα αν πολλοί δεν τον καταλαβαίνουν. Ναι, μην απορείτε, υπάρχουν πολλοί που δεν αντιλαμβάνονται τη διαχρονική κυνική φαιδρότητα του αστικού πολιτικού συστήματος της χώρας και τωναποκτηνωμένωνκαι διεφθαρμένων εκπροσώπων του.
Σε έναν συμβατικό πόλεμο, όπως λένε τα εγχειρίδια πολέμου, υπάρχουν δύο αντίπαλοι στρατοί με πλήρη οργάνωση, που συνήθως τους χωρίζει ένα κενό, μια ουδέτερη ζώνη (ή αλλιώς «πράσινη γραμμή», μια ζώνη «μπάφερ» που λέμε και στο χωριό μου για να καταλαβαινόμαστε), οι οποίοι πολεμούν μεταξύ τους.
Έστω λοιπόν, — όπως λένε οι φίλοι μου οι μαθηματικοί— ότι από τη μια μεριά έχουν συγκεντρωθεί οι δυνάμεις που αποκαλούμε «σύστημα». Δηλαδή, οι λιγοστές οικογένειες στις οποίες ανήκουν τράπεζες, κατασκευαστικές, Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης, εφοπλιστικά γραφεία, μεγάλες βιομηχανίες, ποδοσφαιρικές ομάδες, πρωθυπουργοί και υπουργοί, διορισμένοι διευθυντάδες κλπ. Το «κεφάλαιο» που λέει κι ο λαός.
Την εμπροσθοφυλακή τους απαρτίζουν τα συντηρητικά κόμματα (δεξιά, νεοφιλελεύθερα, συντηρητικά, κεντρώα, προοδευτικά ή «αριστερά» με ροζ πινελιές) και οι διαπλεκόμενοι καρεκλοκένταυροι, από υπουργούς, υφυπουργούς μέχρι επιστημονικούς συνεργάτες και κλητήρες, που ξοδεύουν τζάμπα οξυγόνο!
Τον ρόλο του πυροβολικού έχουν τα διάφορα καλοβαλμένα τσιράκια που επηρεάζουν την κοινή γνώμη — όπως οι λεγόμενοι «δημοσιογράφοι», τηλεπερσόνες και άλλοι «ειδικοί» και προβεβλημένα ζώα της παρακμιακής ζούγκλας και της υποκουλτούρας του ντόπιου καπιταλισμού.
Οι πεζικάριοι στρατιώτες, οι κέρβεροι που τους προστατεύουν, είναι ο κρατικός κατασταλτικός μηχανισμός τους, δηλαδή τα παιδιά με τα λευκά κράνη, με τα γκλομπς, με τις ασπίδες, με τα ληγμένα χημικά ζωσμένα στη μέση, με τα τατού με τους αγκυλωτούς σταυρούς στα μπράτσα και με τα όπλα που εκπυρσοκροτούν μόνα τους…
Στον ρόλο του ιππικού βρίσκεται η ακροδεξιά και το φασιστικό παρακράτος, καθώς και οι διάφοροι δήθεν «αγανακτισμένοι» και στημένοι «τρομοκράτες», που θέλουν με κάθε τρόπο να μετατρέψουν μια ήδη κατεστραμμένη και υπόδουλη χώρα σε μια τριτοκοσμική μπανανία!
Ο μεγάλος όγκος του στρατού τους είναι οι εφεδρείες τους, οι κυρ-Παντελήδες μικροαστοί, τα ξεπουλημένα συνδικάτα και οι καριερίστες εργατοπατέρες τους, που για κερδίζουν το γλύψιμο του κόκαλου. που τους πετάει το αφεντικό είναι διατεθειμένοι να κάνουν κάθε βρομιά και προβοκάτσια.
Έτσι συμπληρώνεται η μετωπική διάταξη του στρατού του συστήματος. Κι αν ξεχνάω κανέναν, συγχωρέστε με αλλά είμαι κουρασμένος μετά από ταξίδι. Το νόημα το πιάσατε όμως, είμαι σίγουρος για αυτό!
