Ο πολύτιμος Daniel – για άλλη μια φορά –τα είπε όλακαι μας κάλυψε όλους.
Όσο για σένα ταλαίπωρε κακομοίρη που σου τρέχουν τα σάλια να καταβροχθίσεις την καθημερινή “ενημέρωση” των κυρίαρχων ΜΜΕ και των χειραγωγημένων κοινωνικών δικτύων (που μόνο κοινωνικά δεν είναι, αφού έχουν δισεκατομμυριούχους ιδιοκτήτες), επιβεβαιώνεται για άλλη μια φορά το χιλιοειπωμένο αλλά τόσο αυτονόητο, ουσιαστικό και αληθινό ότι “αν δεν πληρώσεις εσύ για την ενημέρωσή σου, τότε θα πληρώσει ο ολιγάρχης”. Αφενός του περισσεύουν αφετέρου η επένδυση στην “ενημέρωση” θα του αποφέρει πολλαπλάσια απ’ όσα ξοδεύει. Δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να σου σερβίρει κάθε μέρα δωρεάν “ενημέρωση”. Μόνο που ξεχνάς, κακομοίρη, πως θα σ’ ενημερώσει όπως θέλει αυτός, για ό,τι θέλει αυτός, στην ένταση που θέλει αυτός. Και θα σου φορέσει τους μεσσίες που θέλει αυτός. Το τραγικό δεν είναι οι επιθυμίες του ολιγάρχη αλλά ότι τον πιστεύεις ή στην καλύτερη ότι τρως παθητικά την “ενημέρωσή” του και του δίνεις απλόχερα ακροαματικότητες.
Η απόλυση δημοσιογράφου που αποδεδειγμένα δεν κρύβει ή αλλοιώνει την επικαιρότητα, που έχει το θάρρος της γνώμης του, δεν είναι μόνο παράσημο. Είναι η απογείωση της αξιοπρέπειας, είναι κυρίως στάση ζωής, είναι συνέπεια τόσο προς τον ίδιο του τον εαυτό όσο και προς όσους τον διαβάζουν ή τον ακούν.
Δε χρειαζόταν η απόλυση για να επιβεβαιώσουμε την ποιότητα της ενημέρωσης που – συνειδητά – έχουμε επιλέξει. Το γνωρίζαμε πολύ πιο μπροστά, δεν είχαμε καμία αμφιβολία. Δεν αισθανθήκαμε περήφανοι με την απόλυση. Έχουμε πολλούς και ουσιαστικότερουςλόγους για να είμαστε περήφανοι και ασφαλείς για το τι επιλέγουμεν’ ακούμε.
Πικρό το χαμόγελό μας γιατί κανείς δεν μπορεί να είναι χαρούμενος με κάτι τέτοιο. Από την άλλη, χαμογελάσαμε– έστω και διστακτικά – γιατί αυτοί που θέλουν να φιμώσουν την αλήθεια και την άποψη, κατάφεραν να μας πείσουν ότι υπάρχει ελπίδα, κατάφεραν να μας δείξουν ότι υπάρχει αντίσταση.Μας υπενθύμισαν ότι υπάρχουν μικρόφωνα και πένες που μπορούμε να βασιστούμε. Ισχνή μειοψηφία αλλά χάρη σ’ αυτή τη μειοψηφία, η αλήθεια μπορει και βρίσκει χαραμάδες. Και πολλές φορές, αναπάντεχα, πολλαπλασιάζονται τα αυτιά και τα μάτια που συναντά.
Δεν πρόκειται ούτε για αγιογραφία, ούτε για παρηγοριά, ούτε – φυσικά – για αποχαιρετισμό.
Είναι απλά ένα ευχαριστώ που φαντάζει λίγο αλλά βγαίνει μέσα από την καρδιά. Ένα ευχαριστώ και για ό,τι έγινε μέχρι τώρα αλλά κυρίως για το ότι μπορούμε να συνεχίσουμε.
Ναι, φίλε Μάριε, όλα θα πάνε καλά!
