Τα ελεεινά δυτικά ΜΜ«Ε» κατακλύζονται αυτές τις μέρες από «ειδήσεις» περί «γενικής εξέγερσης», «εκατομμυρίων διαδηλωτών», «χιλιάδων νεκρών», «σφαγών» και τέτοια. Τα «μαγειρεία ειδήσεων» της Μοσάντ (Ha-Mossad le-Modi’in ule-Tafkidim Meyuhadim) και της CIA (Central Intelligence Agency) δουλεύουν ασταμάτητα. Θέλουν μέσα από μια γυάλα εικονικής πραγματικότητας να καταπιούμε τα ψέματά τους και να κάνουν πάσα, δικαιολογώντας τις απειλές Τραμπ (Donald John Trump, 14/6/1946-) και τα σχέδια του σιωναζιστικού ισραήλ, στην επίθεση στο Ιράν και γενικευμένο πόλεμο στην περιοχή!
Γιατί «βλέπουν» και τα πρωτοσέλιδα της Αθήνας «στοιβαγμένα πτώματα» στην Τεχεράνη, καταστολή του λαού και χιλιάδες νεκρών; Μα γιατί λειτουργούν ακριβώς όπως έκαναν και με την Λιβύη, τη Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, την Παλαιστίνη, τη Νιγηρία, τη Βενεζουέλα κλπ. Μην πιστεύετε τα δυτικά Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης!
Και για να γνωρίζετε τι είναι οι «πηγές» της πληρωμένης ειδησεογραφίας που ανέλαβε να μας «ενημερώνει» για το Ιράν και τον υπόλοιπο κόσμο ρίξτε μια ματιά εδώ.
Εμείς ας δούμε κάποια γεγονότα που έγιναν και κάποια στοιχεία που δεν θα τα δείτε στα ξεπουλημένα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης.
■ Οι Ιρανοί στο πλευρό της ανεξαρτησίας και ακεραιότητας του Ιράν
Εκατομμύρια Ιρανών βρέθηκαν σήμερα Δευτέρα 12 Γενάρη του 2026 (22 Dey, 1404 στο περσικό ημερολόγιο) σε παλλαϊκές φιλοκυβερνητικές συγκεντρώσεις. Οι Ιρανοί συμμετέχουν μαζικά στις πανεθνικές συγκεντρώσεις για να καταδικάσουν τις στημένες ταραχές και την τρομοκρατία. Ιρανοί από όλα τα κοινωνικά στρώματα συμμετέχουν σε πανεθνικές συγκεντρώσεις για να καταδικάσουν τις πρόσφατες ταραχές που υποστηρίχτηκαν από το εξωτερικό, δείχνοντας την ακλόνητη υποστήριξή τους στην ανεξαρτησία της χώρας τους.
Οι συγκεντρώσεις στις περισσότερες επαρχίες, συμπεριλαμβανομένης της Τεχεράνης, ξεκίνησαν στις 2:00 μ.μ. τοπική ώρα τη Δευτέρα. Ωστόσο, σε ορισμένες άλλες επαρχίες, οι συγκεντρώσεις ξεκίνησαν νωρίτερα, στις 9:00 π.μ. και στις 11:00 π.μ. σε δεκάδες άλλες πόλεις έχουν ήδη ξεκινήσει νωρίτερα όπως Isfahan, Kerman, Birjand, Zanjan, Illam, Zahedan, Rasht, Arak, Khorasan Rezavi, Qom, Hamedan, Ardebil, Khurasan, Kohgiluyeh-Boyer Ahmad κλπ.
Πολλά εκατομμύρια Ιρανοί, σε όλες τις πόλεις, από άκρη σε άκρη της χώρας, συμμετείχαν στις αντιαμερικανικές – αντισιωνιστικές διαδηλώσεις, ανταποκρινόμενοι στο χτεσινό κάλεσμα του προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν (Masoud Pezeshkian, 29/9/1954-), για την υποστήριξη της Ισλαμικής Επανάστασης και εναντίον της ξένης παρέμβασης.
Η Τεχεράνη αντιδράει τώρα – η πόλη που υπέστη ζημιές και τραυματίστηκε βαθιά, όπου εκατοντάδες οχήματα κάηκαν, άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί και οικογένειες καταστράφηκαν. Σήμερα, οι δρόμοι αφηγούνται μια διαφορετική ιστορία: ανθεκτικότητα, ενότητα και ανυπακοή στη θέληση των αποικιοκρατών. Μια πόλη που προοριζόταν να καταστραφεί στέκεται σταθερή, πιο δυνατή και πιο δυναμική από πριν, αποδεικνύοντας ότι η καταστροφική επίθεση από τα μέσα δεν μπόρεσε να την σιωπήσει.
Συμμετέχοντες σε πορείες εκατομμυρίων ανθρώπων σε όλες τις επαρχίες του Ιράν φωνάζουν συνθήματα κατά των Ηνωμένων Πολιτειών και του ισραήλ. Φυσικά στα δυτικά «αδέσμευτά» ΜΜ«Ε» δεν πρόκειται να δείτε τέτοιες ειδήσεις και εικόνες, ακριβώς γιατί είναι αληθινές! Όλα τα bots, trolls και οι λογαριασμοί που ισχυρίζονται ότι είναι ουδέτεροι παρέμειναν εντελώς σιωπηλοί και δεν δημοσίευσαν βίντεο ή φωτογραφίες από αυτές τις διαδηλώσεις.
Ξένοι παρατηρητές και ντόπιοι αξιωματούχοι χαρακτήρισαν τις πανεθνικές διαδηλώσεις ως αδιάσειστη απόδειξη ενότητας και αλληλεγγύης απέναντι στα σχέδια του εχθρού να σπείρει χάος και διχασμό μέσω μισθοφόρων και τρομοκρατών.
Καταστηματάρχες πραγματοποίησαν τον περασμένο μήνα ειρηνικές διαμαρτυρίες σε διάφορες πόλεις για οικονομικά ζητήματα, που κυρίως οφείλονται στις σκληρές οικονομικές κυρώσεις που έχει υποστεί η χώρα, αλλά οι διαδηλώσεις οδηγήθηκαν στη βία μετά από δημόσιες δηλώσεις προσωπικοτήτων του αμερικανικού και ισραηλινού καθεστώτος — που ενισχύθηκαν από τα περσικά μέσα που συνδέονται με το ισραήλ — και ενθάρρυναν τον βανδαλισμό και την αναταραχή.
