Ζούμε την εποχή της κυριαρχίας της δυτικής — ανοιχτής και καλυμμένης — προπαγάνδας. Όλη την «αλήθεια» της κατάστασης στον πλανήτη μας, περνάει μέσα από τα κυρίαρχα Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης» (ΜΜ«Ε»). Αναφερόμαστε σε προπαγάνδα που άνετα αθωώνει εγκληματίες που κάνουν γενοκτονίες, υποστηρίζει νεοναζί κλόουν που αιματοκυλούν τον λαό της πατρίδας τους, προβάλλει με σεβασμό δουλοπρεπείς «ηγέτες» που δεν έχουν εκλεγεί — αλλά είναι διαπλεκόμενοι σε μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και σκάνδαλα —, που δαιμονοποιεί κάθε αντίθετη άποψη από αυτήν που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κεφαλαιοκρατίας και του ιμπεριαλισμού.
«Στη Βόρεια Κορέα εκτελούν εφήβους που βλέπουν Squid Game και ακούν K-Pop, σύμφωνα με μαρτυρίες που συγκέντρωσε η Διεθνής Αμνηστία» γράφει ο έγκριτος ελληνικός τύπος.
.
Με αφορμή την πρόσφατη ανακοίνωση της Διεθνούς Αμνηστίας (Amnesty International, ΑΙ) για την Λαοκρατική Δημοκρατία Κορέας (ΛΔΚ) και που πρόθυμα αναπαρήγαγαν τα ντόπια ΜΜ«Ε», βλέπουμε πως δεν είναι η πρώτη φορά που η κάποτε θεωρητικά αξιόπιστη ΜΚΟ εμπλέκεται σε προπαγάνδα και ψέματα σχετικά με την ΛΔΚ. Αυτές οι αναφορές – κατηγορίες, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια πρόσφατη συκοφαντία. Είναι απλώς ένα ακόμη λιθαράκι στην ενορχηστρωμένη επίθεση, στη μακροχρόνια εκστρατεία επίθεσης κατά του κράτους της ΛΔΚ. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που η αμφισβητούμενη αυτή οργάνωση — μια υποτίθεται αξιόπιστη παγκόσμια ομάδα ανθρωπίνων δικαιωμάτων με έδρα το Λονδίνο — προσπαθεί να σπιλώσει την αλήθεια σε διάφορες χώρες του κόσμου, με παραλήψεις κι εφαρμόζοντας διπλά πρότυπα, εξυπηρετώντας έτσι τα κάθε φορά συμφέροντα της ηγεσίας της συλλογικής Δύσης και του μεγάλου κεφαλαίου. Άλλωστε η ΜΚΟ αυτή είναι γνωστή στους παλαιότερους για τις συχνές επικριτικές εκθέσεις της για τη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες πρώην σοσιαλιστικές χώρες.
Σήμερα μπορεί η ΑΙ να κάνει αναφορές επικριτικές π.χ. για την ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη, αλλά πρωτίστως έχει μια σταθερή ροή κατηγοριών εναντίον χωρών που δεν συμφωνούν με την Ουάσινγκτον – χώρες όπως το Ιράν, η Κίνα, η Βενεζουέλα, η Νικαράγουα, η Βόρεια Κορέα, η Ρωσία η Κούβα και πολλές άλλες. Αυτές οι αναφορές ενισχύουν έμμεσα τις ΗΠΑ στην προσπάθειά τους για μια «ανθρωπιστική» παρέμβαση, επιβάλλοντας τις «δυτικές αξίες» σε αυτά τα κράτη.
Άλλωστε έχει γίνει γνωστό το αμαρτωλό παρελθόν των ιδρυτών της οργάνωσης, με νέα έγγραφα και μαρτυρίες που έφερε στο φως τα τελευταία χρόνια η ερευνητική δημοσιογραφία. Παρελθόν που δείχνει τη σύνδεση των ιδρυτών της με τις μυστικές υπηρεσίες και ύποπτες χρηματοδοτήσεις. Ο Πήτερ Μπένενσον (Peter Benenson, 31/7/1921 -25/2/2005) πρώτος πρόεδρος της Αμνηστίας, ήταν ένας δηλωμένος αντικομουνιστής, που είχε στενή επαφή με τις Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες. Τα στοιχεία αυτά επιβεβαιώνουν την σύνδεση της οργάνωσης με το Βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών, λογοκρίνοντας τις επικριτικές εκθέσεις για τη Βρετανική αυτοκρατορία και αποκαλύπτουν τη σύνδεση ανάμεσα στην ΑΙ με την CIA και το FBI.
«Η Κομμουνιστική επιρροή δεν θα πρέπει να επιτραπεί να εξαπλωθεί σε αυτό το μέρος της Αφρικής, και στην παρούσα λεπτή κατάσταση, η Διεθνής Αμνηστία θα ήθελε να υποστηρίξει την Κυβέρνηση της Αυτής Μεγαλειότητας ενάντια σε οποιαδήποτε τέτοια πολιτική εξάπλωση», έγραφε ο Benenson.
Εξάλλου έχει γίνει γνωστός και ο ύποπτος ρόλος της ΜΚΟ στην Υεμένη, στη Ροδεσία, στην Αϊτή και αλλού. Οι σκοτεινές πράξεις της Διεθνούς Αμνηστίας στη δεκαετία του 1960 θα μπορούσαν να φαίνονται σήμερα σαν ξεχασμένη ιστορία. Χρησιμεύουν όμως σαν μια σημαντική υπενθύμιση του ρόλου που συχνά διαδραματίζουν διάφορες δήθεν ανεξάρτητες ΜΚΟ στην προώθηση των στόχων των κυβερνήσεων των χωρών όπου είναι εγκατεστημένες, αλλά και των διεθνών ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Και όλο αυτό το πετυχαίνουν δραστηριοποιώντας εκατομμύρια καλόπιστων εθελοντών που πιστεύοντας στην «ανεξαρτησία» και στον ανθρωπισμό των ΜΚΟ, δραστηριοποιούνται αφιλοκερδώς για τους σκοπούς τους.
Αρκετά όμως με την ΜΚΟ, ας δούμε γιατί όλη αυτή η φασαρία με τη Λ.Κ.Κορέας.
.
