σχετικά με το ερώτημά σου για τα φιλολαϊκά «επιτεύγματα» του δημάρχου της Νέας Υόρκης, καταρχάς να σου θυμίσω τα προηγούμενα κείμενα για τον Ζοράν Μαμντάνι και για τον διαχρονικό ρόλο της σοσιαλδημοκρατίας.
Για να μην μας παραπλανούν οι διάφορες πληροφορίες που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο από τους κύκλους της σοσιαλδημοκρατίας, που τρέφουν φρούδες ελπίδες στον λαό σε σχέση με τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, ας θυμίσουμε μερικά ακόμη πράγματα για τον Μαμντάμι.
Ο Μαμντάνι είναι μέλος του αστικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος των Δημοκρατικών Σοσιαλιστών της Αμερικής (Democratic Socialists of America, DSA), μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς (Socialist International, SI) και της Προοδευτικής Διεθνούς (Progressive International, PI) και ταυτόχρονα είναι μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ (Democratic Party – Democrats), δηλαδή ενός από τους δύο βασικούς πυλώνες της αστικής εξουσίας στις ΗΠΑ, συνυπεύθυνου τόσο για τα βάσανα που βιώνει ο εργαζόμενος Αμερικάνος όσο και για ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και εγκλήματα ενάντια στους λαούς σε όλο τον κόσμο.
.
Διαψεύστηκαν με το «καλημέρα» οι διάφοροι «αριστεροί προοδευτικοί» και στη χώρα μας που αναγόρευσαν σε «νέα μεγάλη ελπίδα» τον σοσιαλδημοκράτη νέο δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζοράν Μαμντάνι. Να θυμίσουμε ότι στην πρώτη του συνάντηση με τον γελοίο, παιδόφιλο πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ (Donald John Trump, 14/6/1946-) το βράδυ της 21ης Νοέμβρη 2025, έδειξε έτοιμος για «συνεννόηση» και συνεργασία.
Μαμντάνι και Τραμπ έκαναν λόγο για «σύγκλιση» στόχων, υποτίθεται για τα προβλήματα των Νεοϋορκέζων, που δεν αντέχουν το υψηλό κόστος ζωής!
Σε δηλώσεις που έκανε ο Μαμντάνι, έφτασε στο σημείο να εκθειάσει τον «φιλειρηνιστή» Τραμπ, ενώ όταν κλήθηκε να σχολιάσει τους 88 Δημοκρατικούς που ψήφισαν την ίδια μέρα (21/11/2025) αντικομμουνιστικό ψήφισμα στη Βουλή των Αντιπροσώπων (United States House of Representatives), απάντησε ότι ο ίδιος είναι «δημοκρατικός σοσιαλιστής» και «πολύ ανοικτός σε αυτό», τονίζοντας πως αυτό που τον νοιάζει δεν είναι οι ιδεολογικές διαφορές, αλλά να γίνει «δουλειά για τη Νέα Υόρκη»…
Εν μέσω φιλοφρονήσεων ο Τραμπ εξήγησε πως δεν έχει πρόβλημα να συνεχίσει να αποκαλεί «σπίτι του» τη Νέα Υόρκη με τον Μαμντάνι δήμαρχο και πως ούτε με τον έτερο σοσιαλδημοκράτη βουλευτή Μπέρνι Σάντερς (Bernard “Bernie” Sanders, 8/9/1941-) — άλλη «ελπίδα» των απανταχού σοσιαλδημοκρατών — έχει πρόβλημα, τονίζοντας πως συμφωνεί «σε πολλά περισσότερα» από όσα κανείς νομίζει…
Οι θιασώτες του Μαμντάνι, πέρα από το να τον παρουσιάζουν ως «νέο», «φρέσκο» και «άφθαρτο» πρόσωπο στην πολιτική, με ορίζοντα ακόμα και τον προεδρικό θώκο, προβάλλουν ως ριζοσπαστική πολιτική την ενασχόλησή του, όπως λέει, με τα «καθημερινά προβλήματα των πολιτών» και τις προεκλογικές εξαγγελίες για πάγωμα των ενοικίων, αύξηση της φορολογίας των εκατομμυριούχων της πόλης κατά 2% κ.ά.
