Το γεγονός ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι από τον τόπο που ζω αποφάσισαν να μιλήσουν δημόσια για το πρόσωπό μου και για τον τρόπο που ασκώ τη δημοσιογραφία, είναι για μένα συγκλονιστικό. Ισως και να μην αξίζω τόσο καλά λόγια. Εκείνο όμως που αξίζει να προσέξετε είναι η έγνοια τους για να συνεχίσει να φτάνει η φωνή τους όσο γίνεται πιο μακριά, όπως έφτανε αυτά τα 13 χρόνια. Με την επιστολή τους απευθύνονται σε μια νέα διοίκηση που φαίνεται να μην έχει καταλάβει σε ποια εφημερίδα ήρθε να κάνει κουμάντο. Που δεν έχει πάρει χαμπάρι τι σημαίνει ρεπορτάζ και επαφή των δημοσιογράφων με τους ανθρώπους. Το αίτημα της επαναπρόσληψής μου, ας μη γελιόμαστε, έχει μηδαμινές πιθανότητες να γίνει δεκτό. Όμως η εφημερίδα ΠΡΕΠΕΙ να έχει ανταποκριτή στην Κρήτη. Ακόμα και μετά από εμένα, ακόμα και χωρίς εμένα. Όπως πρέπει να έχει ανταποκριτές παντού.
Ακριβώς την επόμενη της απόλυσής μου, το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας ήταν για το έγκλημα του Λιμενικού στη Χίο, με το εξαιρετικό ρεπορτάζ του Γιώργου Παγούδη. Αλήθεια, αυτούς τους ανταποκριτές θα διώξετε για να πάρετε άλλους που θα γεμίζουν με ειδησάκια το site; Καλύτερα να παραδεχτείτε πως το «σχέδιο» για απομάκρυνση των ανταποκριτών ήταν πρόφαση για να υλοποιήσετε την προγραφή που ήρθε για μένα «από τα μέσα» επειδή εξέφρασα δημόσια τη γνώμη μου, παρά να ξεφτιλίζετε μια εφημερίδα που έγραψε ήδη ιστορία ακριβώς για αυτά τα δύο πράγματα: Για το ρεπορτάζ της και για την ελευθερία γνώμης στις σελίδες της.
Το κείμενο των περισσότερων από 30 φορέων της Κρήτης (μαζί με τις υπογραφές τους) θα το βρείτε στο τέλος αυτού εδώ του κατεβατού. Οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ σε όλους αυτούς τους ανθρώπους. Και ειδικά στους δύο πρώτους υπογράφοντες, τον Σύλλογο «SOS Τροχαία Εγκλήματα» και τον Σύλλογο των Αρχαιολόγων που πήραν την πρωτοβουλία για τη συλλογή των υπογραφών. Τις κρατώ σαν φυλαχτό για την πορεία από δω και πέρα.
Εχω όμως μερικά ακόμα να σας πω.
Για τις τίγρεις και για τις μέλισσες που συμβιώνουν πλέον στην ΕΦΣΥΝ…
Στη φωτογραφία που συνοδεύει αυτό το κείμενο είναι οι τρεις άνθρωποι που τις τελευταίες 10 μέρες έπαιξαν ρόλο στην επαγγελματική μου ζωή. Ο πρώτος δεν χρειάζεται συστάσεις. Αμφιβάλλω αν ακόμα και σήμερα γνωρίζει έστω το όνομά μου. Ο δεύτερος είναι ο Σπύρος Κτενάς, νεοφερμένος (από τον πρώτο) πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της «Εφημερίδας των Συντακτών». Δεν γνωριστήκαμε ποτέ, δεν μιλήσαμε ούτε μία φορά. Η πρώτη και η τελευταία φορά που ασχολήθηκε μαζί μου ήταν για να υπογράψει την απόλυσή μου και να στείλει τις σχετικές εντολές στο λογιστήριο. Ο τρίτος είναι ο διευθυντής της Εφημερίδας Σωτήρης Μανιάτης. Στο τηλεφώνημα για την απόλυση με διαβεβαίωσε πως έκανε ό,τι μπορούσε για να την αποτρέψει. Όταν ρώτησα: Δηλαδή τι ακριβώς; Μου επανέλαβε… «Ό,τι μπορούσα». Τον πιστεύω. Τόσο μπορεί.
