Κάτι διαφορετικό για σήμερα. Επειδή όλοι έχουμε ανάγκη το γέλιο και τις ευχάριστες στιγμές στη ζωή μας, Νίκος Τσιφόρος.
Ο Νίκος Τσιφόρος, ευφυής συγγραφέας, που του οφείλουμε πολλές ευχάριστες στιγμές που περάσαμε παρακολουθώντας τα έργα του στον κινηματογράφο και στο θέατρο, γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1909. Σπούδασε νομική και πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, όπου έζησε ως το θάνατό του το 1970. Άσκησε τη δικηγορία για μικρό χρονικό διάστημα, σύντομα όμως στράφηκε στο χώρο των γραμμάτων.
Πρωτοεμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής με το θεατρικό έργο “Η πινακοθήκη των ηλιθίων” και ακολούθησαν πολλές θεατρικές επιτυχίες του, τις περισσότερες από τις οποίες έγραψε σε συνεργασία με τον Πωλ Βασιλειάδη. Ενδεικτικοί τίτλοι έργων του, είναι: “Η κυρία του κυρίου”, “Γάντι και σαρδέλα”, “Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος”, “Οι γαμπροί της Ευτυχίας”, “Το έξυπνο πουλί”, “Ο Κλέαρχος η Μαρίνα κι ο κοντός”.
Παράλληλα έγραψε πολλά ευθυμογραφήματα (“Τα παιδιά της πιάτσας”, “Τα παλιόπαιδα τ’ ατίθασα”, “Άνθρωποι και ανθρωπάκια”, “Ο κόσμος κι ο κοσμάκις”, “Τα ρεμάλια ήρωες”, “Παραμύθια πίσω από τα κάγκελα”, κ.ά.) καταδεικνύοντας τα κακώς κείμενα της ελληνικής κοινωνίας. Επίσης, συνέθεσε χιουμοριστικές μεν, παιδαγωγικές δε, συνόψεις της “Ελληνικής Μυθολογίας”, της “Ιστορίας των Σταυροφοριών”, “Ιστορία της Αθήνας”,
“Ιστορία των Η.Π.Α.”.
Σήμερα, διάλεξα να διαβάσουμε την ιστορία με τίτλο “Το γαϊδούρι”, από το βιβλίο του “Ο κόσμος κι ο κοσμάκις”. Σ’ αυτό του το βιβλίο, ο Νίκος Τσιφόρος με περίσσεια μαεστρία, μας διηγείται ιστορίες για λογιώ – λογιώ ανθρώπους, και μας κάνει να γελάσουμε,
να αστειευτούμε, μα και να προβληματιστούμε με έναν εντελώς δικό του τρόπο.
ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
ΛΙΑ ΜΕΓΑΛΟΥ – ΣΕΦΕΡΙΑΔΗ – “ΌΤΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΛΑΚΚΟΥΒΕΣ ΗΤΑΝ ΧΑΡΑ “
Εκδόσεις Κέδρος
Ένα νοσταλγικό αφήγημα, με αναμνήσεις- ενθυμήσεις της συγγραφέως Λίας Μεγάλου-Σεφεριάδη, από στιγμές, εικόνες και σκηνές μιας άλλης μακρινής εποχής – που δεν υπάρχουν πια παρά μόνο στη μνήμη – αποτυπώνονται διά της γραφής προς τέρψη των παλαιότερων και γνώση των νεότερων.
Η ζωή της παλιάς γειτονιάς, τα παιχνίδια μας σε κήπους, χωματόδρομους και αλάνες, οι φάρσες και οι σκανταλιές, η ποτιστήρα του Δήμου, τα καρπουζοφάναρα και οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού, τα θερινά τα σινεμά κι οι λαθροθεατές τους, τα σουξέ της εποχής, ελληνικά και ξένα, το τραπέζι της Κυριακής, το ανεκτίμητο ραδιόφωνο με «Tο θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη, την «Ώρα του παιδιού» της Θείας Λένας, η ΙΟΝ αμυγδάλου, τα κομμωτήρια με τις κάσκες, το καινοφανές τζουκ μποξ, η πλουμιστή ραπτομηχανή Singer, το Τηλέφωνον Διά Το Κοινόν, η έλευση των ηλεκτρικών συσκευών, τα επαγγέλματα που καταργήθηκαν, το πρωτόφαντο ξυλάκι κρέμα με επικάλυψη σοκολάτας, τα ομαδικά μπάνια στη θάλασσα και το μαγικό μείγμα ελαιολάδου-ιωδίου για το μαύρισμα, το πανηγύρι της ΔΕΘ με τα πυροτεχνήματα και την πρώτη τηλεοπτική εκπομπή εν Ελλάδι, η προβολή του πρώτου ντοκιμαντέρ με τους Ολυμπιακούς της Μελβούρνης και τον νικητή Γιώργο Ρουμπάνη, πώς η ποίηση έσμιξε με τη μουσική, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, ρεμπέτικα, το Νέο Κύμα, το Νόμπελ του Σεφέρη, ο εντυπωσιασμός από τον Σπούτνικ και τη Λάικα, το θαυμαστό τρανζίστορ, το τραγούδι των οικοδόμων, το πρώτο φιλί, η τελευταία καντάδα.