Οι αρχές του ισλαμικού κράτους έχουν αναγνωρίσει τη νομιμότητα των οικονομικών παραπόνων και έχουν δεσμευτεί να τα αντιμετωπίσουν, ενώ παράλληλα καταγγέλλουν τρομοκρατικά στοιχεία που υποστηρίζονται από το εξωτερικό για εκμετάλλευση των προβλημάτων επιβίωσης των ανθρώπων, προβλημάτων που συνδέονται άμεσα με μονομερείς κυρώσεις των ΗΠΑ που στοχεύουν την κεντρική τράπεζα του Ιράν και τις εξαγωγές πετρελαίου. Οι ιρανικές αρχές λένε ότι έχουν ξεκάθαρες αποδείξεις ότι οι δράστες των αναταραχών οργανώνονται και υποστηρίζονται από τις ΗΠΑ και το σιωνιστικό καθεστώς του ισραήλ.
Ο «ειρηνοποιός» πρόεδρος των ΗΠΑ εξέφρασε πρόσφατα την υποστήριξή του στους ταραχοποιούς και προειδοποίησε ότι η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να επιτεθεί στο Ιράν εάν αυτό που αποκάλεσε «ειρηνικούς διαδηλωτές» πληγεί, ενώ ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο (Michael Richard Pompeo, 30/12/1963-) έχει κυκλοφορήσει δηλώσεις που αναφέρονται στην εμπλοκή της Μοσάντ και σε αυτονομιστικά σχέδια(!).
Ο θρησκευτικός ηγέτης της χώρας, Αγιατολάχ Σεγιέντ Αλί Χοσσαϊνί Χαμενεΐ (Sayyid Ali Hosseini Khamenei, 19/4/1939-), σε δηλώσεις του την Παρασκευή, δήλωσε ότι η χώρα «δεν θα υποχωρήσει ενάντια στους βανδάλους», προτρέποντας σε ενότητα ενάντια στον εχθρό.
Ο Αζέρος πολιτικός και καρδιοχειρουργός, Ιρανός πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν, σε τηλεοπτική συνέντευξη την Κυριακή, δήλωσε ότι «το έθνος δεν πρέπει να επιτρέπει στους ταραχοποιούς να υποδαυλίζουν ανασφάλεια στη χώρα», τονίζοντας ότι «η διαμαρτυρία είναι διαφορετική από τις ταραχές». Ο Πεζεσκιάν τόνισε ότι η δολοφονία πολιτών «δεν είναι καθόλου αποδεκτή» και είπε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το ισραήλ εκπαιδεύουν τους ταραχοποιούς και τους υποστηρίζουν.
Ο Πρόεδρος του Κοινοβουλίου Μοχάμαντ-Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ (Mohammad Bagher Ghalibaf, 23/8/1961-) επανέλαβε το ίδιο την Κυριακή, σημειώνοντας ότι «το Ιράν αναγνωρίζει το δικαίωμα του λαού στην ειρηνική διαμαρτυρία, αλλά θα αντιταχθεί σθεναρά στην ένοπλη τρομοκρατία.»
Η ιρανική δικαιοσύνη έχει δεσμευτεί να λάβει αυστηρά μέτρα κατά των εξεγερμένων τρομοκρατών που υποστηρίζονται από το εξωτερικό, δεσμευόμενοι «να μην επιδείξουν καμία επιείκεια απέναντι σε όσους εμπλέκονται σε αιματοχυσία και βανδαλισμούς.»
Οι συμμετέχοντες στις συγκεντρώσεις της Δευτέρας δήλωσαν ότι τάσσονται στο πλευρό της Ιρανικής Δημοκρατίας και δεν θα επιτρέψουν στον εχθρό να σπείρει αστάθεια και να απειλήσει την ανεξαρτησία της χώρας. Πολλοί συμμετέχοντες δήλωσαν ότι οι ανησυχίες που σχετίζονται με την οικονομία και τον πληθωρισμό είναι θεμιτές, αλλά τόνισαν ότι οι λύσεις πρέπει να προέρχονται από το εσωτερικό της χώρας και όχι από εκείνους που έχουν στα χέρια τους το αίμα χιλιάδων Ιρανών. «Απορρίπτουμε οποιαδήποτε εξωτερική παρέμβαση. Αντιμετωπίζουμε οικονομικές δυσκολίες και θα συνεχίσουμε να εγείρουμε τα αιτήματά μας, αλλά δεν θα ανεχθούμε κανέναν από έξω να μας υπαγορεύει οτιδήποτε», δήλωσαν οι διοργανωτές της συγκέντρωσης στην Τεχεράνη.
Ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν Σεγέντ Αμπάς Αραγτσί (Seyyed Abbas Araghchi, 5/12/1962-), δήλωσε σε συνάντηση με ξένους πρέσβεις ότι το Ιράν διαθέτει «πολλά έγγραφα και αποδεικτικά στοιχεία που αποδεικνύουν την εμπλοκή των ΗΠΑ και του ισραήλ» σε αυτό που περιέγραψε ως πρόσφατη τρομοκρατική δραστηριότητα εντός της χώρας.
Ο Δρ Αραγτσί δήλωσε ότι ο πρώην αξιωματούχος των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο παραδέχτηκε ότι πράκτορες της Μοσάντ συμμετείχαν μαζί με αυτούς που ο ίδιος αποκάλεσε «ταραξίες», προσθέτοντας ότι η Τεχεράνη θα συνεχίσει να ασχολείται με το θέμα και θα λογοδοτήσουν όσοι με τις δηλώσεις τους «συνέβαλαν στην αύξηση των θυμάτων». Κατηγόρησε τις δυτικές κυβερνήσεις ότι καταδίκασαν την ιρανική αστυνομία αντί για τους τρομοκράτες, λέγοντας ότι οι ίδιες χώρες δεν καταδίκασαν τις μαζικές θανάτους αμάχων στη Γάζα ή τη δολοφονία Ιρανών πολιτών, ενώ τώρα «υποστηρίζουν τρομοκράτες στο Ιράν».
■ Ας προσπαθήσουμε μια μικρή αποκρυπτογράφηση
Οι μυστικές μονάδες της σιωνιστικής Μοσάντ και της αμερικανικής CIA, διαθέτοντας πακτωλό χρημάτων και τεράστιες ποσότητες πολεμικών όπλων, έχουν λειτουργήσει ενεργά στην Τεχεράνη και σε αρκετές άλλες ιρανικές πόλεις τις τελευταίες εβδομάδες, βάζοντας φωτιά σε σταθμούς λεωφορείων, καταστήματα, τζαμιά, τράπεζες, ιατρικά κέντρα και κλινικές.