Στον κόσμο μάλλον δεν υπάρχει άλλη χώρα που να υφίσταται τόσο έντονη και κακόβουλη δίωξη όσο η Λαοκρατική Δημοκρατία της Κορέας. Αν ένας πολίτης οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας, των Ηνωμένων Πολιτειών ή της Ευρώπης ακούσει κάτι για αυτήν τη χώρα, θα είναι μόνο αρνητικό. Για τη ΛΔΚ συνηθίζεται να μιλάνε τα ΜΜ«Ε» είτε άσχημα είτε καθόλου. Και τι δεν ακούει κανείς για αυτήν από τα λεγόμενα «ελεύθερα» μέσα ενημέρωσης! Ας πούμε, μας αναφέρουν ότι ο ηγέτης της, πρόεδρος της Επιτροπής Κρατικών Υποθέσεων της ΛΔΚ Κιμ Τζονγκ Ουν (Kim Jong Un, 8/1/1982-) εκτέλεσε τον υπουργό… με φλογοβόλο, και μάλιστα προσωπικά, και ότι ο Κιμ τρώει για μεσημεριανό μωρά χριστιανών… με την κυριολεκτική έννοια του όρου, τουλάχιστον έτσι μας διαβεβαίωσε ένας αδιάψευστος χριστιανός αντιφρονούντας, που επέζησε ως εκ θαύματος σε «στρατόπεδο συγκέντρωσης» και κατέφυγε στην ελεύθερη Νότια Κορέα! Και ναι, σε όλες τις τηλεοπτικές εκπομπές και τα άρθρα των εφημερίδων για τη Βόρεια Κορέα ακούγεται ο θρήνος των «υποστηρικτών της ελευθερίας» για το πόσο άσχημα ζουν οι Βορειοκορεάτες και πώς αυτοί, οι φτωχοί, υποφέρουν κάτω από το σιδερένιο τακούνι της δικτατορίας και του «ολοκληρωτισμού».
Εναντίον ενός από τα λίγα απομεινάρια του σοσιαλιστικού στρατοπέδου έχει ξεσπάσει από το 1953 μέχρι σήμερα ένας πραγματικός πόλεμος πληροφόρησης, τον οποίο διεξάγουν έμπειροι προπαγανδιστές, μεταξύ των οποίων υπάρχουν και αυτοί που έκαναν προπαγάνδα εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, στη συνέχεια εναντίον της Σερβίας και τώρα «μετακινήθηκαν» στα θέματα της ΛΔΚ. Για αυτήν τη χώρα διαδίδουν τα πιο χονδροειδή και άθλια ψέματα, ακολουθώντας τις ρήσεις του Γκέμπελς: όσο πιο απίθανο είναι ένα ψέμα, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να το πιστέψουν – και όντως λειτουργεί!
Η αναπαραγωγή της «τρομακτικής αλήθειας» για τη ΛΔΚ έχει τεθεί, ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο, σε μια γραμμή παραγωγής. Οι τίτλοι στα ΜΜ«Ε» είναι πάντα: «αποκαλύψεις που σοκάρουν», «ανατριχιαστικές μαρτυρίες», «ο βορειοκορεάτης δικτάτορας», «πειράματα σε ανθρώπους με αναπηρία», «εξαφανίζουν ανθρώπους», κλπ.
Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που απεικονίζει τη λειτουργία αυτής της γραμμής παραγωγής: το πρακτορείο «Ριονχαπ» (Yonhap News Agency) — το μεγαλύτερο πρακτορείο ειδήσεων της νότιας Κορέας, που δημοσιεύει ειδησεογραφικά άρθρα, φωτογραφίες και άλλες πληροφορίες από εφημερίδες, τηλεοπτικά δίκτυα και άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Δημοκρατίας της Κορέας — ανέφερε ότι από ανώνυμη πηγή έμαθε ότι ένας Βορειοκορεάτης επιστήμονας, αποστάτης, με το επώνυμο Λι (στην Κορέα το επώνυμο Λι είναι τόσο συχνό όσο το Παπαδόπουλος στην Ελλάδα), που φέρεται να έχει σχέση με την ανάπτυξη βιολογικών και χημικών όπλων, επισκέφθηκε τη Φινλανδία. Δεν την επισκέφθηκε με άδεια χέρια, αλλά με 15 gigabytes πληροφοριών σχετικά με «πειράματα σε ανθρώπους»! Η είδηση, που προέρχεται όπως πάντα από «αξιόπιστες πληροφορίες», ανέφερε ότι ο επιστήμονας ήθελε να επισκεφθεί σύντομα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και να αποκαλύψει εκεί πληροφορίες για τα απάνθρωπα πειράματα. Αναπαράχθηκε από άπειρα δυτικά μέσα ενημέρωσης, μεταξύ των οποίων και οι έγκυρες: η βρετανική εφημερίδα «Independent», η ρωσική «Спутник» και η νοτιοκορεατική «The Korea Times». Η πληροφοριακή βόμβα έπεσε με πολύ θόρυβο, αλλά πέρασε ο καιρός και ο μυστηριώδης κύριος Λι, μαζί με τα 15 gigabytes του με το συγκλονιστικό υλικό, εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος, σαν την πρωινή ομίχλη…
Ωστόσο, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι μεταξύ των δημοσιογράφων υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δεν έχουν πουλήσει τα τελευταία απομεινάρια της συνείδησής τους. Η ιαπωνική εφημερίδα «The Diplomat» αντιμετώπισε με σκεπτικισμό την είδηση για τον επιστήμονα-αποστάτη. Η εφημερίδα αντιμετώπισε το θέμα με σοβαρότητα: απευθύνθηκε στον εκπρόσωπο Τύπου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, στο υπουργείο Εξωτερικών της Φινλανδίας, καθώς και στο υπουργείο Εσωτερικών και στην υπηρεσία Μετανάστευσης της Φινλανδίας. Κανένας από τους αξιωματούχους δεν επιβεβαίωσε αυτή την «είδηση»: όλοι αρνήθηκαν την είδηση ότι υπάρχει κάποιος Κορεάτης επιστήμονας, αποστάτης, με τέτοιες πληροφορίες. Δηλαδή, ακριβώς όπως στη δεκαετία του ’60 οι δυτικοί δημοσιογράφοι επινόησαν πολλούς νεκρούς σοβιετικούς κοσμοναύτες στην «Αυτοκρατορία του κακού», έτσι και τώρα επινοούν τους αποστάτες επιστήμονες που έφυγαν από τη Βόρεια Κορέα.
