Άλλη μια χώρα (μετά τη Βουλγαρία) με διαδηλώσεις – όχι αποσπασματικές ή εθιμοτυπικές – αλλά διαρκείας, με κόσμο στους δρόμους.
Εδώ, στην Ελλάδα, ο οικονομικός στραγγαλισμός (αυτό είναι το βαρόμετρο) της κοινωνίας διαρκεί πάνω από 15 χρόνια, με αποκορύφωμα τα τρία τελευταία. Ατυχία! Δεν τελείωσε τελικά η κρίση στο τέλος του 2022 όπως είχε υποσχεθεί ο τηλεπλασιέ που τσιρίζει.
Σε πιο πεζά, ταπεινά και ήσσονος σημασίας ζητήματα (όπως αποδείχθηκε σε όλη την επταετία):
Διαφθορά, ανισότητες που διευρύνονται, ξεδιάντροπη κατάλυση κράτους δικαίου και κοινοβουλευτισμού χωρίς προσχήματα, με ωμή παραδοχή “έχουμε την πλειοψηφία”. Εναγκαλισμός δικαστικής και εκτελεστικής εξουσίας, προφανώς οι υποκλοπές (που δεν καταδεχτήκαμεως κοινωνία να τις αξιολογήσουμε πιο ψηλά στη λίστα) έχουν τη δική τους συμβολή σ’ αυτό που περιγράφηκε στην εκπομπή της Παρασκευής.
Όχι μόνο δεν καλοπερνάει ο μέσος Έλληνας, υποφέρει περισσότερο από κάθε άλλον στον δυτικό καπιταλιστικό παράδεισο. Μη ξεχνάμε που ανήκομεν. Άλλο η κακοπέραση σε χώρες με 67 και 45 χρόνια εμπάργκο ή σε χώρες – αποικίες της Αφρικής και άλλο η κακοπέραση στην “ελευθερία”, την αφθονία και την ανωτερότητα του δυτικού πολιτισμού
Ασφαλώς, υπάρχει χρόνια κατάθλιψη, παραίτηση, απόγνωση αλλά και οργή που υποβόσκει, άγνωστο αν και πως θα εκδηλωθεί.
Το συνολικό πλαίσιο αυτής της βάρβαρης 15ετίας, όπου ισοπεδώνονται τα πάντα (ενεστώτας γιατί έχει συνέχεια) δείχνει όμως ότι δεν υπάρχει διάθεση, απόθεμα δυνάμεων για αντίδραση και σύγκρουση.
Έσωσαν τα προσχήματα οι αγρότες στους οποίους το καλύτερο που κάναμε οι υπόλοιποι ήταν να μη στραφούμε εναντίον τους και να τους δώσουμε δίκιο (κάτι είναι κι αυτό), ούτε μία διαδήλωση συμπαράστασης έστω συμβολική..
Πριν λίγες μόλις μέρες, το επιτελικό κράτος διέγραψε 308.000 “αιώνιους” φοιτητές καταπατώντας κάθε έννοια κοινωνικήςδικαιοσύνηςκαι αυτοδιοίκητου των πανεπιστημίων. Με τον πρωθυπουργό που μισεί τα δημόσια πανεπιστήμια να καμαρώνει περήφανος, παρουσιάζοντάς το ως ένα από τα δύο μεγάλα επιτεύγματα του 2025, ως απαίτηση της κοινωνίας που επιτέλους υλοποιήθηκε (το άλλο επίτευγμα ήταν τα αλκοτέστ).
Και έχει δίκιο η κυβέρνηση να λέει ότι η παραίτηση του κοσμήτορα της σχολής Καλών Τεχνών του Παν. Πελοποννήσου που αρνήθηκε να προσυπογράψει ήταν απλά μία εξαίρεση. Δεν άνοιξε μύτη, ούτε από τα ίδια τα πανεπιστήμια (είχαν τη δυνατότητα ν’ αντιδράσουν, αν ήθελαν) ούτε καν από τους φοιτητές. Για την υπόλοιπη κοινωνία, δε συζητάμε, πιθανόν να μην το έμαθε ακόμα.
Επαρκώς τεκμηριωμένα και αυτονόηταΕΔΩ.
Ασφαλώς, ο δρόμος και η διαμαρτυρία δεν είναι πανάκεια. Από κάπου όμως ξεκινάμε. Τη μαζική παρουσία στους δρόμους τρέμει η κάθε εξουσία.
Εδώ, κυριαρχεί, σε υπερβολικό βαθμό και με μεγάλη διάρκεια, η σιωπηλή διαμαρτυρία που εκφράζεται είτε με αποχή, είτε με προσμονή για κάποιο θάμα.
Μάλλον το δεύτερο είναι που δικαιολογεί τις ουρές και τη χρηματοδότηση του Καποδίστρια ή τον παροξυσμό για αναθέσεις σε νέους Μεσσίες.