Στη μέση στη θέση της ουδέτερης ζώνης υπάρχει ένα ποτάμι που κοντεύει να γίνει βάλτος! Ας το ονομάσουμε η «κοινή γνώμη», ή ο λαουτζίκος για να ξεμπερδεύουμε. Αν και στην πραγματικότητα είναι πιο περίπλοκα τα πράγματα, αφού σε αυτό συμπεριλαμβάνονται επιχειρήσεις που κινδυνεύουν να κλείσουν, νεόπτωχοι, δημόσιες υπηρεσίες που υπολειτουργούν, χωριά και γειτονιές που μαραζώνουν, νοσοκομεία που τα διαλύουν, εκπαίδευση που την υποβαθμίζουν, οικοσυστήματα που καταρρέουν γιατί θέλουν να τα εκμεταλλευτούν ως εκεί που δεν πάει άλλο και πολλά άλλα… Επιπλέον, το ποτάμι αυτό είναι τίγκα στη ρύπανση από τα υποπροϊόντα που παράγει το σύστημα!
Ας δούμε τώρα τον αντίπαλο στρατό. Απέναντι, στην άλλη όχθη του ποταμού. Τι σκατά υπάρχει; Ποιος είναι ο αντίπαλος σ’ αυτήν την επέλαση της αδυσώπητης καταστροφικής αυτοκρατορίας του ντόπιου κεφαλαίου; Ποιος βρίσκεται απέναντι στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που μας ρουφάει τη ζωή; Η «αριστερά»; Ο «αντιεξουσιαστικός χώρος»; Το «κίνημα»; Εσύ, εγώ και κάποιοι κοινοί γνωστοί μας που συγχρωτιζόμαστε στις Πίσω Σελίδες; Τελικά ποιος; Μπορεί να επιμένουμε στην εμβληματική φαντασίωση «είμαστε δυο, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς» που έγραψε ο Μίκης, η αλήθεια είναι ότι ο ένας το μακρύ του, ο άλλος το κοντό του, άλλα λόγια να αγαπιόμαστε είμαστε… Χωρίς ενότητα, χωρίς σοβαρή οργανωτική δομή, χωρίς χαρισματικούς ηγέτες, χωρίς συγκεκριμένες και ρεαλιστικές και συγκεκριμένες προτάσεις. Και από συνθήματα άλλο τίποτα. «Αντικαπιταλιστικό μέτωπο» ο ένας, «αυτοοργάνωση» ο άλλος, «ριζοσπαστική αριστερά» σου λέει ο τρίτος, «οικολογία» λέει άλλος, ή «ανανέωση», ή «ρεμπράντινγκ» και τελειωμό δεν έχει… Έτσι θα πολεμήσουμε; Που πας στον πόλεμο ρε Καραμήτρο;
Όπως βλέπω «την έχουμε κάτσει τη βάρκα», όπως λέει ο λαός! Όπως πάνε τα πράγματα, θα ξαναφουσκώσει το ποτάμι από μόνο του, χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι, κι όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, είναι στερεμένο από ταξικά αιτήματα, ανίκανο να οικοδομήσει κάποιο σχέδιο, ανήμπορο να εκφράσει ένα στοιχειώδες όραμα. Τελικά από την πολλή αναταραχή ο βάλτος θα γίνει χείμαρρος και ίσως να πάρει σβάρνα ό,τι βρει μπροστά του. Όμως μετά τι θα γίνει όταν ξεφουσκώσει το ποτάμι;
Κι εδώ αρχίζουν τα ερωτήματα. Το θεωρητικό υπόβαθρο, αλλά και το παράδειγμα το έχουμε. Πώς όμως θα τιμήσουμε το μεγαλείο των αγωνιστών προγόνων μας, οι οποίοι θυσίασαν και την ίδια τους τη ζωή μένοντας πιστοί στον αγώνα της εργατικής τάξης; Πώς θα αναπτύξουμε τις δυνατότητες που υπάρχουν για να περάσει η εργατική τάξη στην αντεπίθεση;
