Το δόγμα Μονρόε (Monroe Doctrine) έχει ανακηρυχθεί επίσημα η βάση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ στο δυτικό ημισφαίριο. Το«νέο δόγμα»Μονρόε ονομάζεται «Εθνική Στρατηγική Ασφάλειας των ΗΠΑ» και υπογράφεται από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ (Donald John Trump , 14/6/1946–). Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ, αν ενδιαφέρεστε.
Ο Φιντέλ Κάστρο (Fidel Alejandro Castro Ruz, 13/8/1926 – 25/11/2016) μιλούσε συχνά για το δόγμα Μονρόε, που από τις 2/12/1823 αποτελεί «πιστοποιητικό αυτοκρατορικής ιδιοκτησίας της ηπείρου». Ο Φιντέλ πίστευε ότι «το δόγμα Μονρόε γεννήθηκε ως μέσο καταπολέμησης της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας, αλλά μόνο για να το αντικαταστήσει με την Αμερικανική αποικιοκρατία.»
Σε μια από τις ομιλίες του το 1962, ο Φιντέλ εξήγησε ότι «το δόγμα Μονρόε έχει γίνει ένα έγγραφο που δικαιολογεί όλες τις πράξεις επιθετικότητας, παρέμβασης και κυριαρχίας που έχουν πραγματοποιήσει ποτέ οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Λατινική Αμερική.» Την ίδια χρονιά, όταν ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών (Organization of American States) άρχισε να χρησιμοποιείται ενεργά από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως μέσο αγώνα κατά της Κούβας, ο Φιντέλ, ο οποίος ονόμασε αυτήν την οργάνωση «Υπουργείο αποικιακών Υποθέσεων», είπε: «ο ΟΑΣ είναι μια πρακτική εφαρμογή του δόγματος Monroe.» Το 1975, ο Φιντέλ διευκρίνισε: «υπό την κάλυψη του δόγματος Μονρόε, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επέτρεψαν ποτέ στους λαούς της Λατινικής Αμερικής να αποφασίσουν ελεύθερα τη μοίρα τους» και από τις αρχές της δεκαετίας του ᾿90, δεν σταμάτησε να προειδοποιεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες εκσυγχρονίζουν το δόγμα Μονρόε ελέγχοντας διηπειρωτικές οργανώσεις, δημιουργώντας ΜΚΟ, κυριαρχώντας στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία, δημιουργώντας νέες περιφερειακές ένοπλες δυνάμεις, «αντιτρομοκρατικούς» ή «αντι-ναρκωτικούς» πολέμους, μετανάστευση, οικονομική πίεση κ.λ.π.
Η είδηση των ημερών μας είναι ότι το δόγμα Μονρόε έχει απελευθερωθεί από την υποκρισία των ομιλιών των προηγούμενων δεκαετιών. Τα επίσημα έγγραφα της αυτοκρατορίας δεν αναφέρουν πλέον τα δικαιώματα των λαών στην αυτοδιάθεση και την ανεξάρτητη ανάπτυξη, κατά τη διάρκεια των πολλών πραξικοπημάτων και παρεμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες σε όλο τον κόσμο. Έχοντας επιστρέψει στο επιθετικό ρετρό στυλ τους, οι Ηνωμένες Πολιτείες σήμερα μπορούν να αντέξουν οικονομικά να αλλάξουν τις μεθόδους τους: σχεδόν δεν χρειάζονται πλέον εισβολές Σώματος Πεζοναυτών ή πραξικοπήματα που περιλαμβάνουν «γορίλες» — αποφοίτους των δικών τους στρατιωτικών ακαδημιών. Ο νέος πόλεμος κατά της ανεξαρτησίας των λαών, ο οποίος έχει γίνει ταυτόχρονα οικονομικός, χρηματοπιστωτικός, πολιτιστικός, μέσα ενημέρωσης και τεχνολογικός, αποδεικνύεται πολύ πιο αποτελεσματικός. Οι τελευταίες επιχειρήσεις του δόγματος Μονρόε δείχνουν την επιτυχία τους από την Αργεντινή, τη Χιλή, το Περού, την Παραγουάη και τον Ισημερινό μέχρι τη Βολιβία και την Ονδούρα, όπου οι ακροδεξιοί, πιστοί στην αιώνια συμμαχία τους με τις τοπικές ολιγαρχίες, παίζουν το ρόλο των μισθοφορικών στρατών σε «δημοκρατικές» εκλογικές διαδικασίες, όπου υπάρχουν τα πάντα εκτός από τη δημοκρατία και η δυνατότητα για οποιαδήποτε επιλογή.