Εξοπλισμένοι από το ισραήλ με πολεμικά όπλα, ντρόουνς και με κοκτέιλ μολότοφ, αυτοί οι «αυθόρμητα» εξεγερμένοι, τρομοκράτησαν απλούς ανθρώπους στους δρόμους και δεν λυπήθηκαν ούτε τις γυναίκες και τα παιδιά. Ένα τρίχρονο κορίτσι, η Μελενάι (Melenai), σκοτώθηκε από ένοπλους εξεγερμένους στην επαρχία Κερμανσάχ (Kermânšâh) του δυτικού Ιράν. Μια νεαρή νοσοκόμα κάηκε ζωντανή στην πόλη Καράτζ (Karaj) αφού η κλινική της πυρπολήθηκε από εξεγερμένους. Πολλά μέλη του προσωπικού ασφαλείας πυροβολήθηκαν στο κεφάλι από ελεύθερους σκοπευτές, που προφανώς είχαν εξοπλιστεί και εκπαιδευτεί για τη δουλειά αυτή από ξένες μυστικές υπηρεσίες και πράκτορες. Αυτό δεν ήταν ούτε τυχαίο ούτε αυθόρμητο, όπως πολλοί θα ήθελαν να πιστεύουν.
Ότι ξεκίνησε ως ειρηνική οικονομική διαμαρτυρία στο Ιράν αξιοποιήθηκε από οργανωμένους ταραξίες, κλιμακώνοντας σε συντονισμένη βία και καταστροφή. Ήταν ένα σχολαστικά σχεδιασμένο έργο για την υποδαύλιση χάους εντός του Ιράν, συνεχίζοντας από εκεί που σταμάτησαν τον Ιούνη, αφού οι Δυτικοί υπέστησαν μια ταπεινωτική ήττα από το Ιράν και τις ένοπλες δυνάμεις του.
Αυτό που έκανε ο 12ήμερος πόλεμος ήταν να ενισχύσει την ενότητα εντός του Ιράν ενάντια σε έναν εχθρό που δεν κάνει διακρίσεις μεταξύ των Ιρανών, ξεπερνώντας πολιτικές, ιδεολογικές, ακόμη και θρησκευτικές γραμμές. Περισσότεροι από 1.000 άνθρωποι που σκοτώθηκαν στον επιβληθέντα 12ήμερο πόλεμο προέρχονταν από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, από απλούς πολίτες έως πυρηνικούς επιστήμονες και στρατιωτικούς διοικητές.
Η παράνομη και αδικαιολόγητη επιθετικότητα κατά του ιρανικού έθνους έφερε τη σαφή σφραγίδα του Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος πρόσφατα ορκίστηκε να «έρθει στη διάσωση» των Ιρανών «διαδηλωτών».
Ο γιος του έκπτωτου λαομίσητου Ιρανού μονάρχη — τον οποίο οι Αμερικάνοι ξέθαψαν από τη μούχλα της ιστορικής αφάνειας —, ο οποίος είναι μισητός τόσο στο Ιράν όσο και σε ολόκληρη την Ιρανική διασπορά, ήταν μεταξύ εκείνων των «πωλητών» που υποστήριξαν ανοιχτά και χωρίς δικαιολογίες την ισραηλινο-αμερικανική επιθετικότητα κατά του Ιράν. Της χώρας που ισχυρίζεται ότι είναι δική του και της χώρας που θέλει να «απελευθερώσει» από τους μουλάδες. Ο ίδιος γιόρταζε με πολεμικά γεράκια στην Ουάσινγκτον, ενώ οι Ιρανοί έθαβαν τους νεκρούς τους. Είναι ο ίδιος άνθρωπος που συνάντησε με ενθουσιασμό τον καταζητούμενο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ακροδεξιό ισφαηλινό πρωθυπουργό Μπέντζαμιν Νετανιάχου στο Τελ Αβίβ και είχε μυστικές συνομιλίες μαζί του.
Αυτό που είδαμε στην Τεχεράνη και σε ορισμένες άλλες πόλεις τις τελευταίες μέρες, ήταν η συνέχεια αυτού που είδαμε τον Ιούνη — σε διαφορετική μορφή αυτή τη φορά. Ξεκάθαρα δεν επρόκειτο για «διαμαρτυρίες» για οικονομικά αιτήματα που σχετίζονται με την υποτίμηση του ριάλ (IRR), που είναι δικαιολογημένο αίτημα και αναγνωρίζεται και από την ιρανική ηγεσία. Αυτές ήταν οργανωμένες ταραχές, κατευθείαν από το ισραηλινο-αμερικανικό εγχειρίδιο «αλλαγής καθεστώτος» για το Ιράν, ένα εγχειρίδιο που έχουν επιχειρήσει να υλοποιήσουν άπειρες φορές κι έχει αποτύχει άπειρες φορές από το 1979 μέχρι σήμερα.
Η δολοφονία του τρίχρονου κοριτσιού στο Κερμανσάχ δεν μπορεί να περιγραφεί ως «διαμαρτυρία» για οικονομικά δεινά. Το κοριτσάκι δεν είχε κάνει τίποτα για να αξίζει έναν τόσο οδυνηρό και τραγικό θάνατο. Έγραψε χαρακτηριστικά ένας ανεξάρτητος δυτικός παρατηρητής, αναφερόμενος στην εν ψυχρώ δολοφονία της μικρής Ιρανής: «Αυτοί δεν είναι διαδηλωτές — είναι τρομοκράτες εκπαιδευμένοι να δημιουργήσουν χάος στο Ιράν.»
Ένα άλλο συγκλονιστικό περιστατικό αναφέρθηκε από το Καράτζ, μια πόλη κοντά στην Τεχεράνη, όπου μια νεαρή υγειονομικός και μητέρα ενός τρίχρονου κοριτσιού κάηκε ζωντανή από ένα ένοπλο πλήθος ταραχοποιών. Φρόντιζε ασθενείς στην κλινική όπου εργαζόταν, όταν οι τρομοκράτες περικύκλωσαν την εγκατάσταση και πέταξαν βόμβες μολότοφ μέσα, προκαλώντας μια τεράστια πυρκαγιά. Μη μπορώντας να ξεφύγει, κάηκε ζωντανή μέσα. Αυτά τα περιστατικά φέρουν το σήμα κατατεθέν της ισραηλινο-αμερικανικής τρομοκρατίας κατά του Ιράν — τρομοκρατίας που είδαμε τον Ιούνη και τρομοκρατίας που έχει λάβει πολλές μορφές τα τελευταία 46 χρόνια.
Τα δυτικά μέσα αντι-ιρανικής προπαγάνδας καθοδηγούμενα από ειδικά κέντρα πληροφοριών και δημιουργίας «ειδήσεων» της Μοσάντ, έχουν πλασάρει αυτές τις ταραχές διαφορετικά για να ενισχύσουν τις δικές τους διαστρεβλωμένες αφηγήσεις και να επηρεάσουν την κοινή γνώμη στη Δύση, όπως έκαναν άλλωστε και στον 12ήμερο πόλεμο.