Η Λία Μεγάλου – Σεφεριάδη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1945. Το 1965 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Το 1966 πρωτοεμφανίστηκε στο περιοδικό “Εποχές” του Άγγελου Τερζάκη με το διήγημα “Έντεκα γράμματα κι ένα υστερόγραφο”. Ακολούθησαν δημοσιεύσεις πεζών και ποιημάτων σε περιοδικά και συλλογικές εκδόσεις. Το 1972 εκδόθηκε το πρώτο της βιβλίο, μια ποιητική συλλογή με τίτλο “Ο δραπέτης στο δέντρο”. Από τότε μέχρι σήμερα έχει εκδώσει άλλα δεκαέξι βιβλία, τα περισσότερα μυθιστορήματα. Ποιήματα και πεζά της έχουν μεταφραστεί σε διάφορες ξένες γλώσσες. Επίσης έχει ασχοληθεί και η ίδια με μεταφράσεις βιβλίων, κυρίως κοινωνικοπολιτικών. Το 2001 τιμήθηκε με το βραβείο Ιπεκτσί για το μυθιστόρημά της “Σαν το μετάξι” (Εκδόσεις Καστανιώτη, 1996).
ΙΡΕΝ ΝΕΜΙΡΟΦΣΙ – “Ο ΧΟΡΟΣ”
μτφ. Δέσποινα Παπαγιαννοπούλου – Εκδόσεις Ερατώ
“Ο Χορός” είναι μία νουβέλα, που καθιέρωσε την Ιρέν Νεμιρόφσκι ως σημαντική δημιουργό στο στερέωμα της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Κυκλοφόρησε το 1930 και η συγγραφέας διηγείται τη ζωή του νεόπλουτου ζευγαριού Καμπφ, που μετά από πολλά χρόνια στέρησης και οικονομικής ανέχειας, αποκτά χρήματα και λαχταρά να μπει στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας. Η εξέλιξη της ιστορίας είναι απρόσμενη και η συμπεριφορά των ηρώων ανατρεπτική, αφήνοντας στον αναγνώστη τη γεύση του πόνου μιας εφηβείας, της οποίας η τρυφερότητα δεν επιτρέπεται να εκδηλωθεί. Ακατέργαστα παρεξηγημένα αισθήματα που κανείς δεν ενδιαφέρεται να αποκρυπτογραφήσει. Η βαναυσότητα και το στοιχείο του κωμικού, η κρυφή τρυφερότητα που διατρέχει όλες τις σελίδες αυτού του μικρού σπινθηροβόλου βιβλίου, κάνουν το «Χορό» ένα από τα σπάνια αριστουργήματα που μιλούν για την απομόνωση, την αίσθηση μοναξιάς και τον πόνο της εφηβικής ηλικίας.
Στο βιβλίο, υπάρχει και ένα εκτεταμένο επίμετρο της Αντωνίας Μασουρίδου, για τη ζωή και το έργο της Ιρέν Νεμιρόφσι.
Η Ιρέν Νεμιρόβσκι ήταν Ουκρανή, εβραϊκής καταγωγής, που εγκατέλειψε το Κίεβο μαζί με τους γονείς της το 1917 με το ξέσπασμα της Οκτωβριανής Επανάστασης. Τέκνο εύπορης αστικής οικογένειας έμαθε γαλλικά από την γκουβερνάντα της και το 1929 στο Παρίσι, μόλις 26 ετών, εκδίδει το πρώτο της μυθιστόρημα, το οποίο γνωρίζει μεγάλη επιτυχία, το ίδιο και το δεύτερο έναν χρόνο κατόπιν. Ωστόσο 10 χρόνια αργότερα τα ναζιστικά στρατεύματα μπαίνουν στο Παρίσι και εκείνη με τον σύζυγο και τα δύο τους παιδιά, την Ντενίζ και την Ελιζαμπέτ, καταφεύγει σε ένα χωριό του Μορβάν, όπου έπειτα από δύο χρόνια, στις 13 Ιουλίου 1942, συλλαμβάνεται από τη γαλλική αστυνομία που την παραδίδει στην Γκεστάπο. Τη στέλνουν στο Αουσβιτς, και εκεί πεθαίνει στις 17 Αυγούστου 1942, “από τύφο” σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή (στην πραγματικότητα εκτελέστηκε).
