Είδαμε στο χθεσινό μας σημείωμα — σε αντίθεση με τα δημοσιεύματα στα δυτικά ΜΜ«Ε» που πλασάρουν έντεχνα σαν αληθινά γεγονότα τα «μαγειρεία ειδήσεων» της Μοσάντ (Ha-Mossad le-Modi’in ule-Tafkidim Meyuhadim) και της Αμερικανικής CIA (Central Intelligence Agency) — τις επίσημες απόψεις του θεοκρατικού καθεστώτος, της Ιρανικής ηγεσίας. Μαζί και με ένα μικρό σημείωμα για την ιστορία της χώρας, ώστε να κατανοήσουμε τις ιδιαιτερότητες που υπάρχουν εκεί. Και όπως χαρακτηριστικά γράψαμε, για να γνωρίζετε τι είναι οι «πηγές» της πληρωμένης ειδησεογραφίας που ανέλαβε να μας «ενημερώνει» για το Ιράν και τον υπόλοιπο κόσμο ρίξτε μια ματιά εδώ.
Σήμερα, ας δούμε μια ακόμη άποψη που προέρχεται από το ίδιο το Ιράν, αλλά δεν αντιπροσωπεύει τις επίσημες απόψεις της σκοταδιστικής, θεοκρατικής, Ισλαμικής Δημοκρατίας. Στο χθεσινό τεύχος Νο 1251, της 12ης Γενάρη 2026 (22 Dey, 1404 στο περσικό ημερολόγιο) του περιοδικού «Nameh-ye Mardom», επίσημου οργάνου του κόμματος Τουντέχ (Tudeh) του Ιράν δημοσιεύεται άρθρο για τα γεγονότα των τελευταίων ημερών με τίτλο: «Το Ιράν στο χείλος πιθανών καταστροφικών μετασχηματισμών. Η επείγουσα ανάγκη για άμεση δράση για να σωθεί η χώρα από τη δικτατορία.»
.
Για μια πιο σφαιρική ενημέρωση των συνκωπηλατών-συνακροατών των Πίσω Σελίδων ας διαβάσουμε προσεκτικά το κείμενο του άρθρου:
«Πρέπει να τονιστεί για άλλη μια φορά ότι η έκρηξη της τρέχουσας εξέγερσης διαμαρτυρίας και η εξάπλωσή της τις τελευταίες 15 ημέρες έχουν τις ρίζες τους άμεσα στην ταχεία εξάπλωση της φτώχειας, της ανισότητας και της κατάφωρης αδικίας, καθώς και στη διαφθορά και τη συσσώρευση πλούτου από μια μικρή μειοψηφία, ως αποτέλεσμα των οικονομικών πολιτικών της κυβέρνησης τις τελευταίες τρεις δεκαετίες – και όχι στις απαιτήσεις για την επιστροφή της μοναρχίας ή την αποκατάσταση της βασιλικής εξουσίας.
Επιπλέον, παράλληλα με τον ηρωικό αγώνα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων ενάντια στον δεσποτισμό και την ταξική καταπίεση, είναι προφανές ότι ορισμένα οργανωμένα στοιχεία και ομάδες, μέσω πράξεων σαμποτάζ και βίας, προσπαθούν να προετοιμάσουν το έδαφος για άμεση επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στην πορεία των τρεχουσών διαμαρτυριών.
Με αυτόν τον τρόπο, οι καταστροφικές συνέπειες της εσωτερικής πολιτικής του θεοκρατικού καθεστώτος, σε συνδυασμό με τον καταστροφικό αντίκτυπο των αμερικανικών κυρώσεων στη ζωή και τα μέσα διαβίωσης των ανθρώπων, έχουν φέρει σήμερα τη χώρα σε μια εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση.