Αλλά ο όγκος των αντιδράσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι πορείες συμπαράστασης προς τον λαό του Ιράν σε διάφορες πόλεις της Δύσης, υποδηλώνουν ότι η διαστρέβλωση των γεγονότων τους δεν θα λειτουργήσει αυτή τη φορά, τουλάχιστον έτσι όπως θα ήθελαν. Δεν πρόκειται πλέον για την οικονομία ή τον πληθωρισμό. Είναι ένα σχέδιο καταστροφής της χώρας και υποδούλωσης της στα ιμπεριαλιστικά κέντρα της δύσης.
Όπως είπαμε η επιδείνωση των οικονομικών συνθηκών στο Ιράν είναι αποτέλεσμα άδικων και εξουθενωτικών κυρώσεων που επιβλήθηκαν από τις Ηνωμένες Πολιτείες και άλλες δυτικές χώρες με προσχήματα που αψηφούν τη λογική. Αυτές οι χιλιάδες κυρώσεις, που περιγράφονται καλύτερα ως οικονομική τρομοκρατία, έχουν ήδη στοιχίσει δεκάδες χιλιάδες ζωές όλα αυτά τα χρόνια. Ωστόσο, το ιρανικό έθνος αρνήθηκε να παραδοθεί ή να υποταχθεί στον καταναγκασμό και την αποικιοκρατία.
Η επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης έχει σκόπιμα σχεδιαστεί από τις δυτικές δυνάμεις για να εγκαταστήσουν ένα ελεγχόμενο «καθεστώς» στην Τεχεράνη, που θα είναι υποταγμένο στην Ουάσιγκτον και φιλικό και συνεργάσιμο με το παράνομο σιωνιστικό καθεστώς του Τελ Αβίβ. Αυτός ο στόχος, ωστόσο, δεν έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα για προφανείς λόγους.
Πιο πρόσφατα, επέβαλαν πόλεμο στο ιρανικό έθνος για να επιτύχουν τον ίδιο στόχο και απέτυχαν για άλλη μια φορά. Όσο περισσότεροι Ιρανοί στριμώχνονται στη γωνία, τόσο περισσότερο γίνονται ισχυρότεροι και ενωμένοι.
Οι Ιρανοί γνωρίζουν ποιοι είναι οι καλοθελητές τους. Ξέρουν ποιος είναι ο εχθρός. Και ελπίζουμε ότι δεν θα πέσουν στην φαύλη παγίδα που τους έχουν στήσει. Το έχουμε δει αυτό να το επιχειρούν επανειλημμένα από το 1979 και μετά, όταν ανατράπηκε η λαομίσητη δικτατορία του Σάχη.
Όπως δήλωσε ξεκάθαρα και κατηγορηματικά ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Σεγέντ Αλί Χαμενεΐ, σε πρόσφατη ομιλία του: «οι ειρηνικές διαμαρτυρίες είναι νόμιμες και οι αρχές πρέπει να ακούσουν τα αιτήματα των εμπόρων και να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες τους σχετικά με τις διακυμάνσεις των τιμών. Ωστόσο, το Ιράν θα σταθεί σθεναρά ενάντια στον βανδαλισμό και τις αναταραχές που υποστηρίζονται από το εξωτερικό και δεν θα υποχωρήσει απέναντι σε όσους ενεργούν για να κερδίσουν την εύνοια του προέδρου των ΗΠΑ. Υπάρχουν άνθρωποι των οποίων η δουλειά είναι η καταστροφή. Τα τελευταία βράδια στην Τεχεράνη, και σε ορισμένες άλλες πόλεις, ομάδες βανδάλων ήρθαν εξοπλισμένες και κατέστρεψαν κτίρια που ανήκουν στη χώρα τους», είπε την Παρασκευή, κατά τη διάρκεια συνάντησης με τις οικογένειες των σκοτωμένων από τους τρομοκράτες «διαδηλωτές».
Αυτό ακριβώς είναι το θέμα. Οι διαδηλωτές δεν καίνε σκόπιμα δημόσια περιουσία, δεν καταστρέφουν τζαμιά, δεν βανδαλίζουν κοινωνικά ιδρύματα και ιατρικά κέντρα, δεν σκοτώνουν συμπολίτες και δεν γίνονται πιόνια στα χέρια των εχθρών της χώρας.
Από την Παρασκευή, μαζικές πορείες έχουν πραγματοποιηθεί στην Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις, με ανθρώπους να καταδικάζουν τις ταραχές που υποστηρίζονται από το εξωτερικό και όσους βρίσκονται πίσω από αυτές. Αναγνωρίζοντας τη δύσκολη οικονομική κατάσταση, οι διαδηλωτές έχουν καταστήσει σαφές ότι το ιρανικό έθνος αρνείται να χειραγωγηθεί από εκείνους που έχουν στα χέρια τους το αίμα περισσότερων από χιλίων Ιρανών που σκοτώθηκαν στον 12ήμερο πόλεμο.
Οι ομιλητές στην τεράστια συγκέντρωση της Τεχεράνης, υπενθύμισαν στον Τραμπ ότι η νεαρή γυναίκα που σκοτώθηκε από την αντιμεταναστευτική αστυνομία στη Μινεάπολη πριν από λίγες ημέρες δεν έφερε πυροβόλα όπλα. Ωστόσο, ο μεγαλομανής πρόεδρος των ΗΠΑ υποστήριξε τους δολοφόνους του ICE και κατηγόρησε το θύμα. Μήπως πριν ισχυριστεί ότι «έρχεται να σώσει» τον Ιρανικό λαό, πρέπει να διασφαλίσει τη δικαιοσύνη για την Αμερικανίδα που σκοτώθηκε μέρα μεσημέρι χωρίς να έχει κάνει κανένα έγκλημα;
Ιρανοί αξιωματούχοι ασφαλείας αναφέρουν ότι περισσότερα από 200 άτομα που υποκινούσαν τις καταστροφές έχουν συλληφθεί σε αρκετές επαρχίες, ενώ ανώτεροι αξιωματούχοι επικαλέστηκαν ξένη εμπλοκή, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών και του ισραήλ, για τη μετατροπή των οικονομικών διαμαρτυριών σε βίαιες ταραχές.
Σε πρόσφατες αναφορές Ιρανών αξιωματούχων, η ζημιά από τις ταραχές έχει αποτιμηθεί σε δεκάδες τρισεκατομμύρια ιρανικά Ριάλ. Για παράδειγμα, οι τοπικές αρχές σε πόλεις όπως το Μασχάντ ανέφεραν ζημιές της τάξης των περίπου 10 τρισεκατομμυρίων Ριάλ μόνο για τις μεταφορές και τις δημοτικές υπηρεσίες. Και άλλες επαρχίες ανέφεραν σημαντική καταστροφή λεωφορείων, πυροσβεστικών οχημάτων, ασθενοφόρων και δημόσιων εγκαταστάσεων. Συγκεντρώνοντας τις ζημιές σε πολλές πόλεις, οι εκτιμήσεις υπολογίζουν τη συνολική ζημιά στο εύρος περίπου 50-60 τρισεκατομμυρίων ιρανικών Ριάλ ή και περισσότερων. Αναζητητές ελευθερίας; Εραστές του Ιράν; Ασφυξία από τον πληθωρισμό; Όχι, είναι ξεκάθαρα υποκινούμενοι από ξένες δυνάμεις τρομοκράτες.