Ή ας χρησιμοποιήσουμε ένα άλλο παράδειγμα της προπαγανδιστικής μηχανής, επιστρέφοντας στο θέμα της εκτέλεσης του Κορεάτη υπουργού με φλογοβόλο. Τα δυτικά ΜΜ«Ε» που διέδωσαν αυτήν την είδηση βασίστηκαν σε ένα άρθρο της «Daily Mail», η οποία με τη σειρά της παραπέμπει στη νοτιοκορεατική εφημερίδα «Chosun Ilbo» (η οποία είναι η πιο δεξιά και ταυτόχρονα η εφημερίδα με την μεγαλύτερη κυκλοφορία στη Δημοκρατία της Κορέας). Η εφημερίδα αυτή, πρέπει να πούμε, είναι μια πραγματική μηχανή παραπληροφόρησης με παρελθόν εναντίον της ΛΔΚ. Ας δούμε μερικά παραδείγματα. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Chosun Ilbo», η Κίνα εισέβαλε με στρατεύματα στη βόρεια κορεατική ελεύθερη οικονομική ζώνη (ΕΟΖ) για να εξασφαλίσει την ασφάλεια του προσωπικού και των υποδομών της. Ωστόσο, επίσημα το Πεκίνο διέψευσε αυτή την πληροφορία, χαρακτηρίζοντάς την «απόλυτη ανοησία» και ακόμη και την υποθετική εισβολή στρατευμάτων «απολύτως αδιανόητη». Η ίδια εφημερίδα διέδωσε την ψευδή είδηση ότι ο Κιμ Γιονγκ Ουν «αποφάσισε για άλλη μια φορά να σκοτώσει τον μεγαλύτερο αδελφό του, αλλά το Πεκίνο παρενέβη». Η ίδια εφημερίδα δημοσίευσε επίσης την ιστορία ότι η παραίτηση του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου του Λαϊκού Στρατού της ΛΔΚ, Λι Γιον Χο (Lee Jung-ho), συνοδεύτηκε από ανταλλαγή πυροβολισμών, κατά τη διάρκεια των οποίων σκοτώθηκαν 20 έως 30 στρατιώτες.
Ωστόσο, αργότερα δημοσίευσαν με ψιλά γράμματα ότι το γεγονός της ανταλλαγής πυροβολισμών «δεν μπορεί να επιβεβαιωθεί εκατό τοις εκατό». Αλλά δεν είναι μόνο αυτό: στην αναζήτηση των «εκατομμυρίων της οικογένειας Κιμ», η «Chosun Ilbo» βρήκε τα ίχνη της «ρωσικής μαφίας» στην Κορέα. Αναφέροντας, ως συνήθως, έναν άγνωστο αποστάτη από την ΛΔΚ, η εφημερίδα δήλωσε ότι για το «ξέπλυμα χρήματος» και τη διανομή πλαστών ξένων νομισμάτων στην Ευρώπη και τη Ρωσία, η Βόρεια Κορέα φέρεται να κατέφυγε στις υπηρεσίες της «ρωσικής μαφίας» (Είδατε τι ενημερωμένος ήταν ο αποστάτης που βρήκαν;). Παρεμπιπτόντως, ακριβώς η «Chosun Ilbo» «εμπλούτισε» το λεξιλόγιό μας με την έκφραση «εκτέλεση με όλμο», διότι, σύμφωνα με τις πληροφορίες της (παρά το γεγονός ότι αυτό είναι πρακτικά αδύνατο από τεχνική άποψη), στη Βόρεια Κορέα εκτελέστηκε με αυτόν τον τρόπο ένας στρατηγός που, κατά τη διάρκεια της περιόδου πένθους για τον Κιμ Τζονγκ-Ιλ (Kim Jong Il, 16/2/1941-17/12/2011), άλλες φορές γράψανε ότι είτε έκλαιγε χωρίς να είναι πειστικός, κι άλλες φορές γράψανε είτε έπινε με κορίτσια…
Αλλά ας επιστρέψουμε στον υπουργό δημόσιας ασφάλειας που… κάηκε με φλογοβόλο, αν και στην πραγματικότητα ο εν λόγω υπουργός, Χο Που-Ιλ (Choe Pu-il, 6/3/1944-), είναι ζωντανός και υγιής, αλλά τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, όπως φαίνεται, βιάστηκαν τόσο πολύ να ενημερώσουν το κοινό για τους τρόμους του βορειοκορεατικού καθεστώτος, που «λίγο» μπέρδεψαν τα πράγματα. Αλλά το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι μπέρδεψαν τον υπουργό με τον αναπληρωτή του, οι έγκυροι δημοσιογράφοι μπέρδεψαν την εντολή για την εκτέλεση με την προσωπική εκτέλεση. Ούτε η «Daily Mail» ούτε η «Chosun Ilbo» αναφέρουν ότι ο Κιμ έκαψε κάποιον προσωπικά με φλογοβόλο, όπως παρουσιάστηκε από την πλειονότητα του αστικού τύπου. Όσο για το ότι ο άτυχος αναπληρωτής υπουργός (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, καταδικάστηκε για διαφθορά) εκτελέστηκε με τόσο κυνικό τρόπο, η «Chosun Ilbo» το έμαθε από… ανώνυμη πηγή. Πρέπει να σκεφτούμε ότι αυτή η ανώνυμη πηγή των εκπροσώπων του δεύτερου αρχαιότερου επαγγέλματος είναι η δική τους υπερβολικά ζωηρή φαντασία ή τα σημειώματα που παίρνουν από τις μυστικές υπηρεσίες δυτικών χωρών.
Περίπου όπως οι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ, ανταγωνιζόμενοι μεταξύ τους, προσπαθούν να τσιγκλήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο τα νεύρα του θεατή με την ποσότητα αίματος και βίας στην οθόνη, επινοώντας όλο και πιο εξεζητημένους τρόπους θανάτωσης της ανθρώπινης σάρκας, έτσι και οι δημοσιογράφοι προσπαθούν να επινοήσουν λεπτομέρειες πιο τρομακτικές, για να αναγκάσουν τον αναγνώστη, παρά την φρίκη του καπιταλιστικού τρόπου ζωής που απολαμβάνει, να χαίρεται που δεν ζει στον σοσιαλισμό, όπως οι Βορειοκορεάτες.
Τι γίνεται στον καπιταλιστικό παράδεισο; Τα παιδιά σκοτώνουν τους γονείς τους για την κληρονομιά; Οι επιχειρηματίες που «εξοντώνουν» ο ένας τον άλλον; Νέοι που έχουν εθιστεί στα ναρκωτικά και σκοτώνουν για μια νέα δόση; Εξοργισμένοι ασθενείς που σκοτώνουν γιατρούς; Ή γιατροί που δεν μένουν άπραγοι και σκοτώνουν ασθενείς; Οι τρομοκράτες ρίχνουν βόμβες σε μεγάλα πλήθη ανθρώπων; Αλλά στη Βόρεια Κορέα, ένας στρατηγός εκτελέστηκε με όλμο επειδή δεν έκλαιγε αρκετά κατά τη διάρκεια της κηδείας!
