Ξέρετε πόσες τέτοιες ειδήσεις γράφουμε ψυχρά, διεκπεραιωτικά, χωρίς πόνο; “Μεσημβρινές ώρες, 55χρονος ημεδαπός, χωρίς τις αισθήσεις του, απέβησαν άκαρπες” κτλ κτλ.
Όταν όμως το “θέμα” είναι ένας άνθρωπος που γνώρισες, συνεργάστηκες και εκτίμησες, τότε κάθε λέξη του ανακοινωθέντος καρφώνεται μέσα σου και αφήνει πληγή. Έτσι γίνεται πάντα θα μου πείτε. Και στα προηγούμενα ανακοινωθέντα κάποιοι ήταν από πίσω και πονούσαν, και στα επόμενα το ίδιο θα γίνει.
Πέρασε μια εβδομάδα από την Δευτέρα 3 Αυγούστου και από το αναπάντεχο φευγιό του Ανδρέα Μπρακούλια που σημάδεψε βαριά αυτό το καλοκαίρι. Έχουν ήδη γραφτεί εκατοντάδες λέξεις από ανθρώπους που τον γνώριζαν καλύτερα από εμένα. Και είμαι σίγουρος πως τις αξίζει όλες κι άλλες τόσες. Για την ευγένεια, για τη δοτικότητα, για την τεχνική κατάρτιση, για την αγωνιστικότητά του.
Για μένα το ΜέΡΑ25 είναι σχετικά νέα παρέα και όπως συμβαίνει σε κάθε χώρο, συνάντησα κάθε λογής ανθρώπους. Ο Ανδρέας Μπρακούλιας ήταν από εκείνους που σου έδιναν τη σιγουριά πως εδώ ταιριάζουν τα χνώτα μας, πως εδώ αξίζει να είσαι στο “μαζί” και στο “πάμε”. Όσες φορές μιλήσαμε αυτά τα 4 χρόνια μου έκανε εντύπωση πως δεν ήταν από εκείνους τους κομπιουτεράδες του “περίμενε μέχρι να το φτιάξω” αλλά του “έλα να σου δείξω πώς γίνεται για να το κάνετε μόνοι σας εκεί στην Κρήτη”. Για ο,τι του ζητήσαμε, για το site, για τη σελίδα στο facebook, για τις λίστες των μελών, για τις ανακοινώσεις μας, για όλα.
Και τα έφερε η τύχη από εδώ από την Κρήτη και τον Κουρεμένο που αγαπούσε πολύ, να μας αποχαιρετήσει. Και ύστερα, όλα τα τυπικά για να γίνουν γρήγορα οι διαδικασίες και να τον πάρουν οι δικοί του άνθρωποι που ήρθαν από την Αθήνα. Και η Σοφία με τόση ευγένεια και δύναμη που αντί να την παρηγορούμε εμείς, μας έδινε εκείνη κουράγιο.
Ήταν αυτή ρε Αντρέα, η πρώτη φορά που χρειάστηκε να κάνω εγώ κάτι για σένα και δεν μπορώ να πιστέψω πως ήρθαν έτσι τα πράγματα. Βλέπω τη συντριβή των ανθρώπων που ήσασταν κάθε μέρα μαζί στα γραφεία και στην Α’ Αθήνας, του Θωμά, του Κώστα, του Γιόχεν, του Μάνου, της Ηρώς, του Γιάνη και όλων των υπολοίπων και μέσα στον πόνο προσπαθώ να διακρίνω τη δύναμη και την ανάγκη να συνεχίσουμε. Και θα το κάνουμε γιατί έτσι θα ήθελες και εσύ.
Μου έλεγε η αδερφή σου πως φέτος στο σερφ ήθελες να αυξήσεις την ταχύτητά σου. Μα το παράκανες είπαμε και γελάσαμε λιγάκι. Παρακάτω είναι το τελευταίο σου βίντεο, μαζί με τη Μαριανέλλα και τον Περικλή, για το πώς φανταζόμαστε αυτόν τον κόσμο που άφησες πίσω. Το βλέπω και συνειδητοποιώ ξανά πως εδώ κάτω τα πράγματα προχωράνε βασανιστικά αργά. Αν προχωράνε και καθόλου… Εσύ είχες πιο μεγάλες ταχύτητες.
Ο,τι κι αν έχει εκεί έξω, είμαι σίγουρος πως τώρα θα βοηθάς να οργανωθεί και να λειτουργήσει τέλεια για να φτιαχτεί κάποτε ένα καλύτερο σύμπαν. Σε ευχαριστούμε για όλα.