Και για να μην ξεχνιόμαστε — και για να σφίγγουν και κάποιοι κώλοι—, το Ιρανικό Κοινοβούλιο αποφάσισε, όπως ανακοίνωσε ο Πρόεδρος του Μοχάμαντ-Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ: «Σε οποιαδήποτε ενέργεια κατά του Ιράν, όλη η επικράτεια του ισραήλ, όλες οι Αμερικανικές εγκαταστάσεις και βάσεις στην περιοχή, όλα τα πολεμικά πλοία τους, θα αποτελούν νόμιμους πολεμικούς στόχους του Ιράν!»
■ Ιράν, Κίνα και η γεωπολιτική των ενεργειακών πόρων
Μπορεί η αποσταθεροποίηση της Τεχεράνης να γίνει πλήγμα για το Πεκίνο; Παίζει πραγματικά η Κίνα ενεργό ρόλο στο ιρανικό πρόγραμμα ανανέωσης του βαλλιστικού οπλοστασίου όπως υποστηρίζουν οι δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών;
Μια τέτοια υποστήριξη δεν αποκλείεται, κυρίως λόγω της βαθιάς οικονομικής συμβίωσης των δύο χωρών. Το Πεκίνο αποτελεί τον μεγαλύτερο αγοραστή ιρανικού πετρελαίου, χρησιμοποιώντας παράλληλα ένα πολύπλοκο σύστημα μεσολαβητικών και μη κανονικών εμπορικών καναλιών που κρατούν αυτές τις συναλλαγές μακριά από τα μάτια του κοινού και, κατά συνέπεια, μακριά από τις αμερικανικές κυρώσεις.
Για το Ιράν, μια τέτοια συμφωνία αποτελεί κεντρικό μηχανισμό σταθεροποίησης της ήδη δύσκολης οικονομικής κατάστασης.
Για την Κίνα — τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, αλλά και μια χώρα που δεν μπορεί να καλύψει την ενεργειακή της κατανάλωση με τα δικά της αποθέματα — ένα τέτοιο κανάλι προμήθειας φθηνών ενεργειακών πόρων είναι εξίσου κρίσιμο. Ιδιαίτερα καθώς το ιρανικό πετρέλαιο, σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις, αποτελεί μεταξύ 10% και 17% του συνολικού κινεζικού εισαγωγικού όγκου.
Γι’ αυτό, η σταθερότητα της Ισλαμικής Δημοκρατίας αποτελεί σημαντικό στοιχείο ενεργειακής ασφάλειας της Κίνας και εξηγεί γιατί το Πεκίνο ενδιαφέρεται για την ενίσχυση των αμυντικών δυνατοτήτων της Τεχεράνης — ειδικά στη σημερινή περίοδο επιταχυνόμενης επέκτασης των δικών του στρατηγικών αποθεμάτων.
Μπορούμε να δούμε τις συνέπειες μιας πιθανής αποσταθεροποίησης του Ιράν στην κινεζική οικονομία και από το παράδειγμα της Βενεζουέλας — παρόλο που το πετρέλαιο από τη νότια αμερικανική δημοκρατία αποτελούσε μόλις το 4,5% των κινεζικών εισαγωγών μέσω θαλάσσης. Οι ενεργειακοί γίγαντες της Κίνας, οι εταιρείες CNPC και Sinopec, με πολυετείς επενδύσεις έχουν εξασφαλίσει τον έλεγχο συνολικών αποθεμάτων 4,4 δισεκατομμυρίων βαρελιών από το έδαφος της Βενεζουέλας — αποθέματα των οποίων το μέλλον αυτή τη στιγμή είναι, τουλάχιστον, αβέβαιο.
Για το Πεκίνο, η πιθανή διακοπή του ιρανικού καναλιού δεν θα ήταν απλώς μια οικονομική ενόχληση, αλλά στρατηγικό πλήγμα. Η απώλεια μιας φθηνής και σταθερής πηγής πετρελαίου θα σήμαινε επιβράδυνση της αναπλήρωσης των αποθεμάτων και μεγαλύτερη έκθεση σε εξωτερικές πιέσεις — σε μια στιγμή που η παγκόσμια ενεργειακή αγορά γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτη.
Να σημειώσουμε εδώ, ότι κατά τη διάρκεια, των οργανωμένων από τις ξένες μυστικές υπηρεσίες, «διαμαρτυριών» η Ιρανική ηγεσία έκλεισε την πρόσβαση στο ίντερνετ. Επειδή αυτό ήταν αναμενόμενο, η Μοσάντ είχε προμηθεύσει τις τελευταίες εβδομάδες σε Ιρανούς αντικαθεστωτικούς και πράκτορές της τεράστιο αριθμό δεκτών επικοινωνίας starlink για να τους δίνει οδηγίες. Η Ιρανική ηγεσία ζήτησε τη βοήθεια της Κίνας για την αντιμετώπιση του προβλήματος, η οποία ανταποκρίθηκε άμεσε και «φίμωσε» περισσότερους από το 95% των δεκτών του starlink που στάλθηκαν στο Ιράν.
■ Η ιστορία του Ιράν είναι εξαιρετικά διδακτική
Ας δούμε λίγα ιστορικά στοιχεία για να κατανοήσουμε τι γίνεται στην ιστορική αυτή περιοχή του κόσμου, που δεν συμβαδίζει με τα δικά μας δεδομένα, τις δικές μας αποκρυσταλλώσεις και τις δικές μας έννοιες που θεωρούμε δεδομένες. Αναφερόμαστε στην περιοχή της Γεωργικής Επανάστασης στην «Εύφορη Ημισέληνο», όπου ο άνθρωπος ξεκίνησε την καλλιέργεια φυτών και εξημέρωση ζώων, μεταβαίνοντας από τη νομαδική ζωή στη γεωργική παραγωγή, ένα τεράστιο άλμα για την ανθρωπότητα, που συνέβη σε διάφορα σημεία αυτής της περιοχής, από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Μεσοποταμία.