Μπορεί αυτά στους μακαρθικούς υστερικούς αντικομμουνιστές των ΗΠΑ να φαντάζουν «σοσιαλιστικά μέτρα», αλλά η πραγματικότητα απέχει πάρα πολύ. Πέρα από τη γνωστή ανέξοδη τακτική για κενού περιεχομένου προεκλογικές υποσχέσεις, πρόκειται για το χιλιοπαιγμένο αφήγημα της εξανθρώπισης του καπιταλισμού, της αλλαγής του συστήματος «από μέσα», της φιλολαϊκής διαχείρισης του βάρβαρου συστήματος της εκμετάλλευσης.
.
Είναι αντιλήψεις που έχουν χρεοκοπήσει ξανά και ξανά σε δεκάδες περιπτώσεις και χώρες σε όλο τον πλανήτη, που στο τέλος μεταφράζονται σε αντιλαϊκή πολιτική με «προοδευτικό» μανδύα, οδηγούν στην υποχώρηση, απόσυρση και απογοήτευση, συμβάλλουν στη συνολική αντιδραστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων.
Είναι νωπή ακόμα στη χώρα μας η πείρα από τη διακυβέρνηση του δήθεν αριστερού ΣΥΡΙΖΑ («πρώτη φορά αριστερά») — που παρά τα πολύ πιο «αριστερά» συνθήματα σε σχέση με τον Μαμντάνι —, στήριξε τα μνημόνια, τη στρατηγική του κεφαλαίου και της ξεπουλημένης γραφειοκρατικής ηγεσίας της ναζιστικής έμπνευσης Ευρωπαϊκής Ένωσης — που ανοιχτά πλέον φασιστικοποιείται κι ετοιμάζεται για έναν ακόμη μεγάλο πόλεμο —, τσάκισε τα εργατικά – λαϊκά δικαιώματα και τις όποιες κοινωνικές παροχές, οδήγησε λαϊκές δυνάμεις στην απογοήτευση, στη μοιρολατρία και πολλούς στην αγκαλιά της ΝΔ. Ακόμη και σήμερα οι χορηγοί του, ετοιμάζουν το ριμπράντινγκ (Rebranding) του Τσίπρα για να ξεγελάσει πάλι τις λαϊκές μάζες, βγάζοντας την αστική τάξη της χώρας από το αδιέξοδο που οδήγησε η δεξιά – ακροδεξιά κυβέρνηση.
Ο Μαμντάνι λοιπόν δεν είναι παρά ένας πολιτικός εκπρόσωπος του πιο κοσμοπολίτικου τμήματος του κεφαλαίου, αυτού που προκρίνει περισσότερο το «καρότο» της ενσωμάτωσης και παγίδευσης των λαϊκών ελπίδων, επιδιώξεων και διεκδικήσεων στο σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, έναντι της μεθόδου του «μαστιγίου» και της καταστολής που προκρίνει ο Τραμπ. Βεβαίως, σε πάμπολλες περιπτώσεις και οι διάφοροι «προοδευτικοί», «σοσιαλιστές» κ.ά. έχουν καταφύγει στη στυγνή καταστολή, ενώ η Αστυνομία της Νέας Υόρκης (NYPD), της οποίας πλέον ο Μαμντάνι είναι πολιτικός προϊστάμενος σύμφωνα με τη νομοθεσία στις ΗΠΑ, δεν αναμένεται να μεταρρυθμιστεί σε φιλολαϊκό οργανισμό…
.
Χαρακτηριστικότερη ίσως όλων ήταν η δήλωση του δημάρχου της ΝΥ που έκανε στην εκπομπή «Meet the Press», όπου ανέφερε χαρακτηριστικά: «Ανυπομονώ να συνεργαστώ με όλους, συμπεριλαμβανομένων των δισεκατομμυριούχων, για να δημιουργήσουμε μια πιο δίκαιη πόλη.» Αυτή και μόνο η φράση αποκαλύπτει όλη την παμπάλαια σοσιαλδημοκρατική κοροϊδία περί αγαστής συνεργασίας των τάξεων, ότι τάχα τα συμφέροντα των αστών και των εργατικών – λαϊκών στρωμάτων μπορούν να συμβιβαστούν προς όφελος των τελευταίων.
