Κάποια στιγμή θα πρέπει να απαντήσουμε στον εαυτό μας τι είναι αυτό που μας διαφοροποιεί από τους Ισπανούς και γιατί εμείς ως λαός είμαστε τόσο ήσυχοι και φρόνιμοι στους καναπέδες μας. Είδατε την ιστορία της Μαρι Κάρμεν; Μια 87χρονη που της έκαναν έξωση και την έβγαλαν με φορείο από το σπίτι της, έγινε σύμβολο και αφορμή τεράστιων κοινωνικών κινητοποιήσεων για το στεγαστικό πρόβλημα στη χώρα. Τελικά η κυβέρνηση αναγκάστηκε να περάσει νόμο για τον περιορισμό των εξώσεων και για πιο ευνοϊκό καθεστώς για τους ενοικιαστές.
Εμείς εδώ δεν έχουμε στεγαστικό πρόβλημα; Θυμάστε τον 84χρονο ανάπηρο στη Χαλκιδική που πέθανε τελικά αφού η τράπεζα του πήρε το σπίτι; Στο Ηράκλειο που ζω, οι ιδιοκτήτες κάνουν έξωση ακόμα και σε νηπιαγωγεία για να τα κάνουν Airbnb και οι τράπεζες πλειστηριάζουν μέχρι και τα σεισμόπληκτα χαλάσματα στο Αρκαλοχώρι. Εδώ γιατί περνάνε στο ντούκου όλα αυτά; Γιατί βολευόμαστε με ένα πρόγραμμα «Σπίτι μου» από τον Μητσοτάκη, το οποίο ενισχύει ξανά τις τράπεζες και γιατί ακούμε ακόμα και… «αρστερούς» όπως ο Τσίπρας να λένε: «Δεν είναι πολλοί οι 25.000 πλειστηριασμοί κύριε Σρόιτερ» (Το θυμάστε;)
Πού στο καλό είναι ένα μαζικό κίνημα που θα καθορίσει τις εξελίξεις για ζητήματα όπως το στεγαστικό, η ακρίβεια στο σούπερμαρκετ, το ενεργειακό κόστος κτλ; Τι έχει πάει τόσο στραβά με εμάς; Λένε πως το περίφημο σύνθημα στην Ισπανία το 2011 «Κάντε ησυχία μην ξυπνήσουμε τους Έλληνες» δεν υπήρξε ποτέ και ήταν εσωτερική επινόηση για να μας πιάσει το φιλότιμο και να κατέβουμε στους δρόμους για το μνημόνιο. Εστω κι αν είναι έτσι πάντως, τώρα σίγουρα κοιμόμαστε ύπνο βαθύ…