Η ιστορία του τόπου είναι συνδυασμένη με τον Περσικό πολιτισμό, που πηγάζει από την αρχαία Περσία από το 550 π.Χ. και μετά, και είναι ένας πανάρχαιος και επιδραστικός πολιτισμός με πλούσια πνευματική, επιστημονική και καλλιτεχνική κληρονομιά, γνωστός για την εκλεκτική του φύση, την επιρροή του σε ολόκληρο τον κόσμο. Γνωστός για την ικανότητά του να ενσωματώνει άλλες εθνοτικές ομάδες, διατηρώντας τη μακροχρόνια πολιτιστική του ταυτότητα. Μια αδιάλειπτη συνέχεια αυτοκρατοριών, από τους Αχαιμενίδες και τους Σασσανίδες, την ισλαμική κατάκτηση και τις μογγολικές εισβολές, μέχρι την άνοδο δυναστειών όπως οι Σαφαβίδες και οι Κατζάρ, οι οποίοι σταδιακά παραχώρησαν δικαιώματα στους ξένους, επιτρέποντας στη Βρετανία και τη Ρωσία να ασκήσουν κυρίαρχη επιρροή στην περιοχή.
Μέχρι το τέλος του 19ου αιώνα, το Ιράν ήταν αποικία της Μεγάλης Βρετανίας. Οι πόροι, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι σιδηρόδρομοι, οι τράπεζες και ούτω καθεξής ήταν όλα Βρετανικά. Οι Βρετανοί κρατούσαν και στήριξαν την αυτοκρατορία του Σάχη για το πορτοφόλι. Εάν οδηγείτε μόνοι σας μία Rolls-Royce και πίνετε Veuve Clicquot, δεν έχει σημασία για σας το πώς ζουν οι άνθρωποι εκεί γύρω σας. Ειδικά αν οι άνθρωποι είναι σκουρόχρωμοι, αμόρφωτοι και θρησκευόμενοι. Μια μικρή φεουδαρχική ελίτ σπούδαζε σε ευρωπαϊκά πανεπιστήμια, φορούσε Ευρωπαϊκά φορέματα και έπινε αλκοόλ.
Η Βρετανική αποικιοκρατία συνεχίστηκε ειδικά μετά την ανακάλυψη πετρελαίου, οδηγώντας τελικά στην προσπάθεια της Αγγλοπερσικής Συμφωνίας του 1919 και την τελική ανάληψη της εξουσίας από τον Ρεζά Σαχ Παχλαβί (Reza Pahlavi, 15/3/1878-26/7/1944) το 1921. Νωρίτερα στο βόρειο Ιράν υπήρχε η Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Γκιλάν (1920-1921) που πνίγηκε στο αίμα από τον Ρεζά Σαχ, ο οποίος ανέβηκε στην εξουσία με στρατιωτικό πραξικόπημα το 1921. Η εμφάνιση της πετρελαϊκής βιομηχανίας δεν άλλαξε την κατάσταση: ειδικευμένοι μηχανικοί ήρθαν από την Αγγλία, δεν υπήρχαν ντόπιοι, δεν χρειάζονταν, δεν εκπαιδεύονταν — επομένως, δεν χρειαζόταν και η εκπαίδευση. Ο γιος του Ρεζά Σαχ Παχλαβί, ο μισητός Σάχης Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί (Mohammad Reza Pahlavi, 26/10/1919-27/7/1980) παρέδωσε το πετρέλαιο της χώρας στις πολυεθνικές, μετατρέποντας το Ιράν σε αμερικανικό προτεκτοράτο.
Μήπως εκτός από τη θρησκεία, πρέπει να εξηγήσουμε κι εμείς με κάποιο τρόπο στους ανθρώπους γιατί λιμοκτονούσαν και ζούσαν τη σύντομη ζωή τους σε παραγκουπόλεις, ενώ ο Σάχης και οι στρατηγοί του είχαν τα παιδιά τους μέσα στο χρυσάφι και τις ατέλειωτες απολαύσεις; Η θρησκεία όμως είναι πολύ καλή στο να δικαιολογεί τέτοια πράγματα.
Οι παγκόσμιοι πόλεμοι και τα πραξικοπήματα των παλατιών άλλαξαν ελάχιστα αυτήν τη δομή, εκτός από το ότι το Ηνωμένο Βασίλειο έδωσε τη θέση του στις ΗΠΑ. Ή μάλλον όχι, πραγματοποιήθηκαν κάποιες μεταρρυθμίσεις. Έγινε δυνατό να πειστούν οι δυτικοί αποικιοκράτες να αφήσουν λίγο περισσότερα χρήματα στη χώρα, να προσλάβουν λίγους περισσότερους ντόπιους, να διδάξουν σε κάποιον κάτι· αλλά αργά, πολύ αργά, ειδικά σε σύγκριση με το πλαίσιο της ταχείας ανάπτυξης των κυρίαρχων οικονομιών. Είναι σαφές ότι εάν εκείνοι που αναπτύσσονται με ρυθμό Χ σας επιτρέπουν να αναπτύσσεσθε με ρυθμό Χ:10, τότε είστε ακριβώς δέκα φορές πίσω. Να μην ξεχάσουμε σε αυτό το σημείο να στείλουμε θερμούς χαιρετισμούς στους υποστηρικτές των σταδιακών αλλαγών — έτσι ώστε να μην χρειάζεται καμία από τις επαναστάσεις…
Αλλά στα μέσα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, το πράγμα είχε αλλάξει: τόσο το διεθνές παζάρι για το πετρέλαιο όσο και η ιρανική αστική τάξη, που είχε μεγαλώσει και ενισχυθεί και χρειαζόταν το μερίδιό της στην πίτα, τόσο οικονομικά όσο και πολιτικά. Δεδομένου ότι κανείς δεν ήθελε να της δώσει τίποτα εθελοντικά, χρειαζόταν μια επανάσταση.
Το 1946, οι εργάτες στις πετρελαιοβιομηχανίες του Κουζεστάν (Khuzestan) ηγήθηκαν της μεγαλύτερης βιομηχανικής απεργίας στην ιστορία της Μέσης Ανατολής. Το Κεντρικό Συμβούλιο των Ιρανικών Συνδικάτων μετατράπηκε στη μεγαλύτερη εργατική Ομοσπονδία. Το 1951, το λαϊκό κίνημα υπό την ηγεσία του χαρισματικού ηγέτη και πρωθυπουργού Μοχάμεντ Μοσαντέκ (Mohammad Mosaddegh, 16/6/1882-5/3/1957) του ριζοσπαστικού «Εθνικού Μετώπου» (Jebhe-ye Melli-ye Irân) εθνικοποίησε την πετρελαιοβιομηχανία και έδιωξε τους Βρετανούς αποικιοκράτες. Ο άλλοτε «πανίσχυρος» Σάχης Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί το 1953.