Τα ιμπεριαλιστικά μέσα ενημέρωσης, αξιοποιώντας για άλλη μια φορά τους τεράστιους πόρους και τις δυνατότητές τους, έχουν ξεκινήσει προπαγανδιστικές εκστρατείες και διαδίδουν ψευδείς αφηγήσεις με στόχο την αποκατάσταση της μοναρχίας. Προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το κύμα των νόμιμων διαμαρτυριών του λαού και να εκτρέψουν το αντιδικτατορικό κίνημα από την πραγματική του πορεία. Από τη μία πλευρά, αυτά τα μέσα ενημέρωσης παρέχουν μια δικαιολογία στους ηγέτες του καθεστώτος για να χαρακτηρίσουν την εξέγερση του λαού ως έργο των Ηνωμένων Πολιτειών και του ισραήλ. Από την άλλη πλευρά, υπερβάλλοντας τις μοναρχικές τάσεις, επιδιώκουν να δημιουργήσουν εμπόδια στη διαδικασία οικοδόμησης ενότητας και πρακτικού συντονισμού μεταξύ των προοδευτικών και εθνικών δυνάμεων.
Οι εξελίξεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό τις τελευταίες ημέρες καταδεικνύουν ότι το τεχνητό και εξαρτημένο ρεύμα που σχηματίστηκε γύρω από το σύνθημα «επιστροφή της μοναρχίας» όχι μόνο στερείται ευρείας κοινωνικής βάσης και σοβαρού προγράμματος για δημοκρατική αλλαγή, αλλά είναι επίσης ανίκανο να επιτύχει οτιδήποτε χωρίς την παρέμβαση και τις απειλές των ΗΠΑ και του ισραήλ — εκτός από το να σαμποτάρει το αντιδικτατορικό κίνημα και τις λαϊκές διαμαρτυρίες. Η ντροπιαστική έκκληση του Ρεζά Παχλαβί (Reza Pahlavi) προς τον Τραμπ (Trump) στις 9 Γενάρη, με το πρόσχημα της «βοήθειας προς τον λαό του Ιράν», στην οποία δήλωσε: «Έχετε αποδείξει — και το ξέρω — ότι είστε άνθρωπος της ειρήνης και πιστός στο λόγο σας. Παρακαλώ, να είστε έτοιμος να παρέμβετε για να βοηθήσετε τον λαό του Ιράν», είναι ένα σαφές παράδειγμα της αντεθνικής συμπεριφοράς αυτού του ρεύματος. Στην πράξη, τέτοιες εκκλήσεις έχουν δώσει στους ηγέτες και στον μηχανισμό καταστολής της Ισλαμικής Δημοκρατίας την ευκαιρία και το πρόσχημα που χρειάζονταν — επικαλούμενοι τη διαταγή του Χαμενεΐ (Khamenei) που χαρακτηρίζει τους διαδηλωτές ως «ταραξίες» και «ξένους πράκτορες» και προειδοποιεί ότι η κυβέρνηση δεν θα δείξει καμία επιείκεια — για να καταστείλουν βίαια ολόκληρο το κίνημα διαμαρτυρίας, κατηγορώντας ψευδώς τον λαό, μέσω προσώπων όπως ο Πεζεσκιάν (Pezeshkian), ότι είναι «τρομοκράτες», «υποκινητές» και μισθοφόροι του «εχθρού»». Δεδομένων των απειλών του Τραμπ για επέμβαση στο Ιράν, οι ενέργειες του Ρεζά Παχλαβί και των ηγετών της Ισλαμικής Δημοκρατίας θα μπορούσαν να δημιουργήσουν συνθήκες που θα διευκόλυναν την πορεία προς μια επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.
Τις τελευταίες ημέρες, μεγάλα δυτικά μέσα ενημέρωσης και ορισμένοι δυτικοί πολιτικοί, υπερβάλλοντας το μοναρχικό ρεύμα και κατευθύνοντας την κοινή γνώμη προς την απεικόνιση της κατάρρευσης της Ισλαμικής Δημοκρατίας ως αναπόφευκτης — και της άμεσης «δυτικής» παρέμβασης υπό την ηγεσία του Τραμπ ως αναγκαίας — επιδιώκουν και καθοδηγούν ένα «εναλλακτικό σχέδιο» για το Ιράν. Για παράδειγμα, από την περασμένη Παρασκευή το βράδυ, τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δίκτυα της BBC στο Ηνωμένο Βασίλειο έχουν μεταδώσει βίντεο που παρήγαγε η οργάνωση Mojahedin-e Khalq, έχουν πραγματοποιήσει συνεντεύξεις με τον Τζον Μπόλτον (John Bolton) και έχουν μεταδώσει παρόμοια προγράμματα. Μαζί με τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης στη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, προσπαθούν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα και να δικαιολογήσουν την παρέμβαση στις εσωτερικές εξελίξεις του Ιράν. Η βρετανική κυβέρνηση, μακροχρόνια συνεργός των Ηνωμένων Πολιτειών στην προώθηση ιμπεριαλιστικών πολιτικών, ανακοίνωσε επίσης την Κυριακή 11 Γενάρη ότι επιδιώκει μια «ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας στο Ιράν».
