ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ
Σε θυμάμαι μητέρα…
Ζάχαρη άχνη το χώμα που σε σκεπάζει.
Του χαμού σου, πικρόστυφη η γεύση στο στόμα.
Αξιολάτρευτη αγνή φιγούρα.
Αγία, στεφανωμένη τις παιδικές αναμνήσεις.
Ψηλαφώ τα χνάρια π’ άφησε η μελένια βροχή των φιλιών σου.
Μανούλα μέλισσα.
Η φωνή σου, χερουβική, νανουρίζει τα όνειρά μου.
Ηρωίδα τις αθέατες ώρες της νύχτας.
Νεράιδα που ψιθυρίζει ξεφυλλίζοντας παραμύθια.
Μάνα! Μάνα γη!..
Copyright /αθόρυβο
