Προδιαγεγραμμένη και αναμενόμενη η εξέλιξη στη Βενεζουέλα. Ειρηνικά και ελπιδοφόρα ξεκινάει η χρονιά.
Το κακό είναι ότι δεν αποτελεί απλά επικίνδυνο προηγούμενο αλλά η αρχή για την κλιμάκωση του κυνισμού και της επιβολής (εκεί που μας παίρνει εννοείται).
Ακόμα μεγαλύτερο κακό, η σιωπή ή η ανοχή. Τόσο του τσάρου (ναι, “καταδίκασε”) όσο και του χοιροστασίου των Βρυξελλών (όπως πετυχημένα το αποκάλεσε ο Daniel), με το ελληνικό παράρτημα να πρωτοστατεί.
Ο Σάντσεθ, πρωθυπουργός μιας χώρας του ευρωπαϊκού νότου, μέλος του ΝΑΤΟ και ο Μαμντάνι, δήμαρχος μιας αμερικανικής πόλης, της Νέας Υόρκης δε μάσησαν τα λόγια τους και μίλησαν για παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Αντίθετα, ο προθυμότατος Έλληνας υπηρέτης των αμερικανο-ισραηλινών συμφερόντων μας κουνάει το δάχτυλο ότι δεν είναι ώρα για να σχολιάσουμε τη νομιμότητα της απροκάλυπτης επέμβασης. Δεν τον αφορούν ζητήματα όπως διεθνές δίκαιο ή ανθρωπιστικό κόστος, μόνο εξουσία, δουλειές και εξυπηρετήσεις σε ισχυρούς και φίλους.
Όταν, Τραμπ και Πούτιν θα κλείσουν – την κατάλληλη στιγμή – μάτια και αυτιά και η νομιμότητα θα αφορά τη δική μας χώρα, αυτός και η εθελόδουλη συμμορία του θα είναι κάπου μακριά.
Καλή χρονιά είπαμε, έτσι; Οι ευχές για νόμπελ ειρήνης θα πιάσουν σίγουρα. Τα καλύτερα είναι μπροστά μας.
Υ.Γ.
Άγνωστο αν θ’ άλλαζε κάτι όμως σίγουρα λείπει ένας Τσάβες.
