Είμαι σχετικά νέος ακροατής της εκπομπής ‘Πίσω Σελίδες’. Ακούω την κονσέρβα όπως λες και εσύ, ως ένα μέσο για να κρατάω επαφή με τα νέα στην Ελλάδα, γιατί κατοικώ στην Αμερική εδώ και 8 χρόνια τώρα. Το μήνυμα που ακολουθεί ίσως είναι λίγο μεγάλο αλλά ήθελα να επεκτείνω την συζήτηση που είχατε σήμερα (05/11)
Ήθελα να κάνω μερικά σχόλια σχετικά με την τελευταία εκπομπή σχετικά με την εκλογή του Zohran Mamdani στη Νέα Υόρκη. Πιστεύω (βασιζόμενος στα όσα άκουσα) ότι ένα background πληροφοριών πρέπει να δοθεί έτσι ώστε να κατανοήσει ο κόσμος στην Ελλάδα τι σημαίνει η νίκη αυτή.Έχοντας παρακολουθήσει τον Mamdani και την καμπάνιατου σχεδόν από την αρχή της τον Γενάρη του 25, ίσως μπορώ να προσφέρω τις πληροφορίες αυτές.
Θα ξεκινήσω με το κομμάτι που με ενόχλησε περίστερο σχετικά με τα σχόλια ότι είναι μέλος του Δημοκρατικού κόμματος. Στην Αμερική σε πολλές περιπτώσεις οι υποψήφιοι του κάθε κόμματος εκλέγονται από τον κόσμο σε προκριματικές εκλογές (δε γνωρίζω αν αντίστοιχες διαδικασίες λαμβάνουν μέρος μέσα στα κόμματα της Ελλάδος για τις διάφορες πολιτικές θέσεις). Ο Mamdani εκλέχτηκε από τον κόσμο της Νέας Υόρκης ως ο Δημοκράτης υποψήφιος τον Ιούνιο του 25, ενώ είχε ξεκινήσει με δημοσκοπήσεις στο 1% τον Γενάρη της ίδιας χρονιάς. Η καμπάνια του έβγαλε τόσο κόσμο στις κάλπες που βγήκε ως ο Δημοκράτης υποψήφιος με περισσότερες ψήφους για τον ίδιο από τις ψήφους που έπεσαν στις κάλπες στην ίδια διαδικασία 4 χρόνια πριν για όλους τους υποψήφιους. Ταυτόχρονα, καθ’ όλη τη διάρκεια της προκριματικής ψηφοφορίας δέχτηκε συνεχείς επιθέσεις από Δημοκράτες και Ρεπουμπλικάνους, ιδίως για τη στάση του ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα. Θα πρότεινα να δείτε τα debate στα οποία έχει συμμετάσχει ή γενικά να κοιτάξετε τις απόψεις του περί της Γάζας. Όλα αυτά είναι βασικά παραδείγματα του πως ο Mamdani είναι εκτός του συστήματος και όχι άλλος ένας πολιτικός που θα ακολουθήσει τις πολιτικές συνεχούς πολέμου (όχι ότι έχει κάποιον τρόπο να σταματήσει τις διαδικασίες της κεντρικής κυβέρνησης ως δήμαρχος της πόλης πέρα από τη φωνή του που ήδη έχει και είμαι σίγουρος θα συνεχίσει να χρησιμοποιεί).
Πέρα αυτού όμως, αυτό που πιστεύω ότι είναι το πιο σημαντικό που αναφέρθηκε πολύ στην εκπομπή είναι το μήνυμα της καμπάνιας του. Ο λόγος που ο Mamdani συγκέντρωσε το μήνυμα του σε αυτά τα τρία κεντρικά μηνύματα περί της οικονομικής προσιτότητας, είναι γιατί ο ίδιος βγήκε στους δρόμους της Νέας Υόρκης (κάτι που ήδη έκανε ως μέλος της συνέλευσης της πολιτείας για την πόλη) και μίλησε με τον κόσμο και τον ρώτησε τι ακριβώς πιστεύουν οι ίδιοι ότι χρειάζεται να αλλάξει. Το μήνυμα του, η συνεχής προσπάθεια της καμπάνιας του και ο χαρισματικός και καθαρός χαρακτήρας του έβγαλαν 104000+ εθελοντές στους δρόμους για να χτυπήσουν πόρτες και να μαζέψουν ψηφοφόρους. Στο τέλος κατάφεραν (και χρησιμοποιώ πληθυντικό γιατί ήταν συλλογική προσπάθεια και όχι μόνο δικιά του) να μαζέψουν τους περισσότερους ψηφοφόρους για δήμαρχο της πόλης από το 60κάτι. Ήταν μια ιστορική καμπάνια στην οποία όπως ανέφερα και πριν το σύστημα ήταν τελείως εναντίων του.