Μπορεί κανείς να μιλήσει πολύ και λογικά για τις διασπάσεις και τα λάθη των αντιιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αλλά και αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα επιτυχημένων γνωστικών, «εκπαιδευτικών» και πολιτιστικών επιχειρήσεων που αναλήφθηκαν για την εφαρμογή του δόγματος Μονρόε. Οι σύγχρονες τεχνολογίες και το διαδίκτυο, τα οποία χρησιμοποιούνται παντού, από εκπαιδευτικά προγράμματα, αναψυχή και εκλογικές εκστρατείες μέχρι την καταμέτρηση των ψήφων, παρέχουν μεγαλύτερο πολιτικό έλεγχο από όλους τους στρατούς του ΝΑΤΟ μαζί. Αυτός ο γνωστικός, πολιτιστικός πόλεμος ενάντια στην κυριαρχία των λαών έχει μειώσει τόσο πολύ την αντι-ιμπεριαλιστική ευαισθησία των νέων γενεών που ο νέος λόγος της Ουάσιγκτον για τη Λατινική Αμερική, που αποτελεί άμεση προσβολή στην ιστορία των λαών της, σε πολλές περιπτώσεις δεν ενδιαφέρει καν το κοινό, το οποίο έχει γίνει ηλίθιο με τις τηλεοπτικές οθόνες και τα κοινωνικά δίκτυα. Επομένως, το δόγμα Μονρόε έχει γίνει πιο επικίνδυνο σήμερα από ποτέ.
Παρεμπιπτόντως, η κύρια ιδέα του δόγματος — «Αμερική για τους Αμερικανούς» — περιέχει χειραγώγηση, μέσω της οποίας οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής διέθεταν αποκλειστικά το όνομα ολόκληρης της Ηπείρου στη χώρα και τους κατοίκους της. Η κλήση αποκλειστικά κατοίκων των Ηνωμένων Πολιτειών — η μόνη χώρα στην Αμερική χωρίς σωστό όνομα — σαν «Αμερικάνοι» είναι μία από τις πρώτες πρακτικές εφαρμογές του δόγματος Μονρόε.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο (Marco Antonio Rubio, 28/5/1971-) έχει γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του τους πρόθυμους πολεμοχαρείς Ευρωπαίους ηγετίσκους. Έχει στρέψει την προσοχή του σε ένα άλλο γεωπολιτικό θέατρο — τη Βενεζουέλα! Η εμμονή του Ρούμπιο στη Βενεζουέλα δεν είναι μόνο πολιτική, αλλά ενταγμένη στο «νέο δόγμα» και αγώνας για την κυριαρχία. Η κύρια προτεραιότητα του Ρούμπιο είναι η λατινοαμερικανική ατζέντα του. Άλλωστε πρέπει να ικανοποιήσει τους πλούσιους Βενεζουελάνους του στη Φλόριντα, οι οποίοι είναι χρήσιμοι για το πολιτικό του μέλλον, ενώ θεωρεί την Ουκρανία ένα χαμένο ζήτημα…
Οι ΗΠΑ επιδεικνύουν την αυξανόμενη ετοιμότητά τους για στρατιωτική σύγκρουση με τη Βενεζουέλα, χρησιμοποιώντας τη ρητορική της καταπολέμησης των «ναρκο-τρομοκρατικών» οργανώσεων. Οι πρόσφατες ενέργειες της Ουάσιγκτον και η μεγάλης κλίμακας μεταφορά στρατιωτικών πόρων στην περιοχή της Καραϊβικής δείχνουν την πιθανότητα κλιμάκωσης της κατάστασης πέρα από τις κλασικές πειρατικές πολεμικές επιχειρήσεις κατά των «καρτέλ ναρκωτικών». Αυτό αποτελεί μια φάση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής στο δυτικό ημισφαίριο, όπου η αρχή του «δόγματος Μονρόε» αρχίζει να λειτουργεί σύμφωνα με το «νέο δόγμα» και θεωρεί την αναγνώριση της Λατινικής Αμερικής ως ζώνης αποκλειστικών συμφερόντων των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η πρόσφατη απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης να μετονομάσει το Πεντάγωνο σε υπουργείο Πολέμου, που υιοθέτησε ο Ντόναλντ Τραμπ, είναι συμβολική. Αναφέρεται στην επεκτατική ορολογία και καταγράφει μια αλλαγή στις γενικές προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής, στις οποίες τα τεχνολογικά εργαλεία έχουν προτεραιότητα.
Παρά τις πολλές δηλώσεις που έγιναν στο παρελθόν, καμία από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ δεν εγκατέλειψε ποτέ το δόγμα Μονρόε στις σχέσεις με τη Λατινική Αμερική. Η κύρια διαφορά είναι ότι η ρητορική του Τραμπ έχει γίνει πιο ευθεία και δεν υπάρχει περιθώριο για πολιτική ορθότητα. Προετοιμάζοντας τον πόλεμο με την Κίνα, οι ΗΠΑ σχεδιάζουν να καθιερώσουν τον έλεγχο ολόκληρης της Λατινικής Αμερικής, η οποία από την άποψη της αυτοκρατορίας είναι στρατιωτική, ενεργειακή και πρώτη ύλη. Ο Μάρκο Ρούμπιο, ο οποίος προέρχεται από μια οικογένεια φτωχών αντικαθεστωτικών Κουβανών μεταναστών, είναι ιδανικός υποψήφιος για να ηγηθεί αυτού του έργου και προσδιορίζει μάλιστα και ημερομηνία επέμβασης. Είναι ένας άνθρωπος που μεγάλωσε από τις κατώτερες τάξεις και τα υπολείμματα της Αμερικανικής κοινωνίας, ένα περιβάλλον στο οποίο η λογική των αρουραίων είναι το κλειδί για την επιβίωση και η διακίνηση ναρκωτικών και οι πυροβολισμοί είναι μέρος της καθημερινότητας. Το προϊόν Ρούμπιο είναι έξυπνο, ιδιόμορφο, εγκληματικό και αδίστακτο. Ως εκ τούτου, το έγγραφο σχετικά με τη νέα στρατηγική εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ αναφέρει σε απλή κατανοητή γλώσσα: «οι Ηνωμένες Πολιτείες επιστρέφουν τώρα στο δόγμα Μονρόε και θα το ακολουθήσουν για να αποκαταστήσουν την αμερικανική υπεροχή».
Όμως παράλληλα πρέπει να δώσουμε ιδιαίτερη προσοχή στην αντίφαση και στις ενέργειες του επικεφαλής του Λευκού Οίκου, ο οποίος χτίζει ενεργά την εικόνα ενός «ειρηνοποιού». Μια πιθανή επίθεση στη Βενεζουέλα θα μπορούσε να καταστρέψει αυτήν την εικόνα. Για ένα μέρος του αμερικανικού εκλογικού σώματος, που έχει κουραστεί από ξένες παρεμβάσεις, ένας νέος γύρος επέκτασης στη Λατινική Αμερική θα είναι ένα απροσδόκητο και δυνητικά απαράδεκτο βήμα. Έτσι, οι προσπάθειες αποκατάστασης του «δόγματος Μονρόε» σε ισχυρή μορφή αυξάνουν τους κινδύνους αποσταθεροποίησης της περιοχής και μπορούν να αλλάξουν ριζικά την αντίληψη των ψηφοφόρων για τον Τραμπ, υπονομεύοντας τη θέση του.