Μου εξήγησε πάντως αναλυτικά πως η δέσμευση της νέας διοίκησης για «διετή προστασία των θέσεων εργασίας» δεν αφορούσε τα πρόσωπα των εργαζομένων αλλά τον συνολικό αριθμό τους. Πάντως, στη νέα συμφωνία υπάρχει μόνο μία θέση που προβλέπεται ονομαστικά η προστασία της: Η δική του. Οι υπόλοιποι είμαστε αριθμοί και όχι πρόσωπα.
* Υπάρχει και ένας τέταρτος που λείπει από τη φωτογραφία. Ενας που κινείται έρποντας μεταξύ ιδιοκτησίας, διοίκησης, διεύθυνσης και δημοσιογράφων. Αλλά με αυτόν μάλλον θα ασχοληθούν όσοι μένουν πίσω, μετά από εμένα. Εξάλλου πάντα δίπλα στις τίγρεις ζουν μικρότερα σαρκοφάγα, που όλο και κάποιο κομματάκι περισσεύει για να τραφούν κι αυτά.
Αυτοί οι άνθρωποι καθορίζουν τι θα διαβάζετε και τι όχι στην εφημερίδα.
Αυτοί αποφασίζουν αν θα γράφουμε τα ονόματα των εταιρειών που θησαυρίζουν από τα δημόσια έργα όπως στο κείμενό μου, που κόπηκε την 1η Δεκέμβρη. (Το δημοσιεύω εδώ).
Από την απόλυσή μου έχουν περάσει δέκα μέρες και δεν γράφτηκε για αυτήν ούτε μία λέξη (στο φύλλο ή στο site). Δόθηκε εντολή να μην περάσει καμία από τις αντιδράσεις που έφτασαν στη διεύθυνση. Οσο και αν αυτό σας φαίνεται αναμενόμενη στάση από μια εργοδοσία που κάνει ό,τι γουστάρει, εντούτοις για την ΕΦΣΥΝ δεν είναι φυσιολογικό. Δεν είναι αυτή η ΕΦΣΥΝ.
«Κόπηκε» η ανακοίνωση των συναδέλφων μου από τη Συσπείρωση Δημοσιογράφων, «κόπηκε» και η ανακοίνωση των συναδέλφων μου από την Πρωτοβουλία για την Ανατροπή (στην ΕΦΣΥΝ εργάζονται ή εργάστηκαν πολλά μέλη και των δύο παρατάξεων). «Κόπηκε» επίσης το κείμενο διαμαρτυρίας που έστειλαν στη διεύθυνση αρθρογράφοι – συνεργάτες της εφημερίδας όπως η Πέπη Ρηγοπούλου, η Ελένη Καρασαββίδου, ο Πέτρος Μανταίος και άλλοι. «Κόπηκε» φυσικά και η επιστολή διαμαρτυρίας των φορέων της Κρήτης, που εστάλη όταν ήταν ακόμα 18 οι υπογραφές και όχι πάνω από 30 όπως είναι σήμερα. Όλα αυτά με εντολή της διεύθυνσης. Της ίδιας που έκανε «ό,τι μπορούσε» για να με κρατήσει…
Εντούτοις, το μόνο που άκουσαν για μένα από την εφημερίδα οι αναγνώστες της αυτές τις δέκα μέρες ήταν μια αναφορά με διάρκεια ενάμισι λεπτό από δύο συναδέλφους στα podcast της ΕΦΣΥΝ. Ακόμα και σε αυτό το ενάμισι λεπτό όμως, ανάμεσα σε άλλες «Ανάγωγες κουβέντες» άκουσαν τους συναδέλφους μου να με επικρίνουν για το πρώτο κείμενό μου, που δημοσίευσα την ίδια μέρα της απόλυσης. Δεν έκαναν κριτική στην απόλυσή μου αλλά στο κείμενό μου για την απόλυσή μου. Και είπαν ότι δεν τους άρεσε. Λυπάμαι που τους στεναχώρησα. Την επόμενη φορά θα τους το στείλω πρώτα να το διαβάσουν ή ακόμα καλύτερα θα δακρύσω ήσυχα σε μια γωνίτσα να μην τους ενοχλώ. Τους ευχαριστώ πάντως για τις συστάσεις. (Ο ένας από αυτούς έχει και site που γράφει όλα όσα συμβαίνουν στα media αλλά για την απόλυση στην εφημερίδα που δουλεύει δεν ένιωσε την ανάγκη να γράψει κουβέντα – δικαίωμά του προφανώς).
