Η πρόσφατη κατάσχεση δύο πλοίων με ρωσική σημαία, σε διεθνή ύδατα, από τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής είναι προφανώς μια πρόκληση και μια επίδειξη δύναμης.
Αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου είναι αρκετά απλό: οι ΗΠΑ, απειλούμενες από την αποδολαριοποίηση και τη μείωση της διεθνούς επιρροής τους, θέλουν να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως υπερδύναμη χρησιμοποιώντας το καλύτερο όπλο που διαθέτουν, δηλαδή την παγκόσμια στρατιωτική τους προβολή. Εδώ θα πρέπει να θυμίσουμε ότι η αριθμητική αναλογία μεταξύ στρατιωτικών βάσεων εκτός τους εδάφους της χώρας στον κόσμο είναι: ΗΠΑ 800, Ρωσία 20, Κίνα 1. Η ύπαρξη στρατιωτικών βάσεων κοντά σε όλα τα πιθανά σενάρια καθιστά πολύ πιο εύκολη για τις ΗΠΑ την εκτέλεση δραστηριοτήτων που μοιάζουν με «διεθνή αστυνόμευση», χωρίς να εκδηλώνονται ρητά ως πράξεις πολέμου.
Στην περίπτωση των δύο δεξαμενόπλοιων, αυτό φαίνεται να προκύπτει καθαρά. Από όσα αναφέρθηκαν τις τελευταίες ώρες, τα δεξαμενόπλοια συνοδεύονταν από ρωσικά υποβρύχια, ως αποτρεπτικό μέτρο για την κατάληψή τους. Σήμερα η δύναμη των ρωσικών υποβρυχίων είναι απολύτως ισάξια με αυτή των αμερικανικών, αν όχι ισχυρότερη, αλλά η κατάληψη έγινε χωρίς προβλήματα, με αποστολή πολεμικών ελικοπτέρων και αποβίβαση στρατευμάτων.
Ποιος είναι ο λόγος που έγινε αυτό χωρίς αντίδραση; Ο λόγος βρίσκεται στη δυσκολία να δοθεί μια ενδιάμεση απάντηση. Ανάμεσα στο να μην γίνει τίποτα και στο να βυθιστεί ένα αεροπλανοφόρο ή να καταρριφθεί ένα αμερικανικό στρατιωτικό ελικόπτερο, δεν υπήρχαν ενδιάμεσα βήματα.
Η συνοδεία ενός πολιτικού πλοίου με ένα παγκόσμιο όπλο πολέμου, όπως ένα πυρηνικό υποβρύχιο, είναι κατά κάποιο τρόπο μπλόφα, γιατί οι διαθέσιμες απαντήσεις είναι πολύ ριζοσπαστικές. Αλλά ακριβώς σε αυτό το επίπεδο οι ΗΠΑ έχουν ένα ανυπέρβλητο πλεονέκτημα, που προέρχεται από την παγκόσμια διασπορά της παρουσίας τους: ο Τραμπ είδε την μπλόφα. Τώρα αυτή η τελευταία πρόκληση της αμερικανικής διοίκησης φαίνεται να προαναγγέλλει κάτι σαν παγκόσμιο ναυτικό αποκλεισμό.
Πρόκειται για ένα θανατηφόρο όπλο για οποιονδήποτε, αλλά κυρίως για χώρες που έχουν επιτακτική ανάγκη να εξάγουν ή να εισάγουν για να επιβιώσουν. Η Ρωσία ως εξαγωγέας ενέργειας, η Κίνα ως ο μεγαλύτερος παγκόσμιος έμπορος. Να θυμίσουμε ότι μέχρι σήμερα περίπου το 90% της κυκλοφορίας του εμπορικού φορτίου γίνεται μέσω θάλασσας και επομένως η άσκηση ενός παγκόσμιου ναυτικού αποκλεισμού συνεπάγεται ασφυξία χωρίς διέξοδο.
Το μέγεθος της πρόκλησης είναι εξαιρετικό, η απειλή τελική.
Όλα αυτά τα γεγονότα που έγιναν το τελευταίο διάστημα φανερώνουν ότι από την εποχή της κρίσης των σοβιετικών πυραύλων στην Κούβα δεν ήμασταν ποτέ τόσο κοντά στην επίσημη έναρξη του τρίτου παγκόσμιου πολέμου. Αν η Ρωσία υποχωρήσει και δεν βρει τρόπο να απαντήσει αναλογικά, οι ΗΠΑ θα ξέρουν ότι έχουν ελεύθερο χέρι. Αν η Ρωσία αντιδράσει με σθεναρό τρόπο, μόνο έτσι θα μπορούσε άλλωστε, θα βρισκόμαστε στην παραμονή πολέμου.
Οι ΗΠΑ, επιπλέον, κινούνται γρήγορα σε όλα τα μέτωπα.
Στο Ιράν οι λαϊκές διαδηλώσεις, που πυροδοτήθηκαν από τον πληθωρισμό, ο οποίος με τη σειρά του εξαρτάται από το διεθνές σύστημα κυρώσεων κατά της χώρας, τροφοδοτούνται και ριζοσπαστικοποιούνται σαφώς από εξωτερικούς υποκινητές, όπως τις μυστικές υπηρεσίες του τοποτηρητή στην περιοχή των ΗΠΑ, του τεχνητού σιωνιστικού κράτους-δολοφόνο του ισραήλ. Η μαζική παρουσία όπλων — όπλων που χρησιμοποιούν οι σιωνιστές — μεταξύ των διαδηλωτών είναι ξεκάθαρη ένδειξη. Ταυτόχρονα, οι αμερικανικές αεροπορικές δυνάμεις έχουν πλησιάσει την περιοχή της Δυτικής Ασίας με τρόπους παρόμοιους με αυτούς πριν την επίθεση στο Ιράν τον περασμένο Ιούνη. Η προσπάθεια να προχωρήσουν στο «τελικό χτύπημα» στο ιρανικό καθεστώς είναι προφανής, ενώ τα ελεγχόμενα ΜΜ«Ε» προετοιμάζουν, βγάζοντας τον από τη ναφθαλίνη, τον γιο του Σάχη για διαδοχή.
Ιράν, Γροιλανδία, Βενεζουέλα, Κινέζικη θάλασσα, θαλάσσιες μεταφορές: η επιθετική προβολή των ΗΠΑ προσπαθεί ταυτόχρονα τα πάντα, κυριολεκτικά αναζητά την άμεση σύγκρουση βασιζόμενη στο μέχρι τώρα στρατηγικό της πλεονέκτημα.
Σε αυτό υπάρχει μια αρχέγονη, τυπικά δυτική στάση, όπου η άμεση επίθεση χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό μέσο. Στο παρελθόν αυτή η στάση ήταν συχνά επιτυχημένη – σκεφτείτε τη «διπλωματία των κανονιοφόρων» της Βρετανίας στον νό´τιο Ατλαντικό. Αλλά τότε η στρατιωτική και τεχνολογική διαφορά ήταν τεράστια. Τότε, όμως, οι κίνδυνοι ενός άμεσου πολέμου δεν σήμαιναν τον πυρηνικό «Αρμαγεδδώνα».
Το 2026 που ξεκίνησε θα είναι καθοριστική χρονολογία το ημερολόγιο της Ιστορίας του κόσμου. Τις επόμενες εβδομάδες θα αποφασιστούν πολλά που θα καθορίσουν τη μοίρα του 21ου αιώνα. Το ρολόι του κόσμου ετοιμάζεται να χτυπήσει μεσάνυχτα!#