Όμως το Ιράν ήταν μια μεγάλη πετρελαιοπαραγωγός χώρα και μεγάλης στρατηγικής σημασίας για να την αφήσουν μόνη της. Οι Αμερικάνοι σε συνεργασία με τους Βρετανούς οργάνωσαν πραξικόπημα και επανέφεραν το Σάχη στην εξουσία. Με την υποστήριξη της CIA, το 1956 δημιουργήθηκε η φοβερή μυστική αστυνομία Σαβάκ (Εθνικός Οργανισμός για την Ασφάλεια και την Πληροφόρηση, Sāzemān-e Ettelā’āt va Amniyat-e Keshvar) που αριθμούσε πάνω από 65.000 άνδρες και ήταν γνωστή για τις μεθόδους βασανισμών και τρομοκρατίας που χρησιμοποιούσε, για τις φρικαλεότητες της σε βάρος του λαού. Το 1963 έγινε μια νέα λαϊκή εξέγερση, κατά τη διάρκεια της οποίας χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και ο θρησκευτικός ηγέτης Αγιατολάχ Ρουχολάχ Μουσαβί Χομεϊνί (Ruhollah Musavi Khomeini, 17/5/1900-3/6/1989) εξορίστηκε το 1964 αρχικά στην Τουρκία και μετά στο Ιράκ.
Η τεράστια διαδήλωση του λαού της 8ης Σεπτέμβρη 1978 πνίγηκε στο αίμα από το στρατό του Σάχη κι έμεινε στην ιστορία σαν «Μαύρη Παρασκευή». Στα τέλη του 1978, η CIA έκανε την εκτίμηση ότι ο Σάχης θα διατηρούσε την εξουσία τουλάχιστον για την επόμενη δεκαετία. Η οικονομία όμως της χώρας βρισκόταν σε κρίση, η τιμή του πετρελαίου είχε κατρακυλήσει και ο πληθωρισμός κάλπαζε ανεξέλεγκτος. Τα μέτρα λιτότητας προκάλεσαν άνοδο της ανεργίας, ενώ οι εργαζόμενοι ζούσαν σε άθλιες συνθήκες. Ξέσπασε ένα νέο κύμα διαμαρτυριών στα εργοστάσια, στα τζαμιά, στα πανεπιστήμια, παντού. Τα αιτήματα γρήγορα επεκτάθηκαν από τους μισθούς και τις θέσεις εργασίας στα δημοκρατικά δικαιώματα: «Θάνατος στο Σάχη», «Εκδίκηση στους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές» και… «Σοσιαλιστική Δημοκρατία με βάση το Ισλάμ»!
Το μόνο πανό κάτω από το οποίο θα μπορούσε να συμβεί κάτι ήταν το Ισλάμ, επειδή οι μεγάλες μάζες του λαού, στο μεσαιωνικό, ακόμη και προ—εθνικό επίπεδο ανάπτυξής τους, δεν ήξεραν τίποτα άλλο. Με όλες τις πολιτικές οργανώσεις και τα κόμματα να έχουν απαγορευτεί από τον Σάχη, όσοι ήταν ενάντια στο καθεστώς άρχισαν να μαζεύονται στα τζαμιά. Ο κλήρος είχε ένα καλά οργανωμένο δίκτυο, με 10.000 τζαμιά, 180.000 μέλη, 90.000 μουλάδες (απλούς παπάδες) και 50 Αγιατολάχ (αρχιερείς). Γύρω από τα τζαμιά δημιουργήθηκαν κοινωνικά κέντρα, τα οποία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο, παρέχοντας υποστήριξη και τροφή στους φτωχούς αγρότες που είχαν χάσει τη γη τους και κατέκλυζαν τις πόλεις. Σε ολόκληρη τη χώρα, οι εργάτες είχαν αρχίσει να παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους, καταλαμβάνοντας τους εργασιακούς τους χώρους και οργανώνοντας απεργιακές επιτροπές.
■ Η Επανάσταση του 1979 – Ισλαμική ή εργατική επανάσταση;
Τον Φλεβάρη του 1979 έγινε στο Ιράν μια μεγάλη λαϊκή-εργατική επανάσταση. Η μισητή μοναρχική δικτατορία του Σάχη ανατράπηκε μετά από γενική απεργία, με πυρήνα τους εργαζόμενους στις πετρελαιοβιομηχανίες. Εκατομμύρια διαδηλωτές βρέθηκαν στους δρόμους στην Τεχεράνη και άλλες πόλεις. Πρωταγωνιστές της επανάστασης ήταν:
– το Κομμουνιστικό Κόμμα του Ιράν γνωστό ως «Τουντέχ» (Tudeh Party of Iran) που ήταν το μαζικότερο της Μέσης Ανατολής με εκατομμύρια μέλη,
-η «Επαναστατική Οργάνωση» (Revolutionary Organization of Iran), μαοϊκή οργάνωση που προέκυψε από τη διάσπασή του Τουντέχ το 1966,
– οι αριστεροί αντάρτες «Φενταγίν» (Fedayeen), μια πολύ μαζική νεολαιίστικη οργάνωση ένοπλης πάλης, με 150 γραφεία σε όλη τη χώρα,
και ακολουθούσαν:
– οι «Αγωνιστές του Λαού» (Fighters of the Iranian People), που ήταν Μουτζαχεντίν με ισλαμική-μαρξιστική φιλοσοφία,
– το κίνημα Peykar (Organization of Struggle for the Emancipation of the Working Class), που ήταν πρώην μαρξιστική τάση των Μουτζαχεντίν,
– και άλλες μικρότερες οργανώσεις όπως το Rah-e-Kargar, το OCU, οι Τροτσκιστές και οι Ranjabaran. Αυτό το οργανωμένο μαζικό κίνημα έβαλε τέλος στην αιματοβαμμένη δυναστεία Παχλαβί. Σε ολόκληρη τη χώρα, οι εργάτες είχαν αρχίσει να παίρνουν τα πράγματα στα χέρια τους, καταλαμβάνοντας τους εργασιακούς τους χώρους και οργανώνοντας απεργιακές επιτροπές.
Ο Αγιατολάχ Χομεϊνί επιστρέφει από την εξορία την 1η Φλεβάρη του 1979, με πέντε εκατομμύρια ανθρώπους να ζητωκραυγάζουν για την επιστροφή του. Ως ο πνευματικός ηγέτης όλων των Σιιτών και καθοδηγώντας έναν μαχητικό κλήρο από τον χώρο των φονταμενταλιστών κληρικών που είχε ξεκάθαρα πολιτικά αιτήματα, ο Χομεϊνί κατάφερε να τεθεί επικεφαλής της επανάστασης, με το νεοϊδρυθέν «Ισλαμικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα» (Islamic Republican Party) του. Ο Μεχντί Μπαζαργκάν (Mehdi Bazargan, 1/9/1907-20/1/1995), ηγέτης του φιλελεύθερου, αστικού κόμματος «Κίνημα Ελευθερίας του Ιράν» (Nahżat-e āzādi-e Irān) ονομάστηκε πρωθυπουργός για λίγους μήνες και με τη στήριξη του Τουντέχ.