Ναι, χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες των λεγόμενων «ανεξάρτητων» μέσων ενημέρωσης, η Βόρεια Κορέα έχει μετατραπεί σε ένα είδος σκιάχτρου για τον μέσο άνθρωπο. Όπως οι αρχαίοι Εβραίοι ευχαριστούσαν κάθε μέρα τον θεό τους γιατί δεν είχαν γεννηθεί γυναίκες, έτσι και ο μέσος άνθρωπος, αφού ακούσει και διαβάσει ανεξάρτητους (από τη συνείδησή του) δημοσιογράφους, ευχαριστεί κάθε μέρα την χρυσή εποχής της ελευθερίας που ζει, «όχι όπως ζουν στη Βόρεια Κορέα…»!
Αλλά ακριβώς αυτό το σχήμα λειτουργούσε και στα χρόνια του «ψυχρού πολέμου»: η όποια «Chosun Ilbo» (συνήθως ήταν κάποια εφημερίδα των φυγάδων στη δύση) δημοσίευε την επόμενη βρωμιά για την ΕΣΣΔ, την οποία είχε πάρει από… αξιόπιστη πηγή — ΜΓΤΕ (μια γυναίκα το είπε) —, χωρίς να ξεχάσει να την «εμπλουτίσει» με πικάντικες λεπτομέρειες. Και οι δυτικές εφημερίδες, απόλυτα έγκριτες και αξιόπιστες, αμέσως αναπαράγουν αυτή την αηδία και τα ψέμματα. Και το κυριότερο, όλοι αναφέρονται ο ένας στον άλλο, αλλά η αρχική πηγή είναι αδύνατο να βρεθεί, έτσι είναι ο κύκλος του ψεύδους παραμένει χωρίς τέλος.
Επιστρέφοντας στο θέμα της Λ.Δ. Κορέας, πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι στην δαιμονοποίηση της σημαντικό ρόλο παίζει η άγνοια του τρόπου ζωής και η έλλειψη κατανόησης των Ευρωπαίων για τις ιδιαιτερότητες της ασιατικής κουλτούρας, όπως και η άγνοια για την Ιδεολογία της Εθνικής Αυτάρκειας (Juche sasang) ως παραλλαγή του Μαρξισμού-Λενινισμού. Για παράδειγμα, οι φιλελεύθεροι αρέσκονται να αναφέρουν ως παράδειγμα το γεγονός ότι τα παιδιά μαζεύουν ακρίδες ή άλλα έντομα για να τα φάνε, ως απόδειξη του πόσο άσχημα και πεινασμένα ζουν οι Βορειοκορεάτες. Ωστόσο, στη Νότια Κορέα οι τηγανητές ακρίδες πωλούνται στα σούπερ μάρκετ ως σνακ για να συνοδεύουν την μπύρα, ενώ το για τους Ευρωπαίους δύσοσμο φαγητό από προνύμφες μεταξοσκώληκα θεωρείται σε όλη τη Σεούλ ως λιχουδιά του δρόμου. Ένα άλλο γεγονός που εξυπηρετεί τη φιλελεύθερη προπαγάνδα είναι ότι οι πεινασμένοι Βορειοκορεάτες τρώνε ένα χορτάρι που βρίσκεται στις άκρες των δρόμων και ονομάζεται «πουγκί του βοσκού» ή στα ελληνικά Αγριοκαρδαμούδα (Capsella bursa-pastoris). Ωστόσο, το βότανο «πουγκί του βοσκού» δεν τρώγεται μόνο από τους πεινασμένους, αλλά και από τους χορτάτους Κορεάτες, και αυτό το προϊόν, παρεμπιπτόντως, μπορεί να αγοραστεί (περίπου 2.0$ η συσκευασία) σε ορισμένες αμερικανικές αλυσίδες καταστημάτων της Σεούλ.
Η φιλελεύθερη προπαγάνδα δεν είναι ιδιαίτερα εφευρετική, λειτουργεί σύμφωνα με παλιά δοκιμασμένα σχήματα-πρότυπα, που αναπτύχθηκαν ακόμη από την εποχή του «ψυχρού πολέμου» κατά της ΕΣΣΔ. Η εκστρατεία δυσφήμισης της ΛΔΚ δεν διαφέρει σε τίποτα από την αντικομμουνιστική υστερία, καθώς και αυτή η χώρα στιγματίζεται ως «αυτοκρατορία του κακού», στην οποία σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού βρίσκεται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Φυσικά, από τότε που ο σύντροφος Στάλιν εξόντωσε 100 εκατομμύρια ανθρώπους, — όπως μας διαβεβαίωνε ο μακαρίτης «αγωνιστής της αλήθειας» φιλελεύθερος πολιτικός Μπορίς Νεμτσόφ (Борис Ефимович Немцов, 9/10/1959-27/2/2015), αλλά και αντίστοιχοι ειδήμονες και «ιστορικοί» της δύσης ειδικευμένοι στα θέματα του αντικομμουνισμού —, σε όλα τα στρατόπεδα αντιφρονούντων κάθε κομμουνιστής ηγέτης προσπαθεί να ξεπεράσει αυτό το ρεκόρ. Και ο σύντροφος Κιμ δεν μένει αμέτοχος. Τι; είναι χειρότερος από τους άλλους;
Ο Άγγλος πολιτικός ακτιβιστής Ντέρμοτ Χάντσον (Dermot Caradoc Hudson, 20/7/1960-), επικεφαλής της Βρετανο-Κορεατικής Εταιρείας Φιλίας (Korean Friendship Association of the UK), ο οποίος έχει επισκεφθεί επανειλημμένα τη ΛΔΚ, γράφει:
.