Ποια είναι λοιπόν η αντιπρόταση; Καταργούμε τους κλέφτες; Κρατικοποιούμε το σύμπαν, Περιμένουμε να αναστηθεί ο «πατερούλης» να μας πει πώς συνεχίζουμε; Πως θα διώξουμε τους ξένους στρατούς που μας έκαναν κυριολεκτικά αποικία; Πώς θα πετάξουμε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τους κλέφτες και απατεώνες που «κυβερνούν» τον τόπο και λυμαίνονται τον πλούτο της χώρας; Πώς θα βαδίσουμε στον δρόμο της ανατροπής, ενάντια στον πόλεμο, ενάντια στην εκμετάλλευση; Πώς, με ποια συγκεκριμένα βήματα θα βαδίσουμε στον δρόμο της σύγκρουσης με το σημερινό σάπιο σύστημα;
Πώς θα χτίσουμε το ανεξάρτητο κράτος; Πώς χτίζεται ένα πραγματικό και λειτουργικό λαϊκό κράτος πρόνοιας; Με αόριστα ευχολόγια ή ουτοπικά προγράμματα; Και τους γιατρούς ποιος θα τους πληρώνει; Το φακελάκι; Ποιες είναι οι λύσεις ώστε να να αποκτήσουμε ουσιαστική παιδεία προς όφελος και ανάπτυξη του τόπου; Πώς θα παράγουμε ξανά πολιτισμό; Πώς θα γίνει η ενδυνάμωση των συντεχνιών που λυμαίνονται για δεκαετίες τα ίδια και τα ίδια κυκλώματα; Πώς θα προστατευτούν τα ανθρώπινα δικαιώματα και πώς θα έχουμε ανεξάρτητη δικαιοσύνη; (ανέκδοτο κατάντησε κι αυτό με την τυφλή δικαιοσύνη…) Πως θα προστατευτούμε από το να κάνει ο κάθε κολασμένος ό,τι του κατέβει και οι διάφορες μαφίες να επιβιώνουν ανενόχλητες; Τι σόι ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική μπορούμε να έχουμε; «Εμπρός να δώσουμε όλοι μαζί τα χέρια, λαοί πετάξτε τα μαχαίρια;» Που είναι το επαναστατικό πρόγραμμα για την ανατροπή της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και την δημιουργία μιας νέας κοινωνίας ισοτιμίας, αλληλεγγύης, δικαιοσύνης, μιας κοινωνίας φιλολαϊκού προσανατολισμού;
«Μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνεια», λέει η παροιμιώδης έκφραση του λαού μας! Κι εγώ μέσα σε τούτη τη θύελλα, όσο και να το παίζω υπεράνω και κριτής των πάντων, ανάθεμα κι αν γνωρίζω ποια ακριβώς είναι η κατάλληλη στρατηγική, ώστε να βρεθεί άμεσα μια αποτελεσματική λύση που θα αναχαιτίσει τα φουσάτα του οχτρού. Και δεν είμαι μόνο εγώ έτσι. Όσο είμαι μόνος μου, είμαι άχρηστος. Το ίδιο κι εσείς που με διαβάζετε. Μπορεί να είμαστε εν δυνάμει μεν «αντίπαλος στρατός», αλλά σε καμία περίπτωση σήμερα, δεν αποτελούμε «δέος» για το σύστημα.
Τουλάχιστον όμως, θέλω να πιστεύω, στην περίπτωση μας η λύση μπορεί να είναι μπροστά μας αν συνειδητοποιήσουμε ότι σήμερα δεν υπάρχει περιθώριο για νέες αυταπάτες, ούτε περιθώρια αναμονής για νέους σωτήρες. Μόνοι μας με τον αγώνα μας πρέπει να βγάλουμε τα κάρβουνα από τη φωτιά. Σήμερα απαιτείται η σύγκρουση εφ’ όλης της ύλης με τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και των πολέμων. Η συσσωρευμένη οργή των εργαζομένων να μετατρέπεται καθημερινά σε μαχητική δράση και οργανωμένη αντεπίθεση. Και βλέπω πως όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε και αποφασίσουμε να κάνουμε κάτι γι’ αυτό όλοι μαζί, τόσο το καλύτερο για όλους, ώστε να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις, έτσι ώστε το δυνάμωμα της αυτοτελούς πάλης των εργαζομένων να ανοίξει το δρόμο για το «θάψιμο» των εκμεταλλευτών μας. #