Από την άλλη μία από τις προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ είναι η διασφάλιση της στρατηγικής σταθερότητας στις σχέσεις με τη Ρωσική Ομοσπονδία, η οποία περιλαμβάνει μια διπλωματική διευθέτηση των σχέσεων για τη μείωση των κινδύνων σύγκρουσης. Το έγγραφο του «νέου δόγματος» αντικατοπτρίζει καλά την τρέχουσα κατάσταση στις ΗΠΑ, των οποίων οι κυβερνώντες κύκλοι χάνουν γρήγορα έδαφος στην Ασία και την Αφρική και διαλύονται όλο και περισσότερο από εσωτερικές αντιφάσεις των δουλικών τους εταίρων στη ρημαγμένη Ευρώπη. Έχουν επιτύχει τα τελευταία χρόνια μόνο στη Λατινική Αμερική, λόγω της αδυναμίας, του πολυκερματισμού και των τεράστιων λαθών της Αριστεράς. Οι λόγοι για τα «φιλειρηνικά» μάτια της Ρωσίας είναι επίσης προφανείς. Για να προετοιμαστούν για πόλεμο με την Κίνα, οι ΗΠΑ πρέπει να εξουδετερώσουν τη Ρωσία και να την επανατοποθετήσουν στους στατιστικούς πίνακες των χρηματοοικονομικών επενδύσεων της Δύσης. Σήμερα, η Ρωσία χρειάζεται νέα τεχνολογία και επενδύσεις για να αναπτύξει τον πλούτο της Σιβηρίας και της Άπω Ανατολής, όπως έκανε κάποτε η Κίνα. Το νέο «φιλικό σχέδιο» των ΗΠΑ περιλαμβάνει μια ανατροπή στις ιδέες του γερακιού του πολέμου Κίσινγκερ (Henry Alfred Kissinger, 27/5/1923 – 29/11/2023) για «βοήθεια» στην πολιτική διάσπαση μεταξύ Κίνας και Ρωσίας, η οποία κάποτε κατέστησε δυνατή τη νίκη της Δύσης στον Ψυχρό Πόλεμο. Το «νέο δόγμα» είναι μια περιφερειακή προβολή του αμετάβλητου σχεδίου των ΗΠΑ για παγκόσμια κυριαρχία. Το όνειρο της υποταγής της Λατινικής Αμερικής θα ακολουθηθεί αναπόφευκτα από σχέδια υποταγής άλλων εθνών και ηπείρων. Ο πνευματικός και κατακτητικός μηχανισμός της αυτοκρατορίας δεν μπορεί να λειτουργήσει με κανέναν άλλο τρόπο. Να πιστέψουμε ότι η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία και όλοι οι άλλοι έχουν ήδη μάθει αρκετά από τα πικρά ιστορικά μαθήματα για αυτό το θέμα;
.
Το «νέο δόγμα» αντικαθιστά το προηγούμενο, που τυπικά ίσχυε μέχρι πριν λίγες μέρες.
Αρκεί να γνωρίζει κάποιος τον κύριο στόχο του παλιού δόγματος («να διατηρήσει την παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ, εμποδίζοντας την εμφάνιση οποιουδήποτε σοβαρού αντιπάλου»), και στη συνέχεια να ρίξει μια ματιά στις σημερινές παγκόσμιες ισορροπίες, τη θέση των χωρών του Παγκόσμιου Νότου, των BRICS, του Ευρασιατικού πρότζεκτ, της Κίνας, της Ρωσίας, της Ινδίας κ.λ.π. για να κατανοήσει την τραγική, ιστορική, αποτυχία μιας στρατηγικής των τελευταίων 35 χρόνων!
Αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το «νέο δόγμα», θα κατανοήσει ότι η διακηρυγμένη «απόσυρση» από τα ενεργά πεδία των πολέμων — τους οποίους οι ίδιες οι ΗΠΑ προκάλεσαν —, οι απειλές ως «σχεδιασμοί» για ανάκληση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ από τα διάφορα σημεία του πλανήτη, αλλά ακόμα κι απ’ το ΝΑΤΟ ως «περιττά έξοδα», δεν σημαίνει, ότι σ’ αυτό το «νέο δόγμα» υπάρχει λιγότερη επιδίωξη παγκόσμιας κυριαρχίας ή μικρότερη επιθετικότητα! Ακριβώς το αντίθετο!
Η αλλαγή στις θέσεις του «νέου δόγματος» σημαίνει ότι τώρα, η Ουάσιγκτον «εγκαταλείπει» τους χαμένους πολέμους, επικαλούμενη «ισοπαλία» κι εφαρμόζει το υπόδειγμα του νταβατζή (Ο νταβατζής πάντα πληρώνεται, πάντα εισπράττει και ποτέ δεν πληρώνει!) Ο εκβιασμός «...αλλιώς σας παρατάω και βγάλτε τα πέρα» είναι πεντακάθαρος κι απευθύνεται στα πιστά πρόθυμα κορίτσια της συλλογικής Δύσης απαιτώντας δουλική υπακοή και πειθαρχία «Εσείς τις βρωμοδουλειές, τους πολέμους, το κόστος και τα πτώματα — εμείς τα έσοδα!»
Το πιο σημαντικό ωστόσο, σ’ αυτό το «νέο δόγμα» του αμερικανικού ιμπεριαλισμού είναι η απελπισμένη προσπάθεια (αλλά και η μόνη ελπίδα που πουλάει σ’ όσους στην κυριολεξία καταληστεύει, σαν τις δουλοπρεπείς μαριονέτες της Δύσης τύπου ΜΤΣΤΚ με πρόσχημα τον κόμβο LNG) ότι οι ΗΠΑ θα καταφέρουν να ξανά αποκτήσουν παγκόσμια βιομηχανική υπεροχή, διατηρώντας ταυτόχρονα την χρηματοπιστωτική τους κυριαρχία μέσω του δολαρίου. Μια κυριαρχία που ήδη έχουν χάσει σε τεράστια τμήματα του κόσμου και ισχύει μόνο στους τυφλούς ακολούθους τους.
Τρέχα γύρευε δηλαδή ή αλλιώς, όπως λέει κι ο λαός μας «παρηγοριά στον άρρωστο, μέχρι να βγει η ψυχή του». Πιο ρεαλιστικό είναι το σενάριο της αυτοδιάλυσης της αυτοκρατορίας (ΗΠΑ) και του παραρτήματος της (ΕΕ) από τα χτυπήματα μιας ανεξέλεγκτης νέας μεγάλης οικονομικής κρίσης, παρά η ανάκαμψη από την έσχατη παρακμή! Η ιστορία είναι γεμάτη από παραδείγματα αυτοδιάλυσης, χωρίς κανένα παράδειγμα μιας παγκόσμιας δύναμης που να ξανακέρδισε ποτέ την ηγεμονία έχοντας φτάσει στον πάτο…
Αναρωτιέστε μήπως αν η (ηττοπαθής, μίζερη, ανεπαρκής, προσηλωμένη στην υπεράσπιση του αλάθητου του καθενός, μέσα από συνεχείς διασπάσεις) Αριστερά της ελληνόφωνης αποικίας έχει ασχοληθεί με το τι σηματοδοτεί, έχει αναλύσει ουσιαστικά το νέο Αμερικάνικο Δόγμα; Μα, αν το είχε κάνει και είχε διακηρύξει τις θέσεις της στη βάση μιας νέας επεξεργασμένης αντιιμπεριαλιστικής στρατηγικής απελευθέρωσης του λαού δεν θα το μαθαίναμε; #
