Δε μπαίνουν εύκολα στη σειρά οι σκέψεις για τη Μαρία Καρυστιανού. Αν και από τώρα θα μπορούσε κάποιος να πει πολλά, έστω και πρώιμα. Και δεν είναι ασφαλώς κακό να πει. Πολλά πράγματα είναι ξεκάθαρα, λίγα είναι τα θολά που απομένουν να ξεκαθαριστούν.
Έχει απόλυτο δίκιο ο Αντώνης για ψυχραιμία και διαχωρισμό της κριτικής (ακόμα και αυστηρής ή σκληρής) από την απαξίωση, τη χυδαιότητα και την ανθρωποφαγία.
Δύσκολα όμως θα πιάσει τόπο η προτροπή του, θ’ ακούσουμε πολλά στο άμεσο μέλλον. Δε θα πιάσει τόπο, όχι από εμάς που στεκόμαστε με την ίδια αντίληψη και την ίδια θέση προς ότι έγινε και γίνεται εδώ και 3 χρόνια, αλλά από εκείνους που και από καιρό ήταν έτοιμοι αλλά κυρίως απ’ αυτούς που όψιμα νιώθουν την απειλή και αλλάζουν σιγά σιγά τροπάριο.
Σε κάθε περίπτωση, άσχετα με το τι θα πράξει και θα πει η Καρυστιανού, για εμάς δεν αλλάζει τίποτα στην ουσία. Θα βγούμε πάλι στο δρόμο αν χρειαστεί. Όχι για να ρίξουμε τον Μητσοτάκη ή επειδή θα μας προτρέψει η Καρυστιανού.
Θα το κάνουμε όπως το κάναμε από την πρώτη στιγμή χωρίς προτροπές και καθοδήγηση, δεν θα ξεχάσουμε τη δολοφονία 57 αθώων ανθρώπων, τα αίτια αλλά και την αισχρή συγκάλυψη.
Ούτε εγώ πιστεύω στη συγκεκριμένη προσπάθεια. Θα ανοίξει κάποια στιγμή για τα καλά ο διάλογος και θα πούμε περισσότερα. Ίδωμεν.