Αρα να σταματήσουμε να παίρνουμε ΕΦΣΥΝ;
Όχι βέβαια. Στην προηγούμενη ανάρτησή μου αλλά και σε προσωπικές επαφές, πολλοί μου έγραψαν και μου είπαν. «Τέλος η ΕΦΣΥΝ. Δεν θα την ξαναπάρω, δεν θα ξαναστείλω κείμενα για δημοσίευση». Δεν θα με ακούσετε ποτέ να πω ή να παρακινήσω για κάτι τέτοιο. ΠΟΤΕ!
Η εφημερίδα (μας) έχει ακόμα το καλύτερο ελεύθερο ρεπορτάζ στην πιάτσα. Είναι δυνατόν να σας πω να μην διαβάζετε τις θεματάρες του Ζαφειρόπουλου, του Αγγελίδη και του Χατζηγεωργίου; Της Δανάης, του Μιχάλη, του Στέργιου ή του Σαραντή και όλου του Ελεύθερου – Επαρχιακού Τμήματος που δίνει τόσα χρόνια μάχες με μπροστάρισσα την Ελένη Γκρούη;
Η ΕΦΣΥΝ έχει ακόμα γραφιάδες που δεν θα βρείτε πουθενά αλλού: Τον Τσιάρα, τον Αλλαμανή, τη Χριστίνα, την Κορίνα στο Διεθνές. Τον Αρη Χατζηστεφάνου. Τον Ξυδάκη και τον Κωστόπουλο, τον Μανταίο και τον Τσακίρογλου, τον Κάτσικα. Τον Κιμπουρόπουλο στα Οικονομικά με τη Χριστίνα και τη Λένα στα Εργασιακά. Τη Ναταλί και τη Βασιλική στα Πολιτιστικά. Εχει τις Νησίδες. Και άλλους που ξεχνάω και σίγουρα τους αδικώ. Και βέβαια τους ανταποκριτές. Τον Νίκο και τον Απόστολο στη Θεσσαλονίκη, τον Γιώργο στη Χίο, τον Φιλήμονα στην Ηπειρο, τη Μαρία στις Βρυξέλλες, τον Θόδωρο στη Ρώμη.
Ολοι αυτοί είναι οι μέλισσες. Αυτοί που μέσα στη δυστοπία που ζούμε, τρυγάνε κάθε μέρα για λογαριασμό σας ό,τι πρέπει να γραφτεί και να διαβαστεί. Είναι δυνατόν να σας πω να μην τους διαβάζετε; Όχι μόνο να τους διαβάζετε αλλά και να σταθείτε δίπλα τους γιατί έρχεται ξηρασία και θα σας χρειάζονται κάθε μέρα και περισσότερο.