Επιπλέον, είμαστε μάρτυρες λυπηρών ενεργειών από μερικές γνωστές προσωπικότητες του Ιράν. Μεταξύ αυτών είναι η Σιρίν Εμπάντι (Shirin Ebadi), νομικός και κάτοχος του Νόμπελ Ειρήνης, ο Μοχσέν Μαχμαλμπάφ (Mohsen Makhmalbaf), συγγραφέας και σκηνοθέτης, και ο Αμπντουλάχ Μοχτάντι (Abdullah Mohtadi), γενικός γραμματέας του Κόμματος Κομάλα (Komala) του Ιρανικού Κουρδιστάν. Σε συμφωνία με τον Ρεζά Παχλαβί, έγραψαν μια επιστολή στον Τραμπ ζητώντας την παρέμβασή του στις υποθέσεις του Ιράν — μια παρέμβαση που θα περιελάμβανε στρατιωτική δράση. Μήπως η Σιρίν Εμπάντι αγνοεί τις φασιστικές απόψεις, την αντι-γυναικεία και ρατσιστική ιδεολογία και τις επιθετικές, ηγεμονικές πολιτικές μιας προσωπικότητας όπως ο Τραμπ και του συνεργού του, εγκληματία πολέμου Νετανιάχου;
Στο πλαίσιο των σχεδίων των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους για τη χώρα μας και την περιοχή, τέτοιες εκκλήσεις και η εξάρτηση από την ξένη παρέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν είναι στην πραγματικότητα εργαλεία για τον περιορισμό και την εξουδετέρωση κάθε πιθανότητας οργάνωσης ενός λαϊκού κινήματος και σχηματισμού μιας ιρανικής δύναμης ικανής να σώσει τη χώρα από την τρέχουσα δικτατορία και να την οδηγήσει προς εθνικούς-δημοκρατικούς επαναστατικούς μετασχηματισμούς. Αυτές οι ιμπεριαλιστικές παρεμβατικές πολιτικές έχουν επαναληφθεί πολλές φορές στο Ιράν κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα. Οι Παχλαβί έπαιξαν θεμελιώδη ρόλο στην εφαρμογή αυτών των πολιτικών, επωφελήθηκαν από αυτές και, σε αντάλλαγμα, έδωσαν σημαντικές παραχωρήσεις στις δυνάμεις που παρενέβησαν — ενάντια στα εθνικά συμφέροντα — μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος της 19ης Αυγούστου 1953 εναντίον της εθνικής κυβέρνησης του Δρ. Μοχάμαντ Μοσάντεγκ (Dr. Mohammad Mossadegh), μετά την εθνικοποίηση της πετρελαϊκής βιομηχανίας.
Μετά την ανατροπή της εξαρτημένης δικτατορίας της οικογένειας Παχλαβί πριν από περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, κατά τη λαϊκή επανάσταση του 1979, η θεοκρατική δικτατορία εγκατέλειψε γρήγορα τα ιδανικά της επανάστασης και, προκειμένου να διατηρήσει την κυριαρχία του «πολιτικού Ισλάμ» και να προστατεύσει τον αστρονομικό πλούτο των ελίτ που συνδέονται με την εξουσία, τοποθετήθηκε εναντίον των εργαζομένων και των εθνικών συμφερόντων. Για χρόνια, αυτό το καθεστώς αποτελεί εμπόδιο για θεμελιώδεις εθνικοδημοκρατικές μεταρρυθμίσεις. Η κατάσταση έχει πλέον επιδεινωθεί σε τέτοιο βαθμό που η κοινωνία βλέπει όλες τις οδούς για την αναζήτηση δικαιοσύνης, ισότητας και ελευθερίας κλειστές και, παρά την καταστολή, έχει φτάσει σε ένα εκρηκτικό στάδιο εκτεταμένων διαδηλώσεων στους δρόμους για να διεκδικήσει τα δικαιώματά της. Υπό αυτές τις οξείες συνθήκες, με μια αδύναμη, διεφθαρμένη και κατασταλτική κυβέρνηση, το Ιράν αντιμετωπίζει για άλλη μια φορά επικίνδυνες απειλές από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το ισραήλ και τους πράκτορες τους που έχουν διεισδύσει στη χώρα.