Είναι δεδομένο ότι εκτεταμένα τμήματα της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων στήριξαν εκλογικά τον Μαμντάνι, εγκλωβισμένα στη λογική του μικρότερου κακού και στις χαμηλές απαιτήσεις. Ταυτόχρονα, και σε αυτήν την περίπτωση γίνεται φανερή η απουσία επαναστατικού κόμματος στις ΗΠΑ, αυτοτελούς πολιτικής έκφρασης των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων.
.
Παρεμπιπτόντως, ο δήμαρχος της Ν. Υόρκης έχει στην ευθύνη του πολλά περισσότερα από μερικές γραμμές λεωφορείων και τη δημοτική φορολογία στα νοίκια. Διαχειρίζεται για παράδειγμα περίπου 40 υπηρεσίες και «funds», το λεγόμενο «σχέδιο κεφαλαιουχικών δαπανών» (New York City’s Fiscal Year 2026 Ten-Year Capital Strategy, TYCS) και τον χρηματοοικονομικό σχεδιασμό της πόλης, έργα κάθε είδους και αρμοδιότητες που αφορούν και επηρεάζουν άμεσα την κερδοφορία μερικών από τους μεγαλύτερους επιχειρηματικούς ομίλους του πλανήτη, με έδρα την αμερικάνικη μεγαλούπολη. Πρόκειται για «λεπτομέρειες» που μένουν εκτός συζήτησης, παρότι κάποιες από αυτές δεν άφησαν ασυγκίνητους ορισμένους από τους μεγαλοεπιχειρηματίες χρηματοδότες του Μαμντάνι.
Κανείς δεν πιστεύει άλλωστε ότι στις σημερινές συνθήκες μπορεί να εκλέχτηκε κάποιος δήμαρχος στην πρωτεύουσα του καπιταλισμού (που με ΑΕΠ 1,3 τρισ. τον χρόνο θα μπορούσε να μπει στο G8) χωρίς τέτοια στήριξη, απλά και μόνο επειδή έκανε… «καλή φιλολαϊκή καμπάνια» και «χτύπησε πόρτα πόρτα». Όπως κομματάκι δύσκολο να γίνει πιστευτό ότι η εκλογή του Μαμντάνι δεν εκφράζει τις πολύ βαθιές αντιθέσεις μέσα στην ίδια την αστική τάξη των ΗΠΑ, οι οποίες έχουν γίνει ολοφάνερες το τελευταίο διάστημα με μια σειρά γεγονότα, σχετικά με τις διαμάχες για τον πόλεμο με το Ιράν, μέχρι και πολιτικές δολοφονίες.
Τα αστικά επιτελεία, άλλωστε, γνωρίζουν καλύτερα απ’ τον δήμαρχο πως και γιατί στη μητρόπολη του καπιταλισμού οι εργαζόμενοι δίνουν πάνω από το 1/3 του εισοδήματός τους για στέγη, για την παντελή έλλειψη ακόμα και στοιχειώδους κοινωνικής πρόνοιας, για την «αδιανόητη» ένταση της εκμετάλλευσης, την ψαλίδα που ανοίγει συνεχώς ανάμεσα στην εργατική τάξη και τους σύγχρονους «βασιλιάδες»-τρισεκατομμυριούχους, για το γεγονός ότι εδώ και 40 χρόνια η κάθε επόμενη γενιά στις ΗΠΑ ζει χειρότερα από την προηγούμενη. Όλα αυτά είναι αποτέλεσμα του κυνηγιού του κέρδους.
Το επιτελείο των Δημοκρατικών που στηρίζει τον Μαμντάνι παράγει νυχθημερόν αφηγήματα για την επιτυχία του «αντισυστημικού» δήμαρχου και τα αναπαράγει σχεδόν όλος ο αστικός τύπος. Παρόλα αυτά να μην ξεχνάμε ότι υπάρχει ακόμη και ο αστικός τύπος στις ΗΠΑ που στηρίζει τους Ρεπουμπλικάνους και διαψεύδει τις «επιτυχίες» αυτές του δημάρχου, αν και οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι άστεγοι και οι νεόπτωχοι της Νέας Υόρκης γνωρίζουν την πραγματικότητα από πρώτο χέρι.
Ρίχνουμε μια ματιά σε κάποιες ενδεικτικές δημοσιεύσεις από τον αμερικάνικο τύπο:
Με αγωνιστικούς χαιρετισμούς
Daniel
#