Σήμερα συγκαλείται έκτακτη Γενική Συνέλευση των εργαζομένων στην ΕΦΣΥΝ. Μάλλον οι συνάδελφοί μου θα ζητήσουν εξηγήσεις από την ιδιοκτησία. Για την απόλυσή μου αλλά κυρίως για το μέλλον της εφημερίδας. Κάποιοι μπορεί να τα βάλουν και μαζί μου. Επειδή λέω πολλά. Δεν πειράζει. Ποτέ δεν συμφωνούσαμε σε όλα.
Μα τώρα αυτό που προέχει είναι να κόψουμε τη φόρα στις τίγρεις. Η όρεξή τους έχει ανοίξει και μυρίζουν ανθρώπινο κρέας (κακό σημάδι ότι γίνεται Τσικνοπέμπτη η συνέλευση). Οι τίγρεις και οι ακόλουθοί τους είναι εδώ, πεινασμένοι να αλώσουν, να κυριαρχήσουν, να παίξουν χοντρό παιχνίδι στα ΜΜΕ πάνω σε όσα χτίσαμε αυτά τα 13 χρόνια. Μην τους αφήσετε.
Μαζί, όλο και κάπου θα ξαναβρεθούμε…
————-
Το κείμενο των φορέων από την Κρήτη που εστάλη προς δημοσίευση στην ΕΦΣΥΝ:
ΠΡΟΣ: Εφημερίδα των Συντακτών
Επιστολή διαμαρτυρίας για την απόλυση του Μ. Διονέλλη από την Εφημερίδα των Συντακτών
Τα σωματεία και οι συλλογικοί φορείς που υπογράφουμε το κείμενο αυτό διαμαρτυρόμαστε στην ιδιοκτησία και στη Διεύθυνση της Εφημερίδας των Συντακτών για την απόλυση του Μάριου Διονέλλη, ανταποκριτή της εφημερίδας στην Κρήτη.
Από το 2013 ο Μάριος Διονέλλης καλύπτει με εγκυρότητα, ευσυνειδησία, πληρότητα και δημοσιογραφική δεοντολογία όλα τα θέματα της Κρήτης. Ζητήματα εργασιακά, οικονομικά, δικαστικά, δημοσίων έργων, πολιτιστικά, περιβάλλοντος, προσφυγικά, διαφθοράς και κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος και άλλα θέματα που δεν έβρισκαν εύκολα ευήκοα ώτα στα ΜΜΕ της Αθήνας, καλύφθηκαν από την πένα του. Με τα ρεπορτάζ του και με τα άρθρα γνώμης που δημοσίευσε στην εφημερίδα στάθηκε πάντοτε δίπλα στις δίκαιες διεκδικήσεις μας, με ακεραιότητα και ευσυνειδησία, ασκώντας κριτική και πίεση στις εκάστοτε κυβερνήσεις, ώστε σοβαρά ζητήματα να μην αποσιωπηθούν ή και να λυθούν. Τα θέματα του Μάριου Διονέλλη στην Εφημερίδα των Συντακτών έδιναν κύρος και αναγνωσιμότητα στην εφημερίδα, ιδιαίτερα στην Κρήτη.
Η αιφνιδιαστική απόλυσή του, χωρίς καν επαρκή εξήγηση ή αιτιολόγηση, μας βρίσκει αντίθετους και μας δημιουργεί μεγάλα ερωτηματικά.