Μετά από διαδοχικές λαϊκές διαμαρτυρίες στο Ιράν την τελευταία δεκαετία ή δύο, είναι σαφές ότι το θεοκρατικό καθεστώς έχει πλέον χάσει την ικανότητα να συγκρατήσει ή να εξισορροπήσει τις νόμιμες διαμαρτυρίες της πλειοψηφίας της κοινωνίας και δεν είναι πλέον σε θέση να επιδιορθώσει ή να διαχειριστεί, έστω και σχετικά, το βαθύ χάσμα μεταξύ του λαού και του κράτους. Οι δηλώσεις που έκανε την περασμένη Κυριακή το βράδυ ο Μασούντ Πεζεσκιάν (Masoud Pezeshkian) στον λεγόμενο «ειλικρινή και φιλικό τηλεοπτικό διάλογο με τον λαό» σχετικά με την οικονομική κρίση και την κρίση διαβίωσης και την κατάργηση των επιδοτούμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών δεν ήταν παρά μια επανάληψη της κουραστικής και άκαρπης ρητορικής του παρελθόντος και δεν θα φέρουν καμία πραγματική αλλαγή υπέρ του λαού. Η αναποτελεσματική «συζήτηση-θεραπεία» του, στην οποία αναγνωρίζει τις οικονομικές ρίζες των πρόσφατων διαδηλώσεων — χωρίς να προσφέρει καμία αποτελεσματική λύση — δεν θα έχει καμία επίδραση στην κοινή γνώμη. Οι εργαζόμενοι βιώνουν αυτά τα προβλήματα με το δικό τους αίμα και έχουν μάθει από την εμπειρία τους ότι οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δεν έχουν τη βούληση και την ικανότητα να τα επιλύσουν.
Την ίδια μέρα, ο Μοχάμαντ-Μπάγκχερ Χαλιμπάφ (Mohammad-Bagher Ghalibaf), Πρόεδρος του Κοινοβουλίου, δεν είχε τίποτα να πει πέρα από την επανάληψη επικίνδυνων και απερίσκεπτων αλαζονικών δηλώσεων — δηλώσεις που μπορούν σαφώς να ερμηνευθούν ως κρούση των τυμπάνων του πολέμου. Δήλωσε: «Σε περίπτωση στρατιωτικής επίθεσης, το Ιράν, στο πλαίσιο της νόμιμης άμυνας, θα θεωρήσει το ισραήλ και τα στρατιωτικά και ναυτιλιακά κέντρα των ΗΠΑ ως νόμιμους στόχους». Ο Εμπραχίμ Ατσιτσί (Ebrahim Azizi), ταξίαρχος των IRGC (Φρουροί της Επανάστασης) και επικεφαλής της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας του Κοινοβουλίου, προχώρησε ακόμη περισσότερο με τέτοιες ανόητες και επικίνδυνες δηλώσεις, αναφερόμενος στις πρόσφατες διαμαρτυρίες: «Στο μέλλον, η Ισλαμική Δημοκρατία θα θεωρεί νόμιμη οποιαδήποτε ενέργεια εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του ισραήλ λόγω αυτών των γεγονότων». Εν τω μεταξύ, σύμφωνα με την τελευταία δήλωση του Τραμπ, η Ισλαμική Δημοκρατία έχει ζητήσει την έναρξη διαπραγματεύσεων, ενώ ο Αμπάς Αραγκί (Abbas Araghchi) ανακοίνωσε επίσης τη Δευτέρα 12 Γενάρη ότι «η Ισλαμική Δημοκρατία είναι έτοιμη τόσο για πόλεμο όσο και για διαπραγματεύσεις».