«Λένε ότι στη Βόρεια Κορέα υπάρχει ένας τεράστιος αριθμός πολιτικών κρατουμένων, οι οποίοι ασχολούνται με καταναγκαστική εργασία σε στρατόπεδα, τα οποία μερικές φορές ονομάζονται «στρατόπεδα συγκέντρωσης», αν και τα στρατόπεδα εργασίας και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι διαφορετικά πράγματα (στα στρατόπεδα εργασίας οι κρατούμενοι επανεκπαιδεύονται για να επιστρέψουν στην κοινωνία). Ο αριθμός των κρατουμένων σε αυτά τα στρατόπεδα φέρεται να ανέρχεται σε 150 έως 250 χιλιάδες άτομα. Φέρεται να κρατούνται σε 8 ή 9 στρατόπεδα. Αν τέτοια στρατόπεδα υπήρχαν πραγματικά, τότε σε κάθε ένα από αυτά θα ήταν κρατούμενα 16 έως 17 χιλιάδες άτομα — αυτό είναι το μέγεθος μιας μέσης πόλης στη ΛΔΚ. Τέτοια στρατόπεδα θα χρειάζονταν μεγάλο αριθμό φρουρών και ανεπτυγμένη υποδομή. Επισκέφθηκα τη ΛΔΚ έξι φορές, δύο φορές ταξίδεψα με τρένο από την Πιονγιάνγκ στο Σινγιούζου και επίσης βρέθηκα στο Σιντσόν Ρι, στο Σαριβόν, στο Κέσον, στα βουνά Μεχγιάν και στο Ναμπχό, αλλά πουθενά δεν είδα κανένα ίχνος στρατοπέδων. Οι μαριονέτες της Νότιας Κορέας ισχυρίζονται ότι ένα από αυτά τα στρατόπεδα βρίσκεται στην ακτή του Ναμπχό. Επισκέφθηκα το μέρος το 1996 και δεν είδα τίποτα τέτοιο.
Είναι ειρωνικό το γεγονός ότι στη Βρετανία βρισκόμουν συχνά κοντά σε φυλακές: γεννήθηκα σε νοσοκομείο κοντά στη φυλακή Wormwood, ζούσα με θέα στη φυλακή σε μια πόλη στο νότιο τμήμα της Αγγλίας και κοντά στη γνωστή φυλακή Belmarsh. Για όσους αρέσκονται να μιλάνε για στρατόπεδα, έχω μια ερώτηση: είναι πραγματικά δυνατό για μια τόσο μικρή χώρα όπως η Βόρεια Κορέα να κρύβει τόσο μεγάλα στρατόπεδα, και αν βρίσκονται σε πολύ απομακρυσμένα και δυσπρόσιτα μέρη, πώς μεταφέρουν εκεί τους κρατούμενους; … Αν στην ΛΔΚ υπήρχαν πραγματικά τόσα στρατόπεδα εργασίας, τότε δεν θα χρειαζόταν ο στρατός να εργάζεται σε κατασκευαστικά έργα και οι εργάτες και οι υπάλληλοι να βοηθούν τους αγρότες στη συγκομιδή!» (D. Hudson: Behind the Mirror of Lies – The Truth About the Democratic People’s Republic of Korea, 2011).
Επιστρέφοντας στις «σταλινικές» καταστολές, ας ρωτήσουμε τους κυρίους φιλελεύθερους, που φώναζαν για τα εκατομμύρια κρατουμένων σε Γκουλάγκ (Гулаг), πώς φαντάζονται γενικά τη διατήρηση έστω και πέντε εκατομμυρίων κρατουμένων; Ποια υποδομή απαιτείται για αυτό, πόσοι φύλακες και πόροι χρειάζονται για τη διατήρηση αυτών των στρατοπέδων, για να μην αναφέρουμε το σημαντικό ποσοστό του ενεργού πληθυσμού που αποσπάται από την εθνική οικονομία – είναι απλά αδιανόητο! Ωστόσο, η τάση να παρουσιάζεται κάθε σοσιαλιστική χώρα ως μία μεγάλη φυλακή, είναι κλασική του είδους, ένα είδος ιερού καθήκοντος κάθε φιλελεύθερου υποκειμένου.
Όπως έχουμε ήδη καταλάβει, η αστική προπαγάνδα δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Τα ψέματά της εντυπωσιάζουν όχι μόνο με την τεράστια κλίμακα τους, αλλά και με τη μικροαστική τους μικροπρέπεια: τον Φλεβάρη του 2013, στα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα διαδόθηκε η είδηση για τον «εγκεκριμένο από την κυβέρνηση» κατάλογο με δεκαοκτώ τύπους χτενισμάτων που επιτρέπονται στους κατοίκους της ΛΔΚ. Αυτή η είδηση έδειχνε, υποτίθεται, την απάνθρωπη ομοιομορφία στην οποία υποβάλλονται οι πολίτες του σοσιαλιστικού κράτους, το οποίο τους κουρεύει όλους με το ίδιο κουρευτικό, στην κυριολεκτική έννοια του όρου. Αυτή η σπαρακτική είδηση από την «κομμουνιστική κόλαση» συνοδεύτηκε από μια φωτογραφία με δείγματα «επιτρεπόμενων» χτενισμάτων και ένα σχόλιο για τις φρικτές τιμωρίες που επιβάλλονται σε περίπτωση παράβασης αυτού του «νόμου». Ωστόσο, λίγες μέρες αργότερα, οι σχολαστικοί και ερευνητικοί αναγνώστες ανακάλυψαν την πηγή αυτής της φωτογραφίας, η οποία είχε δημοσιευτεί από το Associated Press, αλλά δεν αναφερόταν σε κανένα «νόμο», ενώ η φωτογραφία, όπως ανέφερε η λεζάντα, απεικόνιζε ένα διαφημιστικό ταμπλό σε ένα κομμωτήριο στην Πιονγιάνγκ! Επισκεπτόμενοι τα κομμωτήρια της Βόρειας Κορέας (φωτογραφίες από τα οποία είναι διαθέσιμες στο Διαδίκτυο), μπορείτε να δείτε πολλά άλλα μοντέλα χτενισμάτων που προσφέρονται στους πελάτες.
.
Τι είναι σήμερα η Βόρεια Κορέα;
Δεν είναι καθόλου ένας «ζωολογικός κήπος του ολοκληρωτισμού» που πεθαίνει, όπως την αντιλαμβάνονται οι δυτικοί πολίτες. Μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι είναι μια σύγχρονη, ενεργά αναπτυσσόμενη χώρα. Τα επιτεύγματα του λαού της ΛΔΚ αποδεικνύονται από πολλά αρχιτεκτονικά δημιουργήματα, όπως:
● το υδάτινο πάρκο Μουνσού (Munsu Water Park), ένα μεγάλο σύγχρονο συγκρότημα υδάτινων ψυχαγωγικών εγκαταστάσεων, που βρίσκεται στην περιοχή Τεντόνγκαν της Πιονγιάνγκ, πρωτεύουσας της ΛΔΚ. Είναι ένα δημοφιλές μέρος αναψυχής, που προσφέρει στους επισκέπτες του πολλές υδάτινες ατραξιόν, πισίνες, τσουλήθρες, καθώς και αθλητικούς χώρους, προσφέροντας ενεργό αναψυχή τόσο το καλοκαίρι όσο και το χειμώνα χάρη στους κλειστούς και ανοιχτούς χώρους.
.