Ο Χομεϊνί επιστρέφοντας στο Ιράν, ανακοίνωσε τη δημιουργία μιας «κυβέρνησης του λαού». Έτσι, είχαμε μια δυαδική εξουσία, μοιρασμένη ανάμεσα στα εργατικά συμβούλια (Shoras) και την κεντρική εξουσία. Από τη μία είχαμε την εξουσία των εργατικών συμβουλίων και από την άλλη, την αστική εξουσία. Οι αντιδραστικοί μουλάδες είχαν υπηρετήσει για αιώνες την ταξική καταπίεση και δεν είχαν σκοπό να αλλάξουν τις παραδόσεις τους. Ο Χομεϊνί υποχρεώθηκε να υιοθετήσει ριζοσπαστική αριστερή φρασεολογία και αντιιμπεριαλιστική αντιαμερικανική στάση. Πήρε φιλολαϊκά μέτρα, όπως δωρεάν μετακινήσεις, δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και η επιδότηση στα είδη πρώτης ανάγκης. Όμως τον Μάρτη, οι γυναίκες υποχρεώθηκαν να φοράνε μαντίλες, και αντέδρασαν με μαζικές διαδηλώσεις. Τον Απρίλη, ο Χομεϊνί κατάφερε να κερδίσει με ποσοστό 99% το δημοψήφισμα, στο οποίο η μοναδική ερώτηση ήταν ναι ή όχι σε μια «Ισλαμική Δημοκρατία». Τον Ιούλη του 1980 εκδόθηκαν τα πρώτα διατάγματα για εθνικοποιήσεις και το μεγαλύτερο τμήμα της βιομηχανίας πέρασε σε κρατική ιδιοκτησία. Δημιουργήθηκαν θρησκευτικά «Επαναστατικά Δικαστήρια», τα οποία αποφάσισαν τις εκτελέσεις στρατιωτικών και πολιτικών ηγετών και πρακτόρων της μυστικής αστυνομίας του καθεστώτος του Σάχη. Παράλληλα επέβαλλαν ποινές μέχρι και δέκα χρόνων φυλάκισης για «αποδιοργανωτικές δράσεις στα εργοστάσια ή εργατική προπαγάνδα». Άρχισαν να αναπτύσσονται «ισλαμικά συμβούλια» αντί για τα εργατικά συμβούλια, τα οποία απαγόρεψαν. Οι απεργίες απαγορεύτηκαν και μέχρι τα τέλη του 1980, το σώμα των «Pasadaran», ή αλλιώς των «Φρουρών της Επανάστασης» επισκέφθηκαν όλα τα εργοστάσια διαλύοντας τα εργατικά συμβούλια. Χιλιάδες εργάτες βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν στο όνομα της επανάστασης που οι ίδιοι ξεκίνησαν. Οι φυλακές γέμισαν πολιτικούς κρατουμένους.
Μέχρι το 1982 το νέο θεοκρατικό καθεστώς είχε σταθεροποιήσει τη θέση του. Ο Χομεϊνί κατέστειλε κάθε διαφορετική φωνή ως «προδοσία ενάντια στην επανάσταση». Μέσω του πολέμου ενίσχυσε τον ισλαμικό εθνικισμό. Δεκάδες χιλιάδες αντίπαλοί του εκτελέστηκαν και εκατοντάδες χιλιάδες φυλακίστηκαν. Μέχρι το 1983 το άλλοτε πανίσχυρο Τουντέχ και οι κομματικές οργανώσεις των Φενταγίν είχαν συντριβεί πλήρως.
Τελικά αυτό αποδείχθηκε ένα καταπληκτικό homunculus των αλχημιστών για τον εικοστό αιώνα — μια αστική επανάσταση κάτω από τη σημαία μιας ξεπερασμένης σκοταδιστικής θρησκευτικής ιδεολογίας στη σύγχρονη εποχή. Οι αμερικανικές επιχειρήσεις εκδιώχθηκαν από το Ιράν και η εθνική αστική τάξη, και όχι οι εργαζόμενες μάζες, έγινε ο δικαιούχος της εργατικής επανάστασης. Επιπλέον, η αστική τάξη κατέχει την εξουσία πάνω στις μάζες με τη βοήθεια της μεσαιωνικής σκοταδιστικής θρησκείας.
Στο αρχικό στάδιο, η αστική τάξη, η ίδια σάρκα από τη σάρκα των μαζών του λαού, η οποία δεν είχε ακόμη χρόνο να διαχωριστεί εντελώς από αυτόν, πιστεύει ειλικρινά σε αυτό που φέρει στο λάβαρο, τις πεποιθήσεις και τις πρακτικές της. Αλλά η ζωή κάνει τις δικές της προσαρμογές: μετά από μερικές γενιές, αποδεικνύεται ότι απαγορεύονται πολλά πράγματα στους ανθρώπους. Οι άνθρωποι είναι μπερδεμένοι, σιωπηλοί για λίγο και μετά δεν αντέχουν και σκέφτονται ότι κάτι δεν πάει καλά εδώ.
Γι᾿ αυτό κι εμείς κοιτάζοντας εκεί μακριά, μας είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουμε με ποιον να συμπορευτούμε. Είναι δύσκολο να συμπορευτείς σοβαρά με τον μεσαιωνικό σκοταδισμό. Είναι δύσκολο να συμπορευτείς με τον αστικό, αλλά ταυτόχρονα αντι-αποικιακό και επομένως προοδευτικό, εθνικό αγώνα. Είναι δύσκολο να μην συμπορευτείς με τους νέους που έχουν ήδη δει ότι υπάρχει μια άλλη ζωή πέρα από τις μεσαιωνικές και σκοταδιστικές έννοιες της ζωής. Είναι όμως δύσκολο και να μην δεις ότι οι διαμαρτυρίες των νέων ανθρώπων — οικονομικά και πολιτικά χωρίς νόημα, γνωστές και ως «Είμαι κορίτσι, θέλω δαντελωτά εσώρουχα» — οδηγούν χαρούμενα στο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, το οποίο θέλει να αφαιρέσει από την ιρανική αστική τάξη αυτό που του έχει αφαιρέσει η Επανάσταση του 1979. Θα μπορούσε κανείς να συμπορευτεί με τη δύναμη που θέλει να μεταφέρει τον τεράστιο πλούτο του Ιράν στους εργαζόμενους του, κάτω από τη σημαία της προοδευτικής ιδεολογίας, της σοσιαλιστικής κοινωνίας — αλλά υπάρχει μια τέτοια δύναμη; Ωστόσο, τίποτα δεν φαίνεται να εξαρτάται από τη συμπόρευση μας ή την έλλειψη συμπόρευσης, αλλά αποκλειστικά και μόνο από την πραγματική ζωή, τα βάρβαρα σχέδια του ιμπεριαλισμού και την αντίσταση των απλών ανθρώπων.#