Τελειώνοντας θέλω να αναφέρω μερικά συγκεκριμένα στοιχεία που ίσως δεν είναι γνωστά στον κόσμο της Ελλάδας, αλλά έπαιξαν μεγάλο ρόλο σε αυτή τη συγκεκριμένη εκλογή. Πρώτον η Νέα Υόρκη έχει τον μεγαλύτερο πληθυσμό Εβραίων μετά το Tel Aviv. Αυτό φυσικά κάνει αρκετά δύσκολη την εκλογή ενός ανθρώπου που είναι ανοιχτά εναντίων του Ζιονισμού και της γενοκτονίας στη Γάζα, αλλά ο Mamdani δεν έκανε ποτέ πίσω σε αυτό το θέμα (θα πρότεινα πάλι συνεντεύξεις και debate στα οποία γίνονται συνεχείς αναφορές σε αυτό το θέμα). Αν οτιδήποτε καλό βγήκε από αυτή την εκλογή είναι το γεγονός ότι ο Mamdani έδειξε στην υπόλοιπη Αμερική και ιδίως στο πολιτικό κατεστημένο πως μπορείς να έχεις καθαρές αρχές σε αυτό το θέμα και να κερδίσεις (με τη συμπαράσταση πολλών Εβραίων, γιατί και αυτοί είναι πρώτα Αμερικάνοι και δυσκολεύονται όπως όλως ο άλλος κόσμος στην Αμερική). Δεύτερων, δεν υπάρχει πιο αριστερά από αυτό που λέγετε Democratic Socialism στην Αμερική. Είναι κυριολεκτικά αδύνατον να βρεις καθαρά κομμουνιστικές ή πιο αριστερές ιδέες σε αυτή τη χώρα γιατί έχουν διωχθεί με συστηματικό τρόπο εδώ και δεκαετίες. Ο Bernie Sanders ήταν ο πρώτος που άνοιξε τον δρόμο για αυτό το είδος πολιτικής στην Αμερική και θα πάρει πολλά χρόνια πριν η αριστερά αναπτύξει πολιτική δύναμη. Η δικτατορία του προλεταριάτου δε θα ξεκινήσει από την Αμερική. Τουλάχιστον όχι σύντομα. Η εκλογή ενός ατόμου που λέει ανοιχτά πως είναι Democratic Socialist (το DSA είναι εξαιρετικό κίνημα και πολύ πιο αριστερό από τους σοσιαλιστές της Ευρώπης) και πως“Έχω πολλές κριτικές για τον καπιταλισμό”είναι παράδειγμα του πως αλλάζουν τα χρόνια στην Αμερική και το πως πιο αριστερές ιδέες γίνονται αποδεχτές ακόμα και στο επίκεντρο της αυτοκρατορίας.
Όλα αυτά θα έλεγα είναι εξαερωτικά βήματα για ένα κίνημα που έχει χάσει πολύ έδαφος εδώ και 80 χρόνια. Το πιο σημαντικό κομμάτι για εμένα είναι η πολιτική που συγκεντρώθηκε στο να βγει στους δρόμους και να επικοινωνήσει κατευθείαν με τον κόσμο. Δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή κάτι συγκρίσιμο στην Ελλάδα ή στην Ευρώπη απ ότι έχω δει (και ο Τσίπρας είναι για εκτέλεση ως προδότης της εργατικής τάξης όταν το προλεταριάτο πάρει το πάνω χέρι).