● το χιονοδρομικό κέντρο Μασικριόνγκ (Masikryong Ski Resort), το πρώτο κέντρο χειμερινών διακοπών διεθνούς επιπέδου στη χώρα, που άνοιξε το 2014, περίπου 170 χλμ. από την Πιονγιάνγκ, το μεγαλύτερο χιονοδρομικό κέντρο στη Ασία,
.
● το διεθνές παιδικό κατασκηνωτικό κέντρο Sondowon, όπου παιδιά από άλλες χώρες και παιδιά από την Κορέα συναντιούνται για να επικοινωνήσουν, να ασχοληθούν με δημιουργικές δραστηριότητες και αθλήματα. Η κατασκήνωση βρίσκεται σε μια γραφική τοποθεσία με παραθαλάσσια ακτή, προσφέρει άνετες συνθήκες διαμονής και ποικίλες ψυχαγωγικές δραστηριότητες. Είναι μια καλή ευκαιρία για τα παιδιά να γνωρίσουν την κουλτούρα και τις παραδόσεις της Κορέας, να κάνουν νέους φίλους και να ανακαλύψουν τα ταλέντα τους στην τέχνη και τον αθλητισμό σε ένα υποστηρικτικό περιβάλλον,
.
● το παιδικό σπίτι και το νηπιαγωγείο της Πιονγιάνγκ (Pyongyang Children’s Home, Children’s Home-Kindergarten). Στη γραφική όχθη του ποταμού Taedong βρίσκονται το Παιδικό Σπίτι της Πιονγκγιάνγκ και το Ορφανοτροφείο-Νηπιαγωγείο της Πιονγκγιάνγκ. Το συγκρότημα αποτελείται από άνετα σπίτια σε αυθεντικό αρχιτεκτονικό στυλ, και ονομάζονται Παιδικό Παλάτι. Σε αυτά έχουν δημιουργηθεί όλες οι απαραίτητες συνθήκες και το περιβάλλον για την προστασία, την ανατροφή και τη ζωή των παιδιών: εκπαιδευτικά δωμάτια, γυμναστήρια, ιατρεία, δωμάτιο διανοητικών παιχνιδιών, εξωτερική και εσωτερική πισίνα για διασκέδαση στο νερό, συγκροτήματα παιχνιδιών, εξοπλισμός για διασκεδαστικά παιχνίδια διαφόρων χρήσεων,
.
● το γυμνάσιο – οικοτροφείο της Πιονγκγιάνγκ. Αυτό το οικοτροφείο, που ιδρύθηκε το 1974 από τον Κιμ Ιλ-Σουνγκ (Kim Il Sung, 15/4/1912-8/7/1994) υποστηρίζοντας τις μελλοντικές γενιές, δημιούργησε και εισήγαγε ενεργά νέες μεθόδους και εμπειρία διδασκαλίας, προετοιμάζοντας έτσι τους μαθητές ως δασκάλους του μέλλοντος, με ευγενείς πνευματικές και ηθικές ιδιότητες, πλούσιες επιστημονικές και τεχνικές γνώσεις και καλή υγεία,
.
● το παιδικό νοσοκομείο «Okryu», βρίσκεται στην περιοχή Μουνσού (Munsu), στις γραφικές όχθες του ποταμού Taedong, απέναντι από το μαιευτήριο της Πιονγκγιάνγκ. Διαθέτει αίθουσες θεραπείας, εξέτασης, χειρουργικούς και εσωτερικούς θαλάμους εξοπλισμένους με τον πιο σύγχρονο ιατρικό εξοπλισμό, αίθουσες αποκατάστασης, καθώς και αίθουσες διδασκαλίας για εσωτερικούς ασθενείς, παιδική χαρά και χώρο αναψυχής. Έχουν δημιουργηθεί δεκάδες εξειδικευμένα τμήματα όπως χειρουργικό, τμήμα καρδιακών αγγείων, τμήματα νεογνικής θεραπείας, μονάδα εντατικής θεραπείας, τμήματα αποκατάστασης και εντατικής θεραπείας και περισσότεροι από 80 θάλαμοι ενδονοσοκομειακής περίθαλψης.
.
● Η μικρογειτονιά των επιστημόνων «Wison». Αυτή η κατοικημένη περιοχή, που αποτελείται από 24 πολυώροφα κτίρια κατοικιών, διαθέτει νηπιαγωγεία, παιδικούς σταθμούς, σχολεία, φαρμακείο, κλινική, νοσοκομείο, το συγκρότημα υδροθεραπευτικού κέντρου Wiseongwon, ηλιακό θερμοκήπιο, αθλητικό πάρκο, καθώς και κοινόχρηστες εγκαταστάσεις. Στην κατοικημένη περιοχή έχει δημιουργηθεί ο περίφημος κήπος των επιστημόνων.
.
● το σπίτι διακοπών των επιστημόνων «Yeonpung», Αυτό το συγκρότημα ανάπαυσης βρίσκεται στις όχθες της μεγαλύτερης τεχνητής λίμνης της ΛΔΚ, Yeonpung και βρίσκεται μεταξύ των πόλεων Anju και Kaechon. Το θέρετρο διαθέτει εννέα κτίρια με κέντρο το συγκρότημα παροχής υπηρεσιών, χώρο αναψυχής, μονοπάτια για περίπατο, πολυχρηστικό ανοιχτό γήπεδο κ.ά. Τα ξεχωριστά κτίρια του συγκροτήματος συνδέονται μεταξύ τους με μια γκαλερί μήκους 800 μέτρων. Στο ισόγειο του συγκροτήματος παροχής υπηρεσιών βρίσκονται αίθουσες δεξιώσεων και εστιατόρια, σπα, ιατρείο, κομμωτήριο, σαλόνι ομορφιάς, βιντεολέσχη, φωτογραφείο, ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, αίθουσα συμβουλευτικής, κλειστή πισίνα κ.ά., ενώ στον πρώτο όροφο βρίσκεται αίθουσα μπιλιάρδου,
.
● η οδός των επιστημόνων «Mire», (Οδός των Επιστημόνων του Μέλλοντος), είναι γνωστός ως «Wonderland Avenue». Δεν είναι ακριβώς δρόμος, αλλά μια πραγματική μικροπεριοχή με σύγχρονους ουρανοξύστες, κτίρια κατοικιών και κτίρια γραφείων, σε μια πρόσφατα αναπτυγμένη περιοχή της Πιονγιάνγκ, όπου βρίσκονται τα επιστημονικά ιδρύματα του Τεχνολογικού Πανεπιστημίου Κιμ Τσακ. Η οδός έχει έξι παράδρομους, βρίσκεται μεταξύ του σιδηροδρομικού σταθμού της Πιονγιάνγκ και του ποταμού Τεντόνγκ και περιβάλλεται από πολυώροφα κτίρια κατοικιών. Το ψηλότερο κτίριο αυτής της οδού είναι ο 53όροφος μπλε πύργος Μίρε Ούνα (Mire Una).