Η πραγματικότητα είναι ότι τόσο οι ισχυρές δυνάμεις και φατρίες εντός της δομής της κυρίαρχης δικτατορίας όσο και οι δυνάμεις που εξαρτώνται από την Αμερική του Τραμπ επιδιώκουν τη συνέχιση κάποιας μορφής δικτατορίας στο Ιράν. Η πρώτη ομάδα επιδιώκει αυτόν τον στόχο είτε μέσω της διατήρησης της υπάρχουσας δομής που επικεντρώνεται στην απόλυτη εξουσία του Ανώτατου Ηγέτη — αν και η διάρκεια ζωής της πλησιάζει γρήγορα στο τέλος της — είτε μέσω περιορισμένων αλλαγών που αποσκοπούν στη διαφύλαξη των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου με κάθε κόστος, διατηρώντας παράλληλα την τρέχουσα πολιτική οικονομία εντός ενός νεοφιλελεύθερου πλαισίου. Η δεύτερη ομάδα προωθεί αυτή την προσέγγιση στο πλαίσιο των στρατηγικών σχεδίων της αυταρχικής και καταπιεστικής κυβέρνησης του Τραμπ, σε συντονισμό με τον πολεμοχαρή Νετανιάχου, με στόχο την αναδιαμόρφωση του γεωπολιτικού χάρτη της περιοχής. Σήμερα, το Ιράν βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των αλλαγών, σε μια κατάσταση πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής αδυναμίας και ευπάθειας.
Όπως κατά τη διάρκεια του περασμένου αιώνα, αυτή είναι μια ακόμη περίπτωση στην οποία η χώρα μας, λόγω της απερισκεψίας των ηγετών της και της αδιαφορίας τους για τη ζωή και τα μέσα διαβίωσης των εργαζομένων, έχει περιπέσει σε αναταραχές και έχει εισέλθει σε μια πορεία αποφασιστικών μετασχηματισμών. Δυστυχώς, αυτή τη φορά — όπως και κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1979 — οι προοδευτικές και εθνικές πολιτικές δυνάμεις δεν διαθέτουν την απαραίτητη ετοιμότητα για αποτελεσματική και πρακτική ενότητα γύρω από ένα κοινό ελάχιστο πρόγραμμα, γεγονός που καθιστά την κατεύθυνση των τρεχουσών εξελίξεων βαθιά ανησυχητική. Για άλλη μια φορά, ορισμένοι κύκλοι προσπαθούν να επιβάλουν έναν «ηγέτη» στο κίνημα από έξω.
Ο κατακερματισμός των προοδευτικών δυνάμεων είναι τέτοιος που μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες, ορισμένες οργανώσεις και άτομα — αντί να επικεντρωθούν στον εποικοδομητικό διάλογο, τον πρακτικό συντονισμό και την αμοιβαία υποστήριξη (συμπεριλαμβανομένης και ειδικά της υποστήριξης σε εξέχουσες δυνάμεις και προσωπικότητες εντός της χώρας, όπως ο Μιρ-Χοσεΐν Μουσαβί (Mir-Hossein Mousavi) ή ο Τατζζάντεχ (Tajzadeh) και οι 17 ακτιβιστές της κοινωνίας των πολιτών που δήλωσαν ότι «η μετάβαση από την Ισλαμική Δημοκρατία είναι ο μόνος τρόπος για να σωθεί το Ιράν») – ασχολούνταν με αφηρημένες συνεντεύξεις και κείμενα που δεν είχαν καμία σχέση με την πραγματικότητα της χώρας και τις εξωτερικές απειλές, επαναπροσδιορίζοντας την «αριστερά» και διευθετώντας λογαριασμούς με τις προοδευτικές δυνάμεις, ενώ το αριστερό κίνημα και το Κόμμα Τουντέχ του Ιράν δέχονταν ταυτόχρονα πιέσεις και επιθέσεις από τον μηχανισμό ασφάλειας–μέσων ενημέρωσης του καθεστώτος και τα μέσα ενημέρωσης που συνδέονται με το στρατόπεδο των Παχλαβί και τις ξένες δυνάμεις. Είναι σαφές ότι αυτός ο κατακερματισμός, οι διχασμοί και η αδράνεια εξυπηρετούν αποτελεσματικά τα συμφέροντα της θεοκρατικής δικτατορίας και των μοναρχικών ρευμάτων.