Γιατί ξεκινούν απολύσεις στην Εφημερίδα των Συντακτών, ενώ δημόσια έχει δεσμευτεί η ιδιοκτησία της εφημερίδας στην διατήρηση όλων των θέσεων εργασίας; Γιατί απολύεται ένας έμπειρος και ικανός δημοσιογράφος, τα ρεπορτάζ του οποίου ουδέποτε έχουν διαψευστεί; Γιατί απολύεται ένας ανταποκριτής στην Κρήτη, όταν υπάρχουν τόσα σημαντικά θέματα σε αυτή την περιφέρεια; Θα επιλέξει η Εφημερίδα των Συντακτών να συμπορευτεί με την «δημοσιογραφία» που ήδη ασκούν πλήθος ΜΜΕ στο νησί, και όχι μόνο, επιβάλλοντας την αποσιώπηση των θεμάτων ή των ονομάτων που «ενοχλούν»; Υπάρχει πρόθεση της νέας ιδιοκτησίας η Εφημερίδα των Συντακτών να αλλάξει προσανατολισμό και να πάψει να τάσσεται στο πλευρό των εργαζομένων, των πολιτών που κινητοποιούνται, των φωνών που αποκλείονται από τα ΜΜΕ της διαπλοκής;
Ζητάμε την επαναπρόσληψη του Μάριου Διονέλλη στην Εφημερίδα των Συντακτών. Σε διαφορετική περίπτωση, το μήνυμα που εκπέμπεται απομακρύνει τα μέλη μας, αλλά και σε όλους τους ανθρώπους που αναζητούσαν στην ΕφΣυν πραγματική ενημέρωση, από την ανάγνωση και τη στήριξη της εφημερίδας.
– Τοπικό Παράρτημα Κρήτης Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων
– Πανελλαδικός Σύλλογος SOS Τροχαία Εγκλήματα
– Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΟΑΕΔ
– Ένωση Εργαζομένων Βενιζελείου Νοσοκομείου
– Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης Ρεθύμνου
– Πρωτοβουλία Κρήτης ενάντια στις εξορύξεις υδρογονανθράκων
– Πρωτοβουλία Πολιτών για τη Διάσωση Προβολή και Αειφόρο Ανάπτυξη της Πεδιάδας
– Επιτροπή Αγώνα Σητείας κατά των Βιομηχανικών ΑΠΕ
– Ένωση Θυμάτων Ολοκαυτώματος Δήμου Βιάννου
– Περιβαλλοντικό Δίκτυο Κρήτης
– Πρωτοβουλία Αποκόρωνα ενάντια σε πυλώνες και ανεμογεννήτριες
– Οικολογική Παρέμβαση Ηρακλείου
– Πολιτιστική Εταιρεία Πανόρμου «Επιμενίδης»
– Πανελλήνιος Σύλλογος Εκπαιδευτών Οδήγησης
– Συντονιστικό Ρεθύμνου κατά των ΒΑΠΕ
– Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Σταυρού (SEA)
– Ομάδα Πολιτών για την Προστασία των θαλασσίων χελωνών στο Ακρωτήρι (Χανίων)
– Πρωτοβουλία «Δικαίωση για την εργοδοτική δολοφονία του Μανώλη Αφράτη»
– Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Αγίου Νικολάου
– ΕΛΜΕ Χανίων (με απόφαση γενικής συνέλευσης)
– Συνδικάτο Οικοδόμων και συναφών επαγγελμάτων Ν. Ρεθύμνου
– Ένωση Γιατρών ΕΣΥ Ρεθύμνου
– Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων Κέντρων Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών ΠΑ.Σ.Ε.Κ.Δ.Α.Π.
– Σπηλαιολογικός Όμιλος Κρήτης (Σπ.Ο.Κ)
– Ομάδα Περιβάλλον Καλαθά (Χανίων)
– Κοινωνικό Στέκι – Στέκι Μεταναστών Χανίων
– Δίκτυο Αλληλεγγύης και προώθησης κοινωνικής οικονομίας «Ιστός» (Ιεράπετρα)
– Παιδαγωγική Ομάδα «Το Σκασιαρχείο»
– Σύλλογος Φίλων Νοσοκομείου Ιεράπετρας
– Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα για το Νοσοκομείο Σητείας
– Πολιτιστική Εταιρεία Κρήτης
– Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων (Σ.ΕΚ.Α.)
– Υπόθεση Γηροκομείου Αγία Σκέπη: Μαρία Παπαδάκη, δικηγόρος – συνήγορος υποστήριξης κατηγορίας εκ μέρους 24 οικογενειών θυμάτων