.
● ο Ναός της Επιστήμης και της Τεχνολογίας. Στο νησί Sook στον ποταμό Taedong, ανεγέρθηκε ένα μνημειώδες δημιούργημα της εποχής – ο Ναός της Επιστήμης και της Τεχνολογίας ως συμπύκνωση των κριτηρίων της αρχιτεκτονικής τέχνης Juche του 21ου αιώνα. Η συνολική επιφάνεια του κτιρίου είναι πάνω από 106.600 τ.μ. Αποτελεί σημείο αναφοράς για τη διάδοση των τελευταίων επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας, προσφέροντας σε όλους τους επισκέπτες εκτεταμένες γνώσεις. Το κτίριο έχει τη μορφή ενός μεγάλου ατομικού μοντέλου. Στο κεντρικό φουαγιέ βρίσκεται ένα μοντέλο ενός πυραύλου-φορέα ISZ που απογειώνεται.
.
● Ξεχωριστή αναφορά αξίζει το πρόσφατα κατασκευασμένο ενιαίο οφθαλμολογικό νοσοκομείο Ρυγκγιόν (RYUGEN). Στην περιοχή Μουνσού της Πιονγιάνγκ, την οποία ο λαός μας αποκαλεί με αγάπη «ιατρική πόλη», βρίσκεται το Ενωμένο Οφθαλμολογικό Νοσοκομείο «Ρυγκγιόν». Σε αυτό το πολυλειτουργικό ενοποιημένο οφθαλμολογικό νοσοκομείο, ο εργαζόμενος λαός, απολαμβάνει τα οφέλη του σοσιαλιστικού δωρεάν συστήματος υγείας. Είναι ένα νοσοκομείο με έμφαση στη λειτουργία ενός πολυλειτουργικού και ολοκληρωμένου κέντρου ιατρικής περίθαλψης, το οποίο παρέχει όχι μόνο εξειδικευμένη θεραπεία για οφθαλμικές παθήσεις, αλλά και κατασκευή και πώληση γυαλιών. Βλέποντας τις φωτογραφίες αυτού του νοσοκομείου στο Διαδίκτυο, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις: είναι ένα υπερσύγχρονο, άνετο κτίριο με μη τυποποιημένη αρχιτεκτονική, και το πιο ευχάριστο είναι ότι αυτό το νοσοκομείο δεν χτίστηκε για τους πλούσιους ή την «κομματική ελίτ», αλλά για τους κορεάτες εργαζόμενους.
.
● Αλλά σημερινά και πιο καθημερινά πράγματα που γίνονται τακτικά στη ΛΔΚ. Στη φάρμα Καγιάν (Kayan) της κομητείας Yongryur της νότιας επαρχίας Χουάνχε (Hwanghae), στη φάρμα Κετσόν (Kejong) της επαρχίας Κιμτσόν (Geumchon) και στη φάρμα του γεωργικού αγροκτήματος του διοικητικού κέντρου της κομητείας Τχοσάν (Thosan) της βόρειας επαρχίας Χουάνχε χτίστηκαν νέα κατοικίες, που στις 3/2/2026 παραδόθηκαν σε εργαζόμενους. Τα σπίτια, που χτίστηκαν με έμφαση στις ιδιαιτερότητες και τη σύγχρονη αισθητική της περιοχής και με γνώμονα την άνεση, διαθέτουν καθιστικά, κουζίνα, μπάνιο, αποθήκη κ.ά., ενώ γύρω από τα σπίτια έχουν φυτευτεί δέντρα κι έχουν δημιουργηθεί πάρκα. Στις περιοχές πραγματοποιήθηκαν τελετές εγκατάστασης στα νέα κτίρια, στις οποίες συμμετείχαν εργαζόμενοι των επαρχιών Νότιας Χουάνχε, Βόρειας Χουάνχε και των αντίστοιχων νομών, κατασκευαστές και οι εργαζόμενοι στον αγροτικό τομέα, οι οποίοι εγκαθίστανται στα νέα κτίρια. Στις τελετές έγιναν χαιρετισμοί, παραδόθηκαν δωρεάν οι τίτλοι ιδιοκτησίας των κατοικιών, πραγματοποιήθηκαν χοροί και πάρτι για τα εγκαίνια, ενώ οι κατασκευαστές εργαζόμενοι συνεχάρησαν τους εργαζομένους που μετακόμισαν στις νέες κατοικίες και μοιράστηκαν μαζί τους τη χαρά τους.
.
Όλα αυτά αλλά και πολλά άλλα, ανανέωσαν την εικόνα της σύγχρονης Κορέας και χτίστηκαν σε χρόνους ρεκόρ.
Αναγνωρίζοντας τα επιστημονικά, πολιτιστικά και κοινωνικά επιτεύγματα του κορεατικού λαού, πρέπει ωστόσο να προσθέσουμε ότι η ΛΔΚ αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα και αναγκάζεται να επιβιώνει σε σκληρές «σπαρτιατικές» συνθήκες, καθώς οι ιμπεριαλιστές, εκτός από τον πόλεμο της ενημέρωσης, έχουν επιβάλει στη ΛΔΚ και οικονομικό και ανθρωπιστικό αποκλεισμό. Πόσο αηδιαστικοί είναι οι δημοσιογράφοι που έρχονται στη Βόρεια Κορέα και γυρίζουν ρεπορτάζ για γιατρούς που «παραπονιούνται για την έλλειψη φαρμάκων», για την «τεχνική απαξίωση ορισμένων ιατρικών συσκευών», και μετά ξεσπούν σε υστερικές εκρήξεις: «οι καημένοι Βορειοκορεάτες, πόσο υποφέρουν από την δικτατορία!» Όμως δεν υποφέρουν από την δικτατορία κύριοι «δημοσιογράφοι», υποφέρουν από το γεγονός ότι οι χώρες σας πνίγουν την Κορέα με τις κυρώσεις σας, εμποδίζουν με κάθε μέσο την προμήθεια φαρμάκων και ιατρικού εξοπλισμού, και μετά υποκρίνονται και παραπονιούνται για τη δύσκολη «ανθρωπιστική κατάσταση» στην Κορέα!
.