Το Κόμμα Τουντέχ του Ιράν, μέσω των εκκλήσεων του, των επίσημων εγγράφων του, των άρθρων στο περιοδικό Nameh-ye Mardom και των άμεσων επαφών του με άλλες προοδευτικές και εθνικές δυνάμεις, έχει επανειλημμένα τονίσει την ανάγκη για εποικοδομητικό διάλογο και πρακτική συνεργασία γύρω από ένα ελάχιστο πρόγραμμα στον αγώνα κατά του αυταρχικού καθεστώτος που κυβερνά. Οι προοδευτικές δυνάμεις πρέπει να διαμορφώσουν ένα κοινό πρόγραμμα που να μπορεί να παρουσιαστεί στον λαό και να προετοιμάσουν το κίνημα για να αντιμετωπίσει την τρέχουσα κρίσιμη κατάσταση. Με ένα τέτοιο εργαλείο, υπάρχει ελπίδα ότι οι εξελίξεις μπορούν να κατευθυνθούν προς την εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων και των λαϊκών αιτημάτων. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής αυτή η ευκαιρία δεν έχει αξιοποιηθεί για την οργάνωση ενός ενωμένου και αποτελεσματικού αγώνα ενάντια στη δικτατορία.
Ωστόσο, παρά τις σκληρές συνθήκες που επικρατούν στη χώρα και την αδυναμία των προοδευτικών εθνικών δυνάμεων να επηρεάσουν αποτελεσματικά την πορεία των γεγονότων, πιστεύουμε ότι ο αγώνας κατά της δικτατορίας και η υπεράσπιση της ειρήνης και της εθνικής κυριαρχίας θα συνεχιστούν για αντικειμενικούς και πραγματικούς λόγους. Από τη σκοπιά του Κόμματος Τουντέχ του Ιράν, ένα κοινό πλαίσιο διαλόγου και συμφωνίας μεταξύ των προοδευτικών αριστερών και εθνικών δυνάμεων στο τρέχον στάδιο του αγώνα μπορεί να περιλαμβάνει τους ακόλουθους θεμελιώδεις στόχους:
● Προώθηση της δημιουργίας μιας εθνικής δημοκρατικής κυβέρνησης, με τον πλήρη διαχωρισμό της θρησκείας από το κράτος — συμπεριλαμβανομένων όλων των κυβερνητικών και εκτελεστικών θεσμών, της νομοθεσίας, της δικαιοσύνης και όλων των πτυχών του κοινωνικού σχεδιασμού.
● Πλήρης διακοπή των νεοφιλελεύθερων οικονομικών προγραμμάτων στους βασικούς τομείς της εθνικής οικονομίας.
● Υπεράσπιση της ειρήνης, της εθνικής κυριαρχίας, δέσμευση για την εδαφική ακεραιότητα του Ιράν και αντίθεση σε οποιαδήποτε μορφή ξένης παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν.
● Ελευθερία για όλους τους εργατικούς, πολιτικούς και ιδεολογικούς κρατούμενους.
Η επείγουσα ανάγκη της στιγμής υπαγορεύει ότι, για να σώσουμε τη χώρα από τη δικτατορία, πρέπει να ενώσουμε αμέσως τις δυνάμεις μας και να δράσουμε χωρίς καθυστέρηση.» #
Σημείωση: Στην προσπάθεια να μπορέσουμε να… αποκρυπτογραφήσουμε και να ξεχωρίσουμε τα γεγονότα από τις ψευδείς αφηγήσεις, τις δήθεν «ειδήσεις» που δημιουργούν οι μυστικές υπηρεσίες και τα εξειδικευμένα κέντρα πληροφοριών τους, που μεταδίδουν τα δήθεν ανεξάρτητα δυτικά πρακτορεία ειδήσεων και αναπαράγουν αβλεπτί τα ελεεινά ξεπουλημένα ΜΜ«Ε», έχουμε δυο πολύ καλά βοηθήματα. Τα βιβλία του Άρη Χατζηστεφάνου:
1. Προπαγάνδα και παραπληροφόρηση — Πώς να τις εντοπίζουμε, Έκδοση 01/10/2022, εκδόσεις ΤΟΠΟΣ (ΜΟΤΙΒΟ ΕΚΔΟΤΙΚΗ), ISBN 9789604994328
2. Προπαγάνδα και παραπληροφόρηση στο ίντερνετ, Έκδοση 01/10/2025, εκδόσεις ΤΟΠΟΣ (ΜΟΤΙΒΟ ΕΚΔΟΤΙΚΗ), ISBN 9789604995844.