Όμως στη χώρα δεν υπάρχει κανένας άστεγος, καθώς το κράτος παρέχει στους πολίτες στοιχειωδώς επιπλωμένα και λειτουργικά διαμερίσματα. Η υγεία είναι δημόσια και απολύτως δωρεάν για όλους, περιλαμβανομένων και των οδοντιατρικών και οφθαλμολογικών υπηρεσιών. Η ανεργία είναι μηδενική, όπως συμβαίνει και συνέβαινε γενικά στις οικονομίες με κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία. Η παροχή βασικών τροφίμων είναι κρατική υποχρέωση και μάλιστα σε προσιτές πολύ χαμηλές τιμές. Από το 1975 καταργήθηκαν όλοι οι φόροι. Το εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς είναι το φθηνότερο στον κόσμο, με ποσό που αντιστοιχεί στο ένα σεντ του ευρώ.
Δεν χρειάζεται βέβαια να είναι κάποιος ιδιοφυΐα για να αναγνωρίσει ότι θεμελιώδη ζητήματα εργασίας κι επιβίωσης, που ούτε κατά διάνοια δεν έχουν λύσει ακόμα και αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες, αποτελούν αυτονόητες κατακτήσεις του λαού στη ΛΔΚ. Μια χώρα όπου βασικά ζητήματα επιβίωσης είναι λυμένα για όλους τους πολίτες.
Φυσικά είναι αυτονόητο, ότι με φόντο τον οικονομικό και ανθρωπιστικό αποκλεισμό, ορισμένες δυσκολίες στην καθημερινή ζωή στη Βόρεια Κορέα — ειδικά στο περιβάλλον κάποιων διανοουμένων —, υπάρχει ένας μικρός αριθμός ανθρώπων που κοιτάζουν με ζήλια την «ευημερούσα» Νότια Κορέα, άσχετα αν τακτικά την συγκλονίζουν σκάνδαλα διαφθοράς, ανεργία, μαζική φτωχοποίηση και μαζικές διαμαρτυρίες, και σκέφτονται ότι θα ήταν καλό αν η εξουσία του Εργατικού Κόμματος (Chosŏn Rodongdang) έπεφτε και ο Νότος και ο Βορράς επανενώνονταν, για να απολαύσουν τα πλούτη της Νότιας Κορέας. Οι ιμπεριαλιστές λένε στον λαό της ΛΔΚ: καταστρέψτε τα πυρηνικά σας όπλα, προχωρήστε σε «δημοκρατικοποίηση», «ελευθεροποίηση» και, το πιο σημαντικό, ιδιωτικοποίηση – με λίγα λόγια, παραδοθείτε σε μας με τα πάντα και όλα θα πάνε καλά, θα έρθει αμέσως ο εμπορικός παράδεισος για όλους, με αφθονία ρούχων, γαστρονομικών και άλλων αγαθών. Δεν ξεχνάμε ότι πολλοί λαοί έπεσαν στην παγίδα αυτή! Μπορούμε να θυμηθούμε τους σοβιετικούς ανθρακωρύχους, που πίστευαν ότι με τον καπιταλισμό θα εμπορεύονταν οι ίδιοι τον άνθρακα και θα έβγαζαν εκατομμύρια, αλλά μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ — τι ατυχία! — αποδείχθηκε ότι ο άνθρακας τους δεν χρειαζόταν στους νεόπλουτους «αποτελεσματικούς ιδιοκτήτες»! Τα ορυχεία άρχισαν να κλείνουν το ένα μετά το άλλο, και οι πολιτικοοικονομικά αγράμματοι ανθρακωρύχοι άρχισαν να ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή. Ίσως η κατάρρευση της ΕΣΣΔ να μην είναι το πιο κατάλληλο παράδειγμα, αλλά υπάρχει ένα άλλο παράδειγμα που απεικονίζει με τον πιο έντονο τρόπο τι περιμένει τους Βορειοκορεάτες σε περίπτωση ενοποίησης των δύο Κορεατικών κρατών και αυτό είναι η τύχη της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας.
Να θυμηθούμε πώς οι ιμπεριαλιστές λεηλάτησαν την ΛΔΓ; Πρώτα από όλα πρέπει να σημειωθεί ότι η ενωμένη Γερμανία είναι ενωμένη μόνο στα λόγια: το Τείχος του Βερολίνου καταστράφηκε, αλλά ο διαχωρισμός μεταξύ των Γερμανών του αστικού και του πρώην σοσιαλιστικού κράτους δεν έχει εξαφανιστεί. Οι Γερμανοί εξακολουθούν να χωρίζονται σαφώς σε «Vessi» (Δυτικογερμανός) και «Ossi» (υποτιμητικά ο Ανατολικογερμανός), να υπάρχει διαφορά στο μισθό, στη σύνταξη, στις παροχές ανάμεσα σε ανατολικούς και δυτικούς. Για ένα σημαντικό αριθμό Ανατολικογερμανών, υπό την επίδραση της αστικής προπαγάνδας και των οικονομικών αναταραχών που συνδέονταν με την αναθεωρητική δραστηριότητα στα υπόγεια του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (Sozialistische Einheitspartei Deutschlands, SED) της ΛΔΓ, πίσω από το Τείχος του Βερολίνου το γρασίδι φαινόταν πιο πράσινο και ο ουρανός πιο γαλάζιος. Αρκετοί (κυρίως φοιτητές και διανοούμενοι) πίστευαν ότι με την επανένωση των δύο Γερμανιών θα ζούσαν καλύτερα και πλούσια. Αλλά πλήρωσαν ακριβά την αφέλειά τους. Με ενθουσιασμό γκρέμισαν το Τείχος του Βερολίνου, αδελφοποιήθηκαν χαρούμενα με τους δυτικούς «αδελφούς» τους, χωρίς να υποψιάζονται ότι η χώρα τους θα εξαφανιζόταν σε ένα χρόνο, ότι δεν θα υπήρχε καμία ισότιμη συμφωνία για την ενοποίηση, ότι θα έχαναν τα περισσότερα από τα πολιτικά τους δικαιώματα. Οι Ανατολικογερμανοί δεν γνώριζαν τι έκαναν, στην πλειονότητά τους. Όπως και οι Σοβιετικοί πολίτες που ήθελαν έναν σοσιαλισμό «με ανθρώπινο πρόσωπο», δυσκολεύονταν να φανταστούν τι είναι ο καπιταλισμός. Στην ουσία, δεν έγινε ενοποίηση της ΟΔΓ και της ΛΔΓ. Έγινε πραγματική κατοχή της ΛΔΓ, λεηλασία της κρατικής βιομηχανίας και ιδιοκτησίας από δυτικούς «οργανισμούς», με ανεργία, φτώχεια, εγκατάλειψη και με όλες τις συνέπειες που αυτά συνεπάγονται. #
